ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਰ੍ ਯਾਦਵਾਸ੍ ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਸਹਾਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ ਵੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਏਰਕਾਮੁष੍ਟਿਮ੍ ਆਦਦੇ ਵਧਾਯ ਤੇषਾਂ ਮੁਸ਼ਲਂ ਮੁष੍ਟਿਲੋਹਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮੋਠੀ ਚੁੱਕੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਘਾਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬਣ ਗਈ।
ਜਘਾਨ ਤੇਨ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਨ੍ ਆਤਤਾਯੀ ਸ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ ਚ ਸਹਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮਲਾਵਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਾਵ ਦੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਵੀ, ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯੇਨ ਜੈਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਰਥਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦਾਰੁਕਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹृਤੋ ऽਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਰੁਕ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਚਕ੍ਰਂ ਗਦਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤੂਣੌ ਸ਼ਙ੍ਖੋ ऽਸਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੀਰ-ਭਰਿਆ ਤੂਣ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਯਾਦਵਾਨਾਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ऋਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਦਾਰੁਕਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਬਾਹੁ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਦਾਰੁਕ ਦੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣੌ ਤੌ ਰਾਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਕृਤਾਸਨਮ੍ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮੁਖਾਚ੍ ਚਾਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਮਹੋਰਗਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਮੁਖਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭੋਗੋ ਭੁਜਂਗਮਃ ਪ੍ਰਯਾਤਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਥੋਰਗੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਤਦਾ ਜਲਧਿਃ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੈਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੰਨਗਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਜਾਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਰੁਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਯੋਃ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰਤਾ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ।
ਯੋਗੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਵਾਚ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸੀ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਤਥਾਹੁਕਃ
ਮੈਂ ਵੀ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੀ ਹੈ।
ਯਥੇਮਾਂ ਨਗਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਥੈਃ ਸੁਸਜ੍ਜੈਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਾਗਮਃ
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਡੁਬਾ ਦੇਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ।
ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਧ੍ਯੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸ ਕੌਰਵਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੌਰਵ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਤੂੰ ਜਾਣਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਪਾਲਨੀਯਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨੋ ऽਯਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਾ ਕੇ ਅਰਜੁਨ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਹਿਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਭਵਾਞ੍ ਜਨਮ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਤੁ ਵਜ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਯਦੁਰਾਜੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਦਾਰੁਕਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੀ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕਰਨ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤਥਾਰ੍ਜੁਨਮ੍ ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਜ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਬੁਧੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵੀ, ਵਸੁਦੇਵ-ਸਵਰੂਪ ਆਪਣਾ ਉੱਚਤਮ ਆਤਮ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮਾਨਯਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਵਚੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਯਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਪਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਨੁਨਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਗੋਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੈ ਜਰਾ ਨਾਮ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਮੁਸ਼ਲਸ਼ੇषਲੋਹਸ੍ਯ ਸਾਯਕਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਜਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੂਸਲ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਹ ਤੋਂ ਬਣੀ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਪਾਦਂ ਮृਗਾਕਾਰਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਤਤੋ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੇਨੈਵ ਤੋਮਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਉਸ ਪੈਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਦੀ ਆਕਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸੇ ਭਾਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਗਤਸ਼੍ ਚ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਧਰਂ ਨਰਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਚੈਵੈਨਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ'।
ਅਜਾਨਤਾ ਕृਤਮ੍ ਇਦਂ ਮਯਾ ਹਰਿਣਸ਼ਙ੍ਕਯਾ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਪਾਪੇਨ ਦਗ੍ਧਂ ਮਾ ਦਗ੍ਧੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ—ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਨਾ ਜਲਾਓ।
ਤਤਸ੍ ਤਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਆਹ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਯਮ੍ ਅਣ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲੁਬ੍ਧ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਤਾ ਭੀ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇ।'
ਵਿਮਾਨਮ੍ ਆਗਤਂ ਸਦ੍ਯਸ੍ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਹ ਬਚਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਇੱਕ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਂਯੋਜ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇ ऽਵ੍ਯਯੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਮਯੇ ऽਮਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ—ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਅਟੱਲ, ਅਗੋਚਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜਨ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਜਰੇ ऽਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯ੍ ਅਪ੍ਰਮੇਯੇ ऽਖਿਲਾਤ੍ਮਨਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮ੍ ਅਵਾਪ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਅਜਰ, ਅਨਾਸ਼, ਅਪਾਰ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ऽਪਿ ਤਦਾਨ੍ਵਿष੍ਯ ਕृष੍ਣਰਾਮਕਲੇਵਰੇ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਲਮ੍ਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਅष੍ਟੌ ਮਹਿष੍ਯਃ ਕਥਿਤਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ ਤੁ ਯਾਃ ਉਪਗृਹ੍ਯ ਹਰੇਰ੍ ਦੇਹਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ ਤਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਰੁਕਮੀਣੀ ਸਮੇਤ ਆਠ ਰਾਣੀਆਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈਆਂ।
ਰੇਵਤੀ ਚੈਵ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੇਹਮ੍ ਆਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸਤ੍ਤਮਾਃ ਵਿਵੇਸ਼ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਾਹ੍ਲਾਦਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਰੈਵਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਸੁਖ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।