ਇਤ੍ਥਂ ਵਦਨ੍ ਯਯੌ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਵਜ੍ਰਂ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਕਾਨਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਤਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਿਨਯੇਨਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਥੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਵਨ੍ਦਮਾਨਂ ਚਰਣਾਵ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚ੍ਛਾਯਃ ਕਥਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਈਦृਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਜੋ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਉਹ ਇੰਨੀ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕ ਗਈ?'
ਅਜਾਰਜੋਨੁਗਮਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਥਵਾ ਕृਤਾ ਜਯਾਸ਼ਾਭਙ੍ਗਦੁਃਖੀ ਵਾ ਭ੍ਰष੍ਟਚ੍ਛਾਯੋ ऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਹੁਣ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ?
ਸਾਂਤਾਨਿਕਾਦਯੋ ਵਾ ਤੇ ਯਾਚਮਾਨਾ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ ਅਗਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਤੇਨਾਸਿ ਵਿਗਤਪ੍ਰਭਃ
ਜਾਂ ਸੰਤਾਨਿਕ ਆਦਿਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਾਂ ਅਵੈਧ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਜੋ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਉਹ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ?
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮਿष੍ਟਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਥੋ ਭਵਾਨ੍ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਪਣਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਹृਤਾਨਿ ਭਵਤਾਰ੍ਜੁਨ
ਜਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਅਰਜੁਨ, ਤੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੈ ਲਈ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਸੂਰ੍ਯਵਾਤਸ੍ਯ ਗੋਚਰਤ੍ਵਂ ਗਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨ ਦੁष੍ਟਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਹਤੋ ਵਾਪਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਃ ਕਥਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ
ਅਰਜੁਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਲੱਗ ਗਈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਇੰਨੀ ਘਟ ਗਈ ਹੈ?
ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਨਖਾਮ੍ਭਸਾ ਵਾਪਿ ਘਟਾਮ੍ਭਃਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤੇਨਾਤੀਵਾਸਿ ਵਿਚ੍ਛਾਯੋ ਨ੍ਯੂਨੈਰ੍ ਵਾ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਖ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਘੜੇ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੱਗੀ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ?
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਆਚष੍ਟ ਵਿਪ੍ਰਾ ਆਤ੍ਮਪਰਾਭਵਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਸੁਣੋ,' ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਆਪਣਾ ਹਾਰ ਜਾਣਾ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ ਬਲਂ ਯਚ੍ ਚ ਨਸ੍ ਤੇਜੋ ਯਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਛਾਯਾ ਚ ਨਃ ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰਿਰ੍ ਗਤਃ
ਜੋ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਜੋਸ਼, ਜੋ ਵੀਰਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਕismet ਤੇ ਜੋ ਚਮਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਰੇਣੇਵ ਮਹਤਾ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਣਾ ਹੀਨਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ ਤੇਨ ਜਾਤਾਸ੍ ਤृਣਮਯਾ ਇਵ
ਉਸ ਦੂਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਨਿਕੰਮੇ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਾਯਕਾਨਾਂ ਚ ਗਾਣ੍ਡੀਵਸ੍ਯ ਤਥਾ ਮਮ ਸਾਰਤਾ ਯਾਭਵਨ੍ ਮੂਰ੍ਤਾ ਸ ਗਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤਾਕਤ ਸੀ—ਉਹ ਪੂਰਨ ਪੁਰਖ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਵਲੋਕਨਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਞ੍ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਜਯਃ ਸਂਪਦ੍ ਉਨ੍ਨਤਿਃ ਨ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਗਤਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਰੌਣਕ, ਜਿੱਤ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਉੱਚਾਈ ਮਿਲਦੀ ਸੀ—ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਭਗਵਾਨ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਙ੍ਗਰਾਜਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਯਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਃ ਸ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਭੁਵਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿਕ—all ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਯੌਵਨਾ ਹਤਸ਼੍ਰੀਕਾ ਭ੍ਰष੍ਟਚ੍ਛਾਯੇਵ ਮੇ ਮਹੀ ਵਿਭਾਤਿ ਤਾਤ ਨੈਕੋ ऽਹਂ ਵਿਰਹੇ ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਵੰਝੀ, ਚਮਕ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੀ ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਐਸੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਰੌਣਕ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵਾਦ੍ ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਸ਼ਲਭਾਯਿਤਮ੍ ਵਿਨਾ ਤੇਨਾਦ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ, ਉਸ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਗੋਪਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਖ੍ਯਾਤਂ ਯਦ੍ ਅਨੁਭਾਵਤਃ ਮਮ ਤੇਨ ਵਿਨਾਭੀਰੈਰ੍ ਲਗੁਡੈਸ੍ ਤੁ ਤਿਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਥਾਨਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ਯਤਤੋ ਮਮ ਨੀਤਾਨਿ ਦਸ੍ਯੁਭਿਰ੍ ਲਗੁਡਾਯੁਧੈਃ
ਅਨੇਕਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਹੁਣ ਅਨਾਥ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਆਨੀਯਮਾਨਮ੍ ਆਭੀਰੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਾਵਰੋਧਨਮ੍ ਹृਤਂ ਯष੍ਟਿਪ੍ਰਹਰਣੈਃ ਪਰਿਭੂਯ ਬਲਂ ਮਮ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਭੀਰਾਂ ਨੇ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਿਮਰ ਕਰਕੇ, ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਤਾ ਨ ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਜ੍ ਜੀਵਾਮਿ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨੀਚਾਵਮਾਨਪਙ੍ਕਾਙ੍ਕੀ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰੌਣਕ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੈਰਾਨੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਨੀਚ ਅਪਮਾਨ ਦੇ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਮੈਂ ਨਿਰਲੱਜ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਦੁਃਖਿਤਸ੍ਯ ਚ ਦੀਨਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਲਂ ਤੇ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਪਾਰ੍ਥ ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਅਵੇਹਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ ਈਦृਸ਼ੀ
ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ; ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਇਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ।
ਕਾਲੋ ਭਵਾਯ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਵਾਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ ਕਾਲਮੂਲਮ੍ ਇਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਮ੍ ਅਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨ
ਸਮਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਮਿਟਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ।
ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਗਿਰਯਃ ਸਕਲਾ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ ਤਰਵਸ਼੍ ਚ ਸਰੀਸृਪਾਃ
ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ—
ਸृष੍ਟਾਃ ਕਾਲੇਨ ਕਾਲੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਕਾਲਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲੈ ਆ।
ਯਥਾਤ੍ਥ ਕृष੍ਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਤਥੈਵ ਧਨਂਜਯ ਭਾਰਾਵਤਾਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ, ਓਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਧਰਾ ਯਾਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਪੁਰਾ ਤਦਰ੍ਥਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸੌ ਕਾਮਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਦ ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ, ਇੱਛਾ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ।
ਤਚ੍ ਚ ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾ ਭੂਭृਤੋ ਹਤਾਃ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਥੋਪਸਂਹृਤਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ, ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਭੂਮਿਤਲੇ ऽਰ੍ਜੁਨ ਤਤੋ ਗਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ; ਇਸ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸृष੍ਟਿਂ ਸਰ੍ਗੇ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਏष ਦੇਵਦੇਵਃ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਅਨ੍ਤੇ ਤਾਪਸਮਰ੍ਥੋ ऽਯਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵੈ ਯਥਾ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ, ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਕੀਤਾ।