ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਚ ਦੀਨਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਲਂ ਤੇ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਪਾਰ੍ਥ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਅਵੇਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ ਈਦृਸ਼ੀ
ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਇਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ।
ਕਾਲੋ ਭਵਾਯ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ ਕਾਲਮੂਲਮ੍ ਇਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮ੍ ਅਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨ
ਸਮਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਮਿਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।
ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਃ ਸਕਲਾ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ ਤਰਵਸ਼੍ ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ
ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ—
ਸृष੍ਟਾਃ ਕਾਲੇਨ ਕਾਲੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਕਾਲਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੈ ਆ।
ਯਥਾਤ੍ਥ ਕृष੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਤਥੈਵ ਧਨਂਜਯ ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਓਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਧਰਾ ਯਾਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਪੁਰਾ ਤਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸੌ ਕਾਮਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਦ ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ, ਇੱਛਾ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ।
ਤਚ੍ ਚ ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾ ਭੂਭृਤੋ ਹਤਾਃ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੋਪਸਂਹृਤਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ, ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਭੂਮਿਤਲੇ ऽਰ੍ਜੁਨ ਤਤੋ ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ; ਇਸ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸृष੍ਟਿਂ ਸਰ੍ਗੇ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏष ਦੇਵਦੇਵਃ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਅਨ੍ਤੇ ਤਾਪਸਮਰ੍ਥੋ ऽਯਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵੈ ਯਥਾ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਥ ਨ ਸਂਤਾਪਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪਰਾਭਵਾਤ੍ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਵਕਾਲੇषੁ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਹਾਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਕਦੇ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਕਦੇ ਥੱਲੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤਸ੍ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਹਤਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ ਤੇषਾਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨ ਕਾਲੋਤ੍ਥਃ ਕਿਂ ਨ੍ਯੂਨਾਭਿਭਵੋ ਨ ਸਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੀ ਚਾਲ ਸੀ—ਤੇਰੀ ਹਾਰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵੇਨ ਯਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਭਵਃ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ੍ ਤਥੈਵ ਭਵਤੋ ਦਸ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ऽਨ੍ਤੇ ਤਦੁਦ੍ਭਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਈ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੱਸਯੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤੇਰੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸ ਦੇਵੋ ऽਨ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋਰ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਭਵੋਦ੍ਭਵੇ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਹਾਯਸ੍ ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਭਵਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਵਲੋਕਿਤਾਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਕਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਗਾਙ੍ਗੇਯਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਕੌਰਵਾਨ੍ ਆਭੀਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਭਵਤਃ ਕਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯਾਤ੍ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਭੀਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰਿਆ?
ਪਾਰ੍ਥੈਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਹਰੇਰ੍ ਲੀਲਾਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ ਕੌਰਵਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਯਦ੍ ਆਭੀਰੈਰ੍ ਭਵਾਞ੍ ਜਿਤਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਰਿ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ: ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਭੀਰਾਂ ਤੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤਾ ਦਸ੍ਯੁਭਿਰ੍ ਯਚ੍ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਵਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤਵਾਰ੍ਜੁਨ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੱਸਯੂਆਂ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।
ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰ ਉਦਵਾਸਰਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਪਾਰ੍ਥ ਗृਣਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਜਿਤੇष੍ਵ੍ ਅਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ ਤਂ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮ੍ਭਾਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕਾਂ-ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਆਕਣ੍ਠਮਗ੍ਨਂ ਸਲਿਲੇ ਜਟਾਭਾਰਧਰਂ ਮੁਨਿਮ੍ ਵਿਨਯਾਵਨਤਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਜਲ ਵਿੱਚ ਗਲ ਤੱਕ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਭੂਤ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤਂ ਤਥਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਾਃ ਕੌਰਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਰਿष੍ਠਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਵਤੀਨਾਂ ਯਦ੍ ਇष੍ਯਤੇ ਮਤ੍ਤਸ੍ ਤਦ੍ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
''ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੋ। ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।''
ਰਮ੍ਭਾਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਰੰਭਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਯ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਅਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
''ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ?''
ਇਤਰਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਨ੍ ਯਦਿ ਤਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਃ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ''ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਮਿਲੇ।''
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਉਤ੍ਤਤਾਰ ਜਲਾਨ੍ ਮੁਨਿਃ ਤਮ੍ ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਚ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ ਵਿਰੂਪਂ ਵਕ੍ਰਮ੍ ਅष੍ਟਧਾ
''ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ'' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਠ ਵਾਰੀ ਵਕਰਾ ਤੇ ਵਿਅੰਗੀ ਦੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗੂਹਮਾਨਾਨਾਂ ਯਾਸਾਂ ਹਾਸਃ ਸ੍ਫੁਟੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਾਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮੁਨਿਃ ਕੋਪਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਝ ਨੇ ਹਾਸਾ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਹਾਸਾ ਉੱਘੜ ਗਿਆ; ਮੁਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਰੂਪਰੂਪਂ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਹਾਸਾਵਮਾਨਨਾ ਭਵਤੀਭਿਃ ਕृਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏष ਸ਼ਾਪਂ ਦਦਾਮਿ ਵਃ
''ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅੰਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਸਾ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।''