ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਂ ਭੀਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਲੇਨ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਬਲੋ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਭੇਦ ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾ ਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ ਅਪਤਨ੍ ਮੁਸ਼ਲਂ ਚਾਸੌ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਦੀ ਗਦਾ ਤੋਂ ਬਚ ਲਿਆ।
ਵੇਗੇਨਾਯਮ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਬਲੇਨੋਰਸ੍ਯ੍ ਅਤਾਡਯਤ੍ ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਕੋਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਾਡਿਤਃ
ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਬਲੋ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰੀ ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਃ ਪਤਤਾ ਤਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਅਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਦਿਵਿਦਾ, ਜਿਸਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਤਧਾ ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਹਿ ਤਾਡਿਤਮ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ ਤਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਅਨੇਨ ਦੁष੍ਟਕਪਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੋਪਕਾਰਿਣਾ ਜਗਨ੍ ਨਿਰਾਕृਤਂ ਵੀਰ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ: 'ਵਧੀਆ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ! ਇਸ ਮਾੜੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਰਿਮੇਯਾਨਿ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਭृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਭਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੇਰਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧਂ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਚਕ੍ਰੇ ਦੁष੍ਟਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਜਗਤਃ ਕृਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ਼੍ ਚ ਭਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਸਮਂ ਵਿਭੁਃ ਅਵਤਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਃ ਸਮਸ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਵਧਾਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵੋ ਹਤ੍ਵਾਖਿਲਾਨ੍ ਨृਪਾਨ੍ ਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਉਪਸਂਹृਤਵਾਨ੍ ਕੁਲਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਭੂਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਰ੍ ਨਿਜਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸਂਜਹ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਕਥਮ੍ ਕਥਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ ਤਥਾ ਕਣ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਪਿਣ੍ਡਾਰਕੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਦृष੍ਟਾ ਯਦੁਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਦੇ ਮਹਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ ਸਾਮ੍ਬਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸृਤਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਇਕ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਤੁ ਪ੍ਰਭੋ ਕਿਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੀ ਜਣੇਗੀ?
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾ ਕੁਮਾਰਕੈਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੁਸ੍ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਯਃ ਕੁਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮੁਸ਼ਲਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ਯੇਨਾਖਿਲਕੁਲੋਤ੍ਸਾਦੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਮੂਸਲ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੈਃ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ ਤ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਮੁਸ਼ਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਚੋਦਰਾਤ੍
ਉਹ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੱਚੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਂਬ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੂਸਲ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮੁਸ਼ਲਮ੍ ਅਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਕਾਰਯਤ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਤਚ੍ ਚੈਰਕਾ ਚੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੈ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਮੂਸਲ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੂਰਨ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤੀ; ਚੌਕੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਚੂਰਨ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਥ ਲੌਹਸ੍ਯ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਕੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਖਣ੍ਡਂ ਚੂਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ ਨੈਵ ਤੇ ਤੋਮਰਾਕृਤਿ
ਉਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੂਸਲ ਦੀ ਇੱਕ ਟੁਕੜੀ, ਜੋ ਬਰਛੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਚੂਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁਨਿਧੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜਾਲਿਭਿਃ ਘਾਤਿਤਸ੍ਯੋਦਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਜ੍ ਜਰਾ
ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਮੱਛੀ ਨੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਮਰੀ ਹੋਈ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਲਾਲਚੀ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਰਾ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਪਰਮਾਰ੍ਥੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਨੈਚ੍ਛਤ੍ ਤਦ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਿਧਿਨਾ ਯਤ੍ ਸਮਾਹृਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਮਧੂਸੂਦਨ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਰਹਸ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਹਂ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਭਗਵਨ੍ ਸੁਰੈਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੂਤ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੂਤ ਹਾਂ।'
ਵਸ੍ਵਸ਼੍ਵਿਮਰੁਦਾਦਿਤ੍ਯਰੁਦ੍ਰਸਾਧ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸਹ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤਦ੍ ਇਦਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਵਸੁ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਰੁਤ, ਆਦਿਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਯ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੁਣੋ।'
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ऽਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭੁਵੋ ਭਾਰੋ ऽਵਤਾਰਿਤਃ ਤ੍ਵਯਾ ਸਨਾਥਾਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇਸ਼ਤਾਮ੍
ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਤੁਸੀਂ ਘਟਾਇਆ; ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਾਰੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਅਸਮਾਨੀ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ।
ਤਦ੍ ਅਤੀਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਰ੍षਾਣਾਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਤਾ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਦੇਵੈਰ੍ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤੋ ਦੇਵੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਥਾਤ੍ਰੈਵ ਰਤਿਸ੍ ਤਵ ਤਤ੍ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯਥਾਕਾਲਮ੍ ਆਖ੍ਯੇਯਮ੍ ਅਨੁਜੀਵਿਭਿਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੱਸਣਗੇ।'
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਥਾਖਿਲਂ ਦੂਤ ਵੇਦ੍ਮਿ ਚੈਤਦ੍ ਅਹਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧ ਏਵ ਹਿ ਮਯਾ ਯਾਦਵਾਨਾਮ੍ ਅਪਿ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਦੂਤ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਭੁਵੋ ਨਾਮਾਤਿਭਾਰੋ ऽਯਂ ਯਾਦਵੈਰ੍ ਅਨਿਬਰ੍ਹਿਤੈਃ ਅਵਤਾਰਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ।