ਯਥਾਗृਹੀਤਂ ਚਾਮ੍ਭੋਧੌ ਹृਤ੍ਵਾਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਨਃ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਨੁष੍ਯਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਂਕਰ੍षਣਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਸੁਰੈਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਜਰਾਸਂਧਾਦਯੋ ਯੇ ऽਨ੍ਯੇ ਨਿਹਤਾ ਭਾਰਹੇਤਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ ਭਾਰੋ ਹਿ ਯਦੂਨਾਂ ਸਮਧੀਯਤ
ਜਰਾ ਸੰਧ ਆਦਿ ਹੋਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਏਤਤ੍ ਸੁਮਹਾਭਾਰਮ੍ ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਰ੍ ਅਹਮ੍ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਮਰਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਲਨਾਯ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤਾਨ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੇਵਦੂਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਦੇਵਰਾਜਾਨ੍ਤਿਕਂ ਯਯੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਿਆਂ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਥੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਭੌਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਕਾਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਰਾਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਆਹ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਾਨ੍ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਞ੍ ਸ਼ਮਾਯੈषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਯਾਮ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਵੱਡੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੋ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਚੱਲੀਏ।'
ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਦ੍ਧਵੋ ਹਰਿਮ੍
ਉੱਤਮ ਭਗਤ ਉਧਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਲਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ ਨਾਸ਼ਾਯਾਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਕੁਲਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਭਗਵਾਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੋਗੇ। ਅਚੁਤ, ਮੈਂ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸਮੁਤ੍ਥਯਾ ਬਦਰੀਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਹੀਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨੇ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਮਹੀਤਲੇ ਮਨ੍ਮਨਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਉਥੇ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਅਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਵੈ ਕੁਲਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਕੁਲ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਉਸਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਜਗਾਮ ਸ ਤਦੋਦ੍ਧਵਃ ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਾਨ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਨ੍ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृष੍ਣਰਾਮਾਦਿਭਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਪ੍ਰਯਤਾ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ ਤੇ ਕੁਕ੍ਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਾਪਾਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਨੁਮੋਦਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਲੱਗੇ।
ਪਿਬਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षੇਣ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਕਲਹਾਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਃ
ਉਥੇ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਦੈਵਬਲਾਤ੍ ਕृਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ ਤੁ ਜਗृਹੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨਾਮ੍ ਅਥੈਰਕਾਮ੍
ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ; ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਪਈ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਏਰਕਾ ਤੁ ਗृਹੀਤਾ ਤੈਰ੍ ਵਜ੍ਰਭੂਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜਘ੍ਨੁਃ ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਹ ਏਰਕਾ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਥ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਦਯਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥੁਰ੍ ਵਿਪृਥੁਰ੍ ਏਵ ਚ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਥੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਵੀ,
ਚਾਰੁਵਰ੍ਮਾ ਸੁਚਾਰੁਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਏਰਕਾਰੂਪਿਭਿਰ੍ ਵਜ੍ਰੈਸ੍ ਤੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਸੁਚਾਰੁ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਏਰਕਾ ਦੀਆਂ ਵਜਰ-ਸਮ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿਵਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਰ੍ ਯਾਦਵਾਸ੍ ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਸਹਾਯਂ ਮੇਨਿਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ ਵੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਕੁਪਿਤਸ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਏਰਕਾਮੁष੍ਟਿਮ੍ ਆਦਦੇ ਵਧਾਯ ਤੇषਾਂ ਮੁਸ਼ਲਂ ਮੁष੍ਟਿਲੋਹਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮੋਠੀ ਚੁੱਕੀ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਘਾਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬਣ ਗਈ।
ਜਘਾਨ ਤੇਨ ਨਿਃਸ਼ੇषਾਨ੍ ਆਤਤਾਯੀ ਸ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ ਚ ਸਹਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤੁ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮਲਾਵਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਚਾਵ ਦੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਵੀ, ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯੇਨ ਜੈਤ੍ਰੋ ऽਸੌ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਰਥਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦਾਰੁਕਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹृਤੋ ऽਸ਼੍ਵੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਰੁਕ ਦੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਚਕ੍ਰਂ ਗਦਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤੂਣੌ ਸ਼ਙ੍ਖੋ ऽਸਿਰ੍ ਏਵ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੀਰ-ਭਰਿਆ ਤੂਣ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਯਾਦਵਾਨਾਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ऋਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਦਾਰੁਕਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਬਾਹੁ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਦਾਰੁਕ ਦੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਚਙ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣੌ ਤੌ ਰਾਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਕृਤਾਸਨਮ੍ ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮੁਖਾਚ੍ ਚਾਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਂ ਮਹੋਰਗਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਮੁਖਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭੋਗੋ ਭੁਜਂਗਮਃ ਪ੍ਰਯਾਤਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤਥੋਰਗੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਆਦਾਯ ਤਦਾ ਜਲਧਿਃ ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੈਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਰਘ ਲੈ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੰਨਗਾਂ ਦੀ ਵਧੀਆ ਜਾਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਰੁਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਯੋਃ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਰਤਾ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ।