ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੌ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ ਹਤੌ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਤਯੋਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਮਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਕਮਲਨਾਭਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਭੂਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਮਲ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਏष ਪੌष੍ਕਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪੁਰਾਣਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਉਸ਼ਕਰਕਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਵਿਦਿਆ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਵਾਰਾਹਸ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਾਰਾਹਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਰਾਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਪਾਦੋ ਯੂਪਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਕ੍ਰਤੁਦਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਤੀਮੁਖਃ ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵੋ ਦਰ੍ਭਰੋਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਦ ਹਨ, ਦੰਦ ਯੂਪ (ਯਜਨ-ਪੋਸਟ) ਹਨ, ਦੰਦ ਕ੍ਰਤੂ (ਯਜਨ) ਹਨ, ਮੂੰਹ ਚਿਤੀ (ਯਜਨ-ਵੇਦੀ) ਹੈ, ਜੀਭ ਅੱਗ ਹੈ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ (ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ) ਹਨ, ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸ਼ ਹੈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਵੇਦਾਙ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂषਣਃ ਆਜ੍ਯਨਾਸਃ ਸ੍ਰੁਵਤੁਣ੍ਡਃ ਸਾਮਘੋषਸ੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੱਕ ਘੀ ਹੈ, ਟੁੰਡਾ (ਸੂਂਡ) ਸ੍ਰੂਵਾ (ਚਮਚ) ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਾਮ-ਗਾਨ ਦਾ ਸੁਰ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਮਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕ੍ਰਮਵਿਕ੍ਰਮਸਤ੍ਕृਤਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਨਖੋ ਘੋਰਃ ਪਸ਼ੁਜਾਨੁਰ੍ ਮੁਖਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਕਦਮ-ਕਦਮ 'ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ (ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ) ਉਸਦੇ ਨਖ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਗਤਾਨ੍ਤ੍ਰੋ ਹੋਮਲਿਙ੍ਗੋ ਬੀਜੌषਧਿਮਹਾਫਲਃ ਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਫਿਗ੍ ਵਿਕृਤਃ ਸੋਮਸ਼ੋਣਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਉਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਯਜਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਬੀਜ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੰਤਰ ਉਸਦੇ ਹਿਪ ਹਨ, ਵਿਲੱਖਣ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ।
ਵੇਦਿਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਹਵਿਰ੍ਗਨ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਤਿਵੇਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ਕਾਯੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਨਾਨਾਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਕੰਧ ਵੇਦੀ ਹਨ, ਹਵਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਹਵਿ ਤੇ ਕਵਿ (ਦੇਵ-ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ) ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਪੂਰਬੀ ਵੰਸ਼ਕਾ (ਯਜਨ-ਸਥਾਨ) ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦীক্ষਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹृਦਯੋ ਯੋਗੀ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਰਮਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਉਪਾਕਰ੍ਮਾष੍ਟਰੁਚਕਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਗਾਵਰ੍ਤਭੂषਣਃ
ਉਸਦਾ ਦੱਖਣ ਹਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ-ਸੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅੱਠ-ਰੂਚਕ ਚਮਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰਗਿਆ ਭਾਂਡਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਾਨਾਚ੍ਛਨ੍ਦੋਗਤਿਪਥੋ ਗੁਹ੍ਯੋਪਨਿषਦਾਸਨਃ ਛਾਯਾਪਤ੍ਨੀਸਹਾਯੋ ऽਸੌ ਮਣਿਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੰਦ ਹਨ, ਗੁਪਤ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਛਾਂ-ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਉਹ ਮਣੀ-ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਮਹੀਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਜਲਭ੍ਰष੍ਟਾਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षੋ ਲੋਕਾਦਿਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਜਗਤੀਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੇਣ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਹਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾ ਉਦ੍ਧृਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬੁਧਰਾ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ-ਵਾਰਾਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਉੱਠਾ ਲਈ ਗਈ।
ਵਾਰਾਹ ਏष ਕਥਿਤੋ ਨਾਰਸਿਂਹਸ੍ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯਤ੍ਰ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਹਤਃ
ਇਹ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਸੀ; ਅਗਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਅਵਤਾਰ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਨਾਮ ਸੁਰਾਰਿਰ੍ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ ਜਪੋਪਵਾਸਨਿਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਮੌਨਵ੍ਰਤਸ੍ਥਿਤਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਸੌ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਜਪ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਆ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚੈਵ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਮਨ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਵੈ-ਜਨਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਆਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ ਦੈਵਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਂਨਰੈਃ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੁਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਹਾਈਆਂ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।
ਦਿਸ਼ਾਭਿਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਦੀਭਿਃ ਸਾਗਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਸ਼੍ ਚ ਖੇਚਰੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਗ੍ਰਹੈਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।
ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਸ੍ ਤਪੋਵृਦ੍ਧੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ
ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।
ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੈਸ੍ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ — ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮ੍ ਆਪ੍ਨੁਹਿ
"ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਸੁਵਰਤ। ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਚੁਣ ਲੈ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸੋ ਪਾ ਲੈ।"
ਨ ਦੇਵਾਸੁਰਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ऋषਯੋ ਵਾਥ ਮਾਂ ਸ਼ਾਪੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹ
"ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ — ਕੋਈ ਵੀ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ — ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇ।"
ਸ਼ਪੇਯੁਸ੍ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਰ ਏष ਵृਤੋ ਮਯਾ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨ ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਿਰਿਣਾ ਪਾਦਪੇਨ ਵਾ
"ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇਣ; ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਤੀਰ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।"
ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨ ਚੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਧਃ ਪਾਣਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣੈਕੇਨ ਸਭृਤ੍ਯਬਲਵਾਹਨਮ੍
"ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਗੀਲੀ ਨਾਲ; ਨਾ ਉਪਰੋਂ, ਨਾ ਹੇਠੋਂ; ਨਾ ਹੱਥ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਇਕੱਲਾ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਸਾਥੀਆਂ, ਫੌਜ ਜਾਂ ਵਾਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।"
ਯੋ ਮਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਵੇਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਏਵਾਰ੍ਕਃ ਸੋਮੋ ਵਾਯੁਰ੍ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
"ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਮੌਤ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।"
ਸਲਿਲਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਆਕਾਸ਼ਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਅਹਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ ਚ ਕਾਮਸ਼੍ ਚ ਵਰੁਣੋ ਵਾਸਵੋ ਯਮਃ ਧਨਦਸ਼੍ ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਧਿਪਃ
"ਜਲ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼; ਮੈਂ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੱਛਾ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖਜਾਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਧਿਪਤਿ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।"
ਏਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਵਰਾਸ੍ ਤਾਤ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਇਮਾਂਸ੍ ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
"ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।"