ਆਹੁਰ੍ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਂ ਯਜ੍ਞੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਤੀਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਭੂਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਆਹ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਜੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹੋਣਗੇ; ਇਹ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਕਥਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਹ ਕਥਾ ਪੁੱਛੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ ਤਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਮਮਾਨਘਾਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੋ; ਮੈਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਲੜੀਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੋ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਚਰਿਤਂ ਚ ਮਹਾਮਤੇਃ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਯ ਚ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਲਈ ਹਨ।
ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸੁਪ੍ਤੋ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਂ ਯਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਕਾਰ੍ਯਤਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰੇ ऽਥ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਮ ਲਈ ਉਠਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਕਪਿਲਸ਼੍ ਚੈਵ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਾਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ ਤਥਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਪਿਲਾ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਤੀਹ ਦੇਵਤੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਮਨੁਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਕਰਃ ਪੁਰਾਣਦੇਵੋ ऽਥ ਪੁਰਾਣਿ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਤੁਲ੍ਯਤੇਜਾਃ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਮਨੂ, ਮਹਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਦੇਵਤਾ—ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਸੌ ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮੇ ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰੇ ਪ੍ਰਨष੍ਟੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਗ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮੌ ਦੁਰਾਧਰ੍षੌ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ ਹਤੌ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਤਯੋਰ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਮਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪੁਰਾ ਕਮਲਨਾਭਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਭੂਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ ਤਥਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਮਲ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਏष ਪੌष੍ਕਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪੁਰਾਣਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਸ਼੍ਰੁਤਿਸਮਾਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਉਸ਼ਕਰਕਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵ-ਵਿਦਿਆ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਵਾਰਾਹਸ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਵਾਰਾਹਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਵਾਰਾਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਪਾਦੋ ਯੂਪਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਕ੍ਰਤੁਦਨ੍ਤਸ਼੍ ਚਿਤੀਮੁਖਃ ਅਗ੍ਨਿਜਿਹ੍ਵੋ ਦਰ੍ਭਰੋਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੇਦ ਹਨ, ਦੰਦ ਯੂਪ (ਯਜਨ-ਪੋਸਟ) ਹਨ, ਦੰਦ ਕ੍ਰਤੂ (ਯਜਨ) ਹਨ, ਮੂੰਹ ਚਿਤੀ (ਯਜਨ-ਵੇਦੀ) ਹੈ, ਜੀਭ ਅੱਗ ਹੈ, ਵਾਲ ਦਰਭਾ (ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ) ਹਨ, ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪਸ਼ ਹੈ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਵੇਦਾਙ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਭੂषਣਃ ਆਜ੍ਯਨਾਸਃ ਸ੍ਰੁਵਤੁਣ੍ਡਃ ਸਾਮਘੋषਸ੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੱਕ ਘੀ ਹੈ, ਟੁੰਡਾ (ਸੂਂਡ) ਸ੍ਰੂਵਾ (ਚਮਚ) ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਾਮ-ਗਾਨ ਦਾ ਸੁਰ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਮਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕ੍ਰਮਵਿਕ੍ਰਮਸਤ੍ਕृਤਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਨਖੋ ਘੋਰਃ ਪਸ਼ੁਜਾਨੁਰ੍ ਮੁਖਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ, ਕਦਮ-ਕਦਮ 'ਤੇ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ (ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ) ਉਸਦੇ ਨਖ ਹਨ, ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਗਤਾਨ੍ਤ੍ਰੋ ਹੋਮਲਿਙ੍ਗੋ ਬੀਜੌषਧਿਮਹਾਫਲਃ ਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਫਿਗ੍ ਵਿਕृਤਃ ਸੋਮਸ਼ੋਣਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਉਪਰ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਯਜਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਬੀਜ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੰਤਰ ਉਸਦੇ ਹਿਪ ਹਨ, ਵਿਲੱਖਣ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ।
ਵੇਦਿਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਹਵਿਰ੍ਗਨ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਤਿਵੇਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਂਸ਼ਕਾਯੋ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਨਾਨਾਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਕੰਧ ਵੇਦੀ ਹਨ, ਹਵਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹੈ, ਹਵਿ ਤੇ ਕਵਿ (ਦੇਵ-ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ) ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਪੂਰਬੀ ਵੰਸ਼ਕਾ (ਯਜਨ-ਸਥਾਨ) ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦীক্ষਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਹृਦਯੋ ਯੋਗੀ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਰਮਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਉਪਾਕਰ੍ਮਾष੍ਟਰੁਚਕਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਗਾਵਰ੍ਤਭੂषਣਃ
ਉਸਦਾ ਦੱਖਣ ਹਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ-ਸੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅੱਠ-ਰੂਚਕ ਚਮਚ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰਗਿਆ ਭਾਂਡਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਾਨਾਚ੍ਛਨ੍ਦੋਗਤਿਪਥੋ ਗੁਹ੍ਯੋਪਨਿषਦਾਸਨਃ ਛਾਯਾਪਤ੍ਨੀਸਹਾਯੋ ऽਸੌ ਮਣਿਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੰਦ ਹਨ, ਗੁਪਤ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਛਾਂ-ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਾਥੀ, ਉਹ ਮਣੀ-ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਮਹੀਂ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਜਲਭ੍ਰष੍ਟਾਮ੍ ਏਕਾਰ੍ਣਵਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षੋ ਲੋਕਾਦਿਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਜਗਤੀਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਯਜ੍ਞਵਰਾਹੇਣ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਹਿਤਾਰ੍ਥਿਨਾ ਉਦ੍ਧृਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਸਾਗਰਾਮ੍ਬੁਧਰਾ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨ-ਵਾਰਾਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਉੱਠਾ ਲਈ ਗਈ।
ਵਾਰਾਹ ਏष ਕਥਿਤੋ ਨਾਰਸਿਂਹਸ੍ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯਤ੍ਰ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਹਤਃ
ਇਹ ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਸੀ; ਅਗਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਅਵਤਾਰ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਨਾਮ ਸੁਰਾਰਿਰ੍ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜੀਵ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਦਸ਼ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ ਜਪੋਪਵਾਸਨਿਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਥੌ ਮੌਨਵ੍ਰਤਸ੍ਥਿਤਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਸ ਸੌ ਅਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਜਪ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿਆ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਮਦਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਚੈਵ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਮਨ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਗਮ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਵੈ-ਜਨਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਆਏ।
ਆਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ ਦੈਵਤੈਸ੍ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਾਯੈਸ਼੍ ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਂਨਰੈਃ
ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੁਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ-ਸਹਾਈਆਂ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ।