ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨੇ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਮਹੀਤਲੇ ਮਨ੍ਮਨਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉਥੇ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਵੈ ਕੁਲਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਕੁਲ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਜਗਾਮ ਸ ਤਦੋਦ੍ਧਵਃ ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਾਨ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਨ੍ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृष੍ਣਰਾਮਾਦਿਭਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਪ੍ਰਯਤਾ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਕੁਕ੍ਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਲੱਗੇ।
ਪਿਬਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षੇਣ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਕਲਹਾਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਃ
ਉਥੇ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ ਕृਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ ਤੁ ਜਗृਹੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨਾਮ੍ ਅਥੈਰਕਾਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ; ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਪਈ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਏਰਕਾ ਤੁ ਗृਹੀਤਾ ਤੈਰ੍ ਵਜ੍ਰਭੂਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਹ ਏਰਕਾ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਥ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਦਯਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥੁਰ੍ ਵਿਪृਥੁਰ੍ ਏਵ ਚ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਥੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਵੀ,
ਚਾਰੁਵਰ੍ਮਾ ਸੁਚਾਰੁਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਏਰਕਾਰੂਪਿਭਿਰ੍ ਵਜ੍ਰੈਸ੍ ਤੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਸੁਚਾਰੁ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਏਰਕਾ ਦੀਆਂ ਵਜਰ-ਸਮ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਰ੍ ਯਾਦਵਾਸ੍ ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਸਹਾਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ ਵੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਏਰਕਾਮੁष੍ਟਿਮ੍ ਆਦਦੇ ਵਧਾਯ ਤੇषਾਂ ਮੁਸ਼ਲਂ ਮੁष੍ਟਿਲੋਹਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮੋਠੀ ਚੁੱਕੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਘਾਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬਣ ਗਈ।
ਜਘਾਨ ਤੇਨ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਨ੍ ਆਤਤਾਯੀ ਸ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ ਚ ਸਹਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮਲਾਵਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਾਵ ਦੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਵੀ, ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯੇਨ ਜੈਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਰਥਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦਾਰੁਕਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹृਤੋ ऽਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਰੁਕ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਚਕ੍ਰਂ ਗਦਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤੂਣੌ ਸ਼ਙ੍ਖੋ ऽਸਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੀਰ-ਭਰਿਆ ਤੂਣ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਯਾਦਵਾਨਾਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ऋਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਦਾਰੁਕਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਬਾਹੁ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਦਾਰੁਕ ਦੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣੌ ਤੌ ਰਾਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਕृਤਾਸਨਮ੍ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮੁਖਾਚ੍ ਚਾਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਮਹੋਰਗਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਮੁਖਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭੋਗੋ ਭੁਜਂਗਮਃ ਪ੍ਰਯਾਤਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਥੋਰਗੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਤਦਾ ਜਲਧਿਃ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੈਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੰਨਗਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਜਾਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਰੁਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਯੋਃ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰਤਾ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ।
ਯੋਗੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਹਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਲੇਵਰਮ੍ ਵਾਚ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸੀ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਤਥਾਹੁਕਃ
ਮੈਂ ਵੀ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਹੁਣ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੀ ਹੈ।
ਯਥੇਮਾਂ ਨਗਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਥੈਃ ਸੁਸਜ੍ਜੈਸ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਾਗਮਃ
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਡੁਬਾ ਦੇਵੇ, ਤਦ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ।
ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਧ੍ਯੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸ ਕੌਰਵਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੌਰਵ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਤੂੰ ਜਾਣਾ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਵਚਨਂ ਮਮ ਪਾਲਨੀਯਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨੋ ऽਯਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਾ ਕੇ ਅਰਜੁਨ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਹਿਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਭਵਾਞ੍ ਜਨਮ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਤੁ ਵਜ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਯਦੁਰਾਜੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਦਾਰੁਕਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦਾਰੁਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੀ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕਰਨ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤਥਾਰ੍ਜੁਨਮ੍ ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਜ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਬੁਧੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ, ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵ੍ ਅਧਾਰਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵੀ, ਵਸੁਦੇਵ-ਸਵਰੂਪ ਆਪਣਾ ਉੱਚਤਮ ਆਤਮ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਮਾਨਯਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਵਚੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਯਦ੍ ਉਵਾਚ ਹ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਪਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਨੁਨਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਗੋਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੈ ਜਰਾ ਨਾਮ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ ਮੁਸ਼ਲਸ਼ੇषਲੋਹਸ੍ਯ ਸਾਯਕਂ ਧਾਰਯਨ੍ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਜਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੂਸਲ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਹ ਤੋਂ ਬਣੀ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ।