ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਭੂਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਰ੍ ਨਿਜਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸਂਜਹ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਕਥਮ੍ ਕਥਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ ਤਥਾ ਕਣ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਪਿਣ੍ਡਾਰਕੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਦृष੍ਟਾ ਯਦੁਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਦੇ ਮਹਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ ਸਾਮ੍ਬਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸृਤਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਇਕ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਤੁ ਪ੍ਰਭੋ ਕਿਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੀ ਜਣੇਗੀ?
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾ ਕੁਮਾਰਕੈਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੁਸ੍ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਯਃ ਕੁਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮੁਸ਼ਲਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ਯੇਨਾਖਿਲਕੁਲੋਤ੍ਸਾਦੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਮੂਸਲ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੈਃ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ ਤ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਮੁਸ਼ਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਚੋਦਰਾਤ੍
ਉਹ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੱਚੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਂਬ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੂਸਲ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮੁਸ਼ਲਮ੍ ਅਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਕਾਰਯਤ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਤਚ੍ ਚੈਰਕਾ ਚੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੈ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਮੂਸਲ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੂਰਨ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤੀ; ਚੌਕੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਚੂਰਨ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਥ ਲੌਹਸ੍ਯ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਕੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਖਣ੍ਡਂ ਚੂਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ ਨੈਵ ਤੇ ਤੋਮਰਾਕृਤਿ
ਉਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੂਸਲ ਦੀ ਇੱਕ ਟੁਕੜੀ, ਜੋ ਬਰਛੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਚੂਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਨਿਧੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜਾਲਿਭਿਃ ਘਾਤਿਤਸ੍ਯੋਦਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਜ੍ ਜਰਾ
ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਮਰੀ ਹੋਈ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਲਾਲਚੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਰਾ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਪਰਮਾਰ੍ਥੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਨੈਚ੍ਛਤ੍ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਧਿਨਾ ਯਤ੍ ਸਮਾਹृਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਮਧੂਸੂਦਨ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਰਹਸ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਹਂ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਭਗਵਨ੍ ਸੁਰੈਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੂਤ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੂਤ ਹਾਂ।'
ਵਸ੍ਵਸ਼੍ਵਿਮਰੁਦਾਦਿਤ੍ਯਰੁਦ੍ਰਸਾਧ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤਦ੍ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਵਸੁ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਰੁਤ, ਆਦਿਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਯ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੁਣੋ।'
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭੁਵੋ ਭਾਰੋ ऽਵਤਾਰਿਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨਾਥਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼ਤਾਮ੍
ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਤੁਸੀਂ ਘਟਾਇਆ; ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਾਰੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਅਸਮਾਨੀ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ।
ਤਦ੍ ਅਤੀਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਤਾ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਦੇਵੈਰ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤੋ ਦੇਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥਾਤ੍ਰੈਵ ਰਤਿਸ੍ ਤਵ ਤਤ੍ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯਥਾਕਾਲਮ੍ ਆਖ੍ਯੇਯਮ੍ ਅਨੁਜੀਵਿਭਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੱਸਣਗੇ।'
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਥਾਖਿਲਂ ਦੂਤ ਵੇਦ੍ਮਿ ਚੈਤਦ੍ ਅਹਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧ ਏਵ ਹਿ ਮਯਾ ਯਾਦਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਦੂਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਭੁਵੋ ਨਾਮਾਤਿਭਾਰੋ ऽਯਂ ਯਾਦਵੈਰ੍ ਅਨਿਬਰ੍ਹਿਤੈਃ ਅਵਤਾਰਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਥਾਗृਹੀਤਂ ਚਾਮ੍ਭੋਧੌ ਹृਤ੍ਵਾਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਨਃ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਨੁष੍ਯਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਂਕਰ੍षਣਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਸੁਰੈਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਜਰਾਸਂਧਾਦਯੋ ਯੇ ऽਨ੍ਯੇ ਨਿਹਤਾ ਭਾਰਹੇਤਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ੍ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ ਭਾਰੋ ਹਿ ਯਦੂਨਾਂ ਸਮਧੀਯਤ
ਜਰਾ ਸੰਧ ਆਦਿ ਹੋਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਏਤਤ੍ ਸੁਮਹਾਭਾਰਮ੍ ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਰ੍ ਅਹਮ੍ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਮਰਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਲਨਾਯ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤਾਨ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੇਵਦੂਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਦੇਵਰਾਜਾਨ੍ਤਿਕਂ ਯਯੌ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਿਆਂ, ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਥੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਭੌਮਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਕਾਪੁਰ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਰਾਤ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਆਹ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਾਨ੍ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਞ੍ ਸ਼ਮਾਯੈषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਯਾਮ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਵੱਡੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੋ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਚੱਲੀਏ।'
ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਦ੍ਧਵੋ ਹਰਿਮ੍
ਉੱਤਮ ਭਗਤ ਉਧਵ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਲਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ ਨਾਸ਼ਾਯਾਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਕੁਲਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਭਗਵਾਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੋਗੇ। ਅਚੁਤ, ਮੈਂ ਕੁਲ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸਮੁਤ੍ਥਯਾ ਬਦਰੀਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਸਮਾਨੀ ਰਾਹੀਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।