ਸ ਤਤ੍ਪਾਦਂ ਮृਗਾਕਾਰਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੇਨੈਵ ਤੋਮਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਪੈਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਦੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸੇ ਭਾਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਗਤਸ਼੍ ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਧਰਂ ਨਰਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਚੈਵੈਨਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ'।
ਅਜਾਨਤਾ ਕृਤਮ੍ ਇਦਂ ਮਯਾ ਹਰਿਣਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਪਾਪੇਨ ਦਗ੍ਧਂ ਮਾ ਦਗ੍ਧੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ—ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਜਲਾਓ।
ਤਤਸ੍ ਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਹ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਯਮ੍ ਅਣ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲੁਬ੍ਧ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਤਾ ਭੀ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।'
ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਗਤਂ ਸਦ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਹ ਬਚਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਇੱਕ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਂਯੋਜ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇ ऽਵ੍ਯਯੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਮਯੇ ऽਮਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ—ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਅਗੋਚਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜਨ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਜਰੇ ऽਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯੇ ऽਖਿਲਾਤ੍ਮਨਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮ੍ ਅਵਾਪ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਅਨਾਸ਼, ਅਪਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ऽਪਿ ਤਦਾਨ੍ਵਿष੍ਯ ਕृष੍ਣਰਾਮਕਲੇਵਰੇ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਲਮ੍ਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅष੍ਟੌ ਮਹਿष੍ਯਃ ਕਥਿਤਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤੁ ਯਾਃ ਉਪਗृਹ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ ਦੇਹਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ ਤਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਰੁਕਮੀਣੀ ਸਮੇਤ ਆਠ ਰਾਣੀਆਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈਆਂ।
ਰੇਵਤੀ ਚੈਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੇਹਮ੍ ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਾਹ੍ਲਾਦਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਰੈਵਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ ਤੁ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਚੈਵ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਵੀ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਚ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਵਜ੍ਰਂ ਜਨਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਾਲਯਞ੍ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ ਯਯੌ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈਆਂ। ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚਲਿਆ।
ਸਭਾ ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਸਮਾਹृਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਾਰਿਜਾਤਸ਼੍ ਚ ਪਾਦਪਃ
ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉੱਥੇ ਗਿਆ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਨੇ ਹਰਿਰ੍ ਯਾਤੋ ਦਿਵਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੇਦਿਨੀਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਨੇ ऽਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਯਂ ਕਾਲਕਾਯਃ ਕਲਿਃ ਕਿਲ
ਜਿਸ ਦਿਨ ਹਰੀ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਦਿਨ, ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਕਲਿ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਮਹੋਦਧਿਃ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਗृਹਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਕਂ ਨਾਪ੍ਲਾਵਯਤ ਸਾਗਰਃ
ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਨੀਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਘਰ ਨਹੀਂ ਡੁਬਾਇਆ।
ਨਾਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਮਹੋਦਧਿਃ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਨਿਹਿਤਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਵੋ ਯਤਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਸਦਾ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤਦ੍ ਅਤੀਵ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰੀਡਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਞ੍ਚਨਦੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਧਾਨ੍ਯਧਨਾਨ੍ਵਿਤੇ ਚਕਾਰ ਵਾਸਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਸਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ!
ਤਤੋ ਲੋਭਃ ਸਮਭਵਤ੍ ਪਾਰ੍ਥੇਨੈਕੇਨ ਧਨ੍ਵਿਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਨੀਯਮਾਨਾ ਦਸ੍ਯੂਨਾਂ ਨਿਹਤੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਇਕੱਲਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਕਿ ਡਾਕੂਆਂ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣੋ ਲੋਭੋਪਹਤਚੇਤਸਃ ਆਭੀਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਸਮੇਤ੍ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਸੀ, ਆਭੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ਼ ਕਰਣ ਲੱਗੇ।
ਅਯਮ੍ ਏਕੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨ੍ਵੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਨਿਹਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਯਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਿਗ੍ ਏਤਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਬਲਮ੍
ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ; ਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਆਓ ਜ਼ੋਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਵਸਮਾਰੂਢੋ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਜਯਦ੍ਰਥਾਨ੍ ਕਰ੍ਣਾਦੀਂਸ਼੍ ਚ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਬਲਂ ਗ੍ਰਾਮਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਤੇ ਕਰਣ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਬਲਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਏਵਾਵਜਾਨਾਤਿ ਕਿਂ ਵੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ ਉਤ੍ਤਰੈਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਹੇਠਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਵਧੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਤਤੋ ਯष੍ਟਿਪ੍ਰਹਰਣਾ ਦਸ੍ਯਵੋ ਲੋष੍ਟਹਾਰਿਣਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ऽਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਤਂ ਜਨਂ ਨਿਹਤੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਤੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਾਹਾਭੀਰਾਨ੍ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਡਾਕੂ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸੀ; ਫਿਰ ਕੌਂਤੇਯ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਆਭੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਯਦੀਤੋ ਨ ਮੁਮੂਰ੍षਵਃ
ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਓ, ਜੇ ਮਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਵਚਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਗृਹੁਸ੍ ਤੇ ਤਦਾ ਧਨਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਂ ਚਾਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਦ੍ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੌਂਤੇਯ ਤੋਂ ਧਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ, ਜਦ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਰ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮ੍ ਅਜਰਂ ਯੁਧਿ ਆਰੋਪਯਿਤੁਮ੍ ਆਰੇਭੇ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਮਰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁ ਨੂੰ ਤਣਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਰ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸਜ੍ਜਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ ਤੁ ਤਦ੍ ਅਭੂਚ੍ ਛਿਥਿਲਂ ਪੁਨਃ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਹ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਧਨੁ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਨਾ ਕੀਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਰਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਚੈਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੇषਾਨ੍ ਸ ਹਰ੍षਿਤਃ ਨ ਭੇਦਂ ਤੇ ਪਰਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਅਸ੍ਤਾ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨਾ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਗਾਂਡੀਵ ਦੇ ਧਨੁ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ।