ਇਤਰੇਣੇਵ ਮਹਤਾ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਣਾ ਹੀਨਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ ਤੇਨ ਜਾਤਾਸ੍ ਤृਣਮਯਾ ਇਵ
ਉਸ ਦੂਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਾਯਕਾਨਾਂ ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਮ ਸਾਰਤਾ ਯਾਭਵਨ੍ ਮੂਰ੍ਤਾ ਸ ਗਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਾਕਤ ਸੀ—ਉਹ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਞ੍ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਜਯਃ ਸਂਪਦ੍ ਉਨ੍ਨਤਿਃ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਰੌਣਕ, ਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਉੱਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਸੀ—ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਭਗਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਙ੍ਗਰਾਜਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਸ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਭੁਵਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ—all ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਯੌਵਨਾ ਹਤਸ਼੍ਰੀਕਾ ਭ੍ਰष੍ਟਚ੍ਛਾਯੇਵ ਮੇ ਮਹੀ ਵਿਭਾਤਿ ਤਾਤ ਨੈਕੋ ऽਹਂ ਵਿਰਹੇ ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਵੰਝੀ, ਚਮਕ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਰੌਣਕ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵਾਦ੍ ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਸ਼ਲਭਾਯਿਤਮ੍ ਵਿਨਾ ਤੇਨਾਦ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਗੋਪਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦ੍ ਅਨੁਭਾਵਤਃ ਮਮ ਤੇਨ ਵਿਨਾਭੀਰੈਰ੍ ਲਗੁਡੈਸ੍ ਤੁ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਥਾਨਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ਯਤਤੋ ਮਮ ਨੀਤਾਨਿ ਦਸ੍ਯੁਭਿਰ੍ ਲਗੁਡਾਯੁਧੈਃ
ਅਨੇਕਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਹੁਣ ਅਨਾਥ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਆਨੀਯਮਾਨਮ੍ ਆਭੀਰੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਾਵਰੋਧਨਮ੍ ਹृਤਂ ਯष੍ਟਿਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਪਰਿਭੂਯ ਬਲਂ ਮਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਭੀਰਾਂ ਨੇ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਮਰ ਕਰਕੇ, ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਤਾ ਨ ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਜ੍ ਜੀਵਾਮਿ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨੀਚਾਵਮਾਨਪਙ੍ਕਾਙ੍ਕੀ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰੌਣਕ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੈਰਾਨੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਨੀਚ ਅਪਮਾਨ ਦੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਚ ਦੀਨਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਲਂ ਤੇ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਪਾਰ੍ਥ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਅਵੇਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ ਈਦृਸ਼ੀ
ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਇਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ।
ਕਾਲੋ ਭਵਾਯ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ ਕਾਲਮੂਲਮ੍ ਇਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮ੍ ਅਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨ
ਸਮਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਮਿਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।
ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਃ ਸਕਲਾ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ ਤਰਵਸ਼੍ ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ
ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ—
ਸृष੍ਟਾਃ ਕਾਲੇਨ ਕਾਲੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਕਾਲਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੈ ਆ।
ਯਥਾਤ੍ਥ ਕृष੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਤਥੈਵ ਧਨਂਜਯ ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਓਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਧਰਾ ਯਾਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਪੁਰਾ ਤਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸੌ ਕਾਮਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਦ ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ, ਇੱਛਾ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ।
ਤਚ੍ ਚ ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾ ਭੂਭृਤੋ ਹਤਾਃ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੋਪਸਂਹृਤਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ, ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਭੂਮਿਤਲੇ ऽਰ੍ਜੁਨ ਤਤੋ ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ; ਇਸ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸृष੍ਟਿਂ ਸਰ੍ਗੇ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏष ਦੇਵਦੇਵਃ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਅਨ੍ਤੇ ਤਾਪਸਮਰ੍ਥੋ ऽਯਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵੈ ਯਥਾ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਥ ਨ ਸਂਤਾਪਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪਰਾਭਵਾਤ੍ ਭਵਨ੍ਤਿ ਭਵਕਾਲੇषੁ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਹਾਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਜੀਵਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਕਦੇ ਚੜ੍ਹਦੀ, ਕਦੇ ਥੱਲੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤਸ੍ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਹਤਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਨृਪਾਃ ਤੇषਾਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨ ਕਾਲੋਤ੍ਥਃ ਕਿਂ ਨ੍ਯੂਨਾਭਿਭਵੋ ਨ ਸਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੀ ਚਾਲ ਸੀ—ਤੇਰੀ ਹਾਰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵੇਨ ਯਥਾ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਭਵਃ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ੍ ਤਥੈਵ ਭਵਤੋ ਦਸ੍ਯੁਭ੍ਯੋ ऽਨ੍ਤੇ ਤਦੁਦ੍ਭਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਈ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੱਸਯੂਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤੇਰੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸ ਦੇਵੋ ऽਨ੍ਯਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋਰ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਭਵੋਦ੍ਭਵੇ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਹਾਯਸ੍ ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਭਵਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਵਲੋਕਿਤਾਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ।
ਕਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯਾਤ੍ ਸਗਾਙ੍ਗੇਯਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਾਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਕੌਰਵਾਨ੍ ਆਭੀਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਭਵਤਃ ਕਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧ੍ਯਾਤ੍ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਗਾਂਗੇਯਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਆਭੀਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰਿਆ?
ਪਾਰ੍ਥੈਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਹਰੇਰ੍ ਲੀਲਾਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ ਕੌਰਵਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਯਦ੍ ਆਭੀਰੈਰ੍ ਭਵਾਞ੍ ਜਿਤਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਰਿ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ: ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਭੀਰਾਂ ਤੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤਾ ਦਸ੍ਯੁਭਿਰ੍ ਯਚ੍ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਵਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤਵਾਰ੍ਜੁਨ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੱਸਯੂਆਂ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।
ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਃ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰ ਉਦਵਾਸਰਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਬਹੂਨ੍ ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ ਪਾਰ੍ਥ ਗृਣਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨਾਮਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।
ਜਿਤੇष੍ਵ੍ ਅਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਮੇਰੁਪृष੍ਠੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੋ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ ਤਂ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।