ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ ਤੁ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਚੈਵ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਵੀ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਵਜ੍ਰਂ ਜਨਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਾਲਯਞ੍ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ ਯਯੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈਆਂ। ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚਲਿਆ।
ਸਭਾ ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਸਮਾਹृਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਾਰਿਜਾਤਸ਼੍ ਚ ਪਾਦਪਃ
ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉੱਥੇ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਨੇ ਹਰਿਰ੍ ਯਾਤੋ ਦਿਵਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਨੇ ऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਯਂ ਕਾਲਕਾਯਃ ਕਲਿਃ ਕਿਲ
ਜਿਸ ਦਿਨ ਹਰੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਦਿਨ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਕਲਿ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਗृਹਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਂ ਨਾਪ੍ਲਾਵਯਤ ਸਾਗਰਃ
ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਨੀਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਘਰ ਨਹੀਂ ਡੁਬਾਇਆ।
ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਮਹੋਦਧਿਃ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਨਿਹਿਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਵੋ ਯਤਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਸਦਾ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਅਤੀਵ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਞ੍ਚਨਦੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਧਾਨ੍ਯਧਨਾਨ੍ਵਿਤੇ ਚਕਾਰ ਵਾਸਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਸਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ!
ਤਤੋ ਲੋਭਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਪਾਰ੍ਥੇਨੈਕੇਨ ਧਨ੍ਵਿਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨੀਯਮਾਨਾ ਦਸ੍ਯੂਨਾਂ ਨਿਹਤੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਇਕੱਲਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਕਿ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣੋ ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ ਆਭੀਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸੀ, ਆਭੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ਼ ਕਰਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਮ੍ ਏਕੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨ੍ਵੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਨਿਹਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਿਗ੍ ਏਤਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਬਲਮ੍
ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ; ਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਆਓ ਜ਼ੋਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਸਮਾਰੂਢੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਜਯਦ੍ਰਥਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਾਦੀਂਸ਼੍ ਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਬਲਂ ਗ੍ਰਾਮਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਤੇ ਕਰਣ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਬਲਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਏਵਾਵਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਵੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੈਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਤਤੋ ਯष੍ਟਿਪ੍ਰਹਰਣਾ ਦਸ੍ਯਵੋ ਲੋष੍ਟਹਾਰਿਣਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਤਂ ਜਨਂ ਨਿਹਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਾਹਾਭੀਰਾਨ੍ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਡਾਕੂ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੀ; ਫਿਰ ਕੌਂਤੇਯ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਆਭੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਯਦੀਤੋ ਨ ਮੁਮੂਰ੍षਵਃ
ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ, ਜੇ ਮਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਗृਹੁਸ੍ ਤੇ ਤਦਾ ਧਨਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਦ੍ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੇਯ ਤੋਂ ਧਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮ੍ ਅਜਰਂ ਯੁਧਿ ਆਰੋਪਯਿਤੁਮ੍ ਆਰੇਭੇ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਮਰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਨੂੰ ਤਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਰ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸਜ੍ਜਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ ਤੁ ਤਦ੍ ਅਭੂਚ੍ ਛਿਥਿਲਂ ਪੁਨਃ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਧਨੁ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਨਾ ਕੀਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਚੈਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੇषਾਨ੍ ਸ ਹਰ੍षਿਤਃ ਨ ਭੇਦਂ ਤੇ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਸ੍ਤਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਧਨੁ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਾਸ੍ ਤੇ ऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੁਃ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਹ ਗੋਪਾਲੈਰ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਅਖੁੰਨ ਤੀਰ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ; ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਾਰ ਮਿਲੀ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤੈਃ ਸਬਲਾ ਭੂਭृਤੋ ਜਿਤਾਃ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।'
ਮਿषਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਪਾਕृष੍ਯਨ੍ਤ ਚਾਭੀਰੈਃ ਕਾਮਾਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵਵ੍ਰਜੁਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਔਰਤਾਂ ਆਭੀਰਾਂ ਵਲੋਂ ਘਸੀਟੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰੇषੁ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇषੁ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਧਨਂਜਯਃ ਜਘਾਨ ਦਸ੍ਯੂਂਸ੍ ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਾਰਾਞ੍ ਜਹਸੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਡਾਕੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਸ ਪਏ।
ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਦਾਯ ਤੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਾਰਥ ਦੇਖਦਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮਲੇਛ ਲੈ ਗਏ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ!
ਤਤਃ ਸ ਦੁਃਖਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਃ ਕष੍ਟਂ ਕष੍ਟਮ੍ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਅਹੋ ਭਗਵਤਾ ਤੇਨ ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤਿ ਰੁਰੋਦ ਵੈ
ਫਿਰ ਜਿਸ਼ਨੂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ!' ਕਹਿੰਦਾ, 'ਅਹੋ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ,' ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਦ੍ ਧਨੁਸ੍ ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ ਰਥਸ੍ ਤੇ ਚ ਵਾਜਿਨਃ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਕਪਦੇ ਨष੍ਟਂ ਦਾਨਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਉਹ ਘੋੜੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਾਨ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਹੋ ਚਾਤਿ ਬਲਂ ਦੈਵਂ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਯਦ੍ ਅਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਨੀਚੈਰ੍ ਨੀਤਃ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਹਾਏ, ਕਿਸੇਮਤ ਦਾ ਬੜਾ ਜ਼ੋਰ ਹੈ! ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਘੱਟ ਦਰਜੇ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਤੌ ਬਾਹੂ ਸ ਚ ਮੇ ਮੁष੍ਟਿਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤ੍ ਸੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਾਰ੍ਜੁਨਃ ਪੁਣ੍ਯੇਨੇਵ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਗਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸਾਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮੁੱਠ, ਮੇਰਾ ਦਰਜਾ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਅਰਜੁਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਰ੍ਜੁਨਤ੍ਵਂ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭੀਮਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਯਦ੍ ਆਭੀਰੈਰ੍ ਜਿਤੋ ऽਹਂ ਕਥਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ
ਮੇਰਾ ਅਰਜੁਨ ਹੋਣਾ ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਕਰਕੇ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਭੀਰਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?