ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚ ਪਰ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਸਮਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੋਯੇषੁ ਮੁਮੋਚਾਮ੍ਬੁਨਿਧੌ ਤਥਾ
ਕਦੇ ਕਦੇ, ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਦਿੰਦਾ। ਪੱਥਰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਾਗਰਮ੍ ਤੇਨਾਤਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਸ਼੍ ਚਾਬ੍ਧਿਰ੍ ਉਦ੍ਵੇਲੋ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਲਾਵਯਂਸ੍ ਤੀਰਜਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਪੁਰਾਦੀਨ੍ ਅਤਿਵੇਗਵਾਨ੍ ਕਾਮਰੂਪਂ ਮਹਾਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਟ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਈ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਲੁਠਨ੍ ਭ੍ਰਮਣਸਂਮਰ੍ਦੈਃ ਸਂਚੂਰ੍ਣਯਤਿ ਵਾਨਰਃ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ ਏਤਦ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਲੁੱਟਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਅਤੇ ਪੀਸਦਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ ਚਾਸੀਤ੍ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਰੈਵਤੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਪੌ ਪਾਨਂ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਾਠ ਜਾਂ ਯਜਨ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰੈਵਤ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ।
ਰੇਵਤੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਉਦ੍ਗੀਯਮਾਨੋ ਵਿਲਸਲ੍ਲਲਨਾਮੌਲਿਮਧ੍ਯਗਃ
ਰੈਵਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰੇਮੇ ਯਦੁਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰੇ ਤਤਃ ਸ ਵਾਨਰੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੀਰਿਣੋ ਹਲਮ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸੀਰੀਣ ਦਾ ਹਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੁਸ਼ਲਂ ਚ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸਂਮੁਖਃ ਸ ਵਿਡਮ੍ਬਨਾਮ੍ ਤਥੈਵ ਯੋषਿਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਜਹਾਸਾਭਿਮੁਖਂ ਕਪਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੂਸਲ ਫੜ ਕੇ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਇਆ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਸਿਆ।
ਪਾਨਪੂਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ ਚ ਕਰਕਾਂਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਹਤ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਬਲਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਜਾਮਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਫੈਂਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਤਮ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰੇ ਕਿਲਕਿਲਾਧ੍ਵਨਿਮ੍ ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬਲੋ ਜਗृਹੇ ਮੁਸ਼ਲਂ ਰੁषਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਬਲੋ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਣਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਉਠ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਂ ਭੀਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਲੇਨ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਬਲੋ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਭੇਦ ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾ ਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ ਅਪਤਨ੍ ਮੁਸ਼ਲਂ ਚਾਸੌ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਦੀ ਗਦਾ ਤੋਂ ਬਚ ਲਿਆ।
ਵੇਗੇਨਾਯਮ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਬਲੇਨੋਰਸ੍ਯ੍ ਅਤਾਡਯਤ੍ ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਕੋਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਾਡਿਤਃ
ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਬਲੋ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰੀ ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਃ ਪਤਤਾ ਤਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਅਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਦਿਵਿਦਾ, ਜਿਸਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਤਧਾ ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਹਿ ਤਾਡਿਤਮ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ ਤਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਅਨੇਨ ਦੁष੍ਟਕਪਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੋਪਕਾਰਿਣਾ ਜਗਨ੍ ਨਿਰਾਕृਤਂ ਵੀਰ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ: 'ਵਧੀਆ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ! ਇਸ ਮਾੜੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਰਿਮੇਯਾਨਿ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਭृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਭਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੇਰਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧਂ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਚਕ੍ਰੇ ਦੁष੍ਟਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਜਗਤਃ ਕृਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ਼੍ ਚ ਭਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਸਮਂ ਵਿਭੁਃ ਅਵਤਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਃ ਸਮਸ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਵਧਾਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵੋ ਹਤ੍ਵਾਖਿਲਾਨ੍ ਨृਪਾਨ੍ ਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਉਪਸਂਹृਤਵਾਨ੍ ਕੁਲਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਭੂਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਰ੍ ਨਿਜਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸਂਜਹ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਕਥਮ੍ ਕਥਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ ਤਥਾ ਕਣ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ ਪਿਣ੍ਡਾਰਕੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਦृष੍ਟਾ ਯਦੁਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਦੇ ਮਹਾ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤੇ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ ਸਾਮ੍ਬਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸृਤਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਊਚੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਇਕ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਕੋਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਤੁ ਪ੍ਰਭੋ ਕਿਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਕੀ ਜਣੇਗੀ?
ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾ ਕੁਮਾਰਕੈਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦੁਸ੍ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਾਯ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਯਃ ਕੁਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਮੁਸ਼ਲਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ ਯੇਨਾਖਿਲਕੁਲੋਤ੍ਸਾਦੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਮੂਸਲ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾਸ੍ ਤੈਃ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ ਤ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਯਥਾਤਥਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਮੁਸ਼ਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ਯ ਚੋਦਰਾਤ੍
ਉਹ ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੱਚੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਂਬ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੂਸਲ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮੁਸ਼ਲਮ੍ ਅਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਕਾਰਯਤ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਤਚ੍ ਚੈਰਕਾ ਚੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੈ ਮਹੋਦਧੌ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਮੂਸਲ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੂਰਨ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤੀ; ਚੌਕੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਚੂਰਨ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਥ ਲੌਹਸ੍ਯ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਕੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਖਣ੍ਡਂ ਚੂਰ੍ਣਯਿਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ ਨੈਵ ਤੇ ਤੋਮਰਾਕृਤਿ
ਉਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਮੂਸਲ ਦੀ ਇੱਕ ਟੁਕੜੀ, ਜੋ ਬਰਛੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਚੂਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।