ਤਤਸ੍ ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣੋ ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ ਆਭੀਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸੀ, ਆਭੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ਼ ਕਰਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਮ੍ ਏਕੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨ੍ਵੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਨਿਹਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਿਗ੍ ਏਤਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਬਲਮ੍
ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ; ਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਆਓ ਜ਼ੋਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਸਮਾਰੂਢੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਜਯਦ੍ਰਥਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਾਦੀਂਸ਼੍ ਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਬਲਂ ਗ੍ਰਾਮਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਤੇ ਕਰਣ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਬਲਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਏਵਾਵਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਵੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੈਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਤਤੋ ਯष੍ਟਿਪ੍ਰਹਰਣਾ ਦਸ੍ਯਵੋ ਲੋष੍ਟਹਾਰਿਣਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਤਂ ਜਨਂ ਨਿਹਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਾਹਾਭੀਰਾਨ੍ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਡਾਕੂ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੀ; ਫਿਰ ਕੌਂਤੇਯ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਆਭੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਯਦੀਤੋ ਨ ਮੁਮੂਰ੍षਵਃ
ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ, ਜੇ ਮਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਗृਹੁਸ੍ ਤੇ ਤਦਾ ਧਨਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਦ੍ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੇਯ ਤੋਂ ਧਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮ੍ ਅਜਰਂ ਯੁਧਿ ਆਰੋਪਯਿਤੁਮ੍ ਆਰੇਭੇ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਮਰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਨੂੰ ਤਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਰ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸਜ੍ਜਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ ਤੁ ਤਦ੍ ਅਭੂਚ੍ ਛਿਥਿਲਂ ਪੁਨਃ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਧਨੁ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਨਾ ਕੀਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਚੈਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੇषਾਨ੍ ਸ ਹਰ੍षਿਤਃ ਨ ਭੇਦਂ ਤੇ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਸ੍ਤਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਧਨੁ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੁਃ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਹ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਅਖੁੰਨ ਤੀਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਾਰ ਮਿਲੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤੈਃ ਸਬਲਾ ਭੂਭृਤੋ ਜਿਤਾਃ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।'
ਮਿषਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਪਾਕृष੍ਯਨ੍ਤ ਚਾਭੀਰੈਃ ਕਾਮਾਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਜੁਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਔਰਤਾਂ ਆਭੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਘਸੀਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੇषੁ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਧਨਂਜਯਃ ਜਘਾਨ ਦਸ੍ਯੂਂਸ੍ ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਾਞ੍ ਜਹਸੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸ ਪਏ।
ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਾਰਥ ਦੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਲੇਛ ਲੈ ਗਏ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ!
ਤਤਃ ਸ ਦੁਃਖਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕष੍ਟਂ ਕष੍ਟਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਅਹੋ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਰੁਰੋਦ ਵੈ
ਫਿਰ ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ!' ਕਹਿੰਦਾ, 'ਅਹੋ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ,' ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦ੍ ਧਨੁਸ੍ ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ ਰਥਸ੍ ਤੇ ਚ ਵਾਜਿਨਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਕਪਦੇ ਨष੍ਟਂ ਦਾਨਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਉਹ ਘੋੜੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਾਨ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਹੋ ਚਾਤਿ ਬਲਂ ਦੈਵਂ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਯਦ੍ ਅਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਨੀਚੈਰ੍ ਨੀਤਃ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਹਾਏ, ਕਿਸੇਮਤ ਦਾ ਬੜਾ ਜ਼ੋਰ ਹੈ! ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤੌ ਬਾਹੂ ਸ ਚ ਮੇ ਮੁष੍ਟਿਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤ੍ ਸੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਪੁਣ੍ਯੇਨੇਵ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਗਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸਾਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮੁੱਠ, ਮੇਰਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਅਰਜੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਰ੍ਜੁਨਤ੍ਵਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭੀਮਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਯਦ੍ ਆਭੀਰੈਰ੍ ਜਿਤੋ ऽਹਂ ਕਥਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ
ਮੇਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੋਣਾ ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਕਰਕੇ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਭੀਰਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਇਤ੍ਥਂ ਵਦਨ੍ ਯਯੌ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨਂ ਵਜ੍ਰਂ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ, ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਕਾਨਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਤਮ੍ ਉਪੇਤ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵਿਨਯੇਨਾਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਉਥੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਵਨ੍ਦਮਾਨਂ ਚਰਣਾਵ੍ ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚ੍ਛਾਯਃ ਕਥਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਈਦृਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਜੋ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਉਹ ਇੰਨੀ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕ ਗਈ?'
ਅਜਾਰਜੋਨੁਗਮਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਥਵਾ ਕृਤਾ ਜਯਾਸ਼ਾਭਙ੍ਗਦੁਃਖੀ ਵਾ ਭ੍ਰष੍ਟਚ੍ਛਾਯੋ ऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਕੀ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟਣ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਹੁਣ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ?
ਸਾਂਤਾਨਿਕਾਦਯੋ ਵਾ ਤੇ ਯਾਚਮਾਨਾ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ ਅਗਮ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤਿਰ੍ ਵਾਪਿ ਤੇਨਾਸਿ ਵਿਗਤਪ੍ਰਭਃ
ਜਾਂ ਸੰਤਾਨਿਕ ਆਦਿਕ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਤੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਾਂ ਅਵੈਧ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਜੋ ਰੌਣਕ ਸੀ, ਉਹ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਹੈ?
ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਮਿष੍ਟਮ੍ ਏਕਮ੍ ਅਥੋ ਭਵਾਨ੍ ਕਿਂ ਵਾ ਕृਪਣਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਹृਤਾਨਿ ਭਵਤਾਰ੍ਜੁਨ
ਜਾਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਅਰਜੁਨ, ਤੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੈ ਲਈ?
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਸੂਰ੍ਯਵਾਤਸ੍ਯ ਗੋਚਰਤ੍ਵਂ ਗਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨ ਦੁष੍ਟਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਹਤੋ ਵਾਪਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਃ ਕਥਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ
ਅਰਜੁਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਹਵਾ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਾੜੀ ਨਜ਼ਰ ਲੱਗ ਗਈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਇੰਨੀ ਘਟ ਗਈ ਹੈ?
ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਨਖਾਮ੍ਭਸਾ ਵਾਪਿ ਘਟਾਮ੍ਭਃਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤੇਨਾਤੀਵਾਸਿ ਵਿਚ੍ਛਾਯੋ ਨ੍ਯੂਨੈਰ੍ ਵਾ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਖ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਘੜੇ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੱਗੀ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ?
ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਥਾਵਦ੍ ਆਚष੍ਟ ਵਿਪ੍ਰਾ ਆਤ੍ਮਪਰਾਭਵਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਸੁਣੋ,' ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਆਪਣਾ ਹਾਰ ਜਾਣਾ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ ਬਲਂ ਯਚ੍ ਚ ਨਸ੍ ਤੇਜੋ ਯਦ੍ ਵੀਰ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਛਾਯਾ ਚ ਨਃ ਸੋ ऽਸ੍ਮਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰਿਰ੍ ਗਤਃ
ਜੋ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਜੋਸ਼, ਜੋ ਵੀਰਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਕismet ਤੇ ਜੋ ਚਮਕ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।