ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਸਾਮ੍ਬਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੌਰਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੌਰਵ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਦਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਮਯੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਬਲੋ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਾਕਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਪੁਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਏष ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਚੈਨ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਕੌਰਵਾਃ ਸਾਮ੍ਬਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਹਲਿਨਾ ਸਹ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਉਦ੍ਵਾਹਧਨਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸਾਂਬਾ ਅਤੇ ਹਲਿਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ ਕृਤਂ ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਏਵਾਭੂਤ੍ ਤਦ੍ ਅਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣੋ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਨਰਕਸ੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਪਕ੍ਸ਼ਵਿਰੋਧਿਨਃ ਸਖਾਭਵਨ੍ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਰਕਂ ਹਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦਰ੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏष ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜੋ ਬਲ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ ਤਤੋ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਸਾਧੁਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਦਦਾਹ ਚਪਲੋ ਦੇਸ਼ਂ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋੜੀ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੇਸ਼, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਚ ਪਰ੍ਵਤਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਸਮਚੂਰ੍ਣਯਤ੍ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਤੋਯੇषੁ ਮੁਮੋਚਾਮ੍ਬੁਨਿਧੌ ਤਥਾ
ਕਦੇ ਕਦੇ, ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਦਿੰਦਾ। ਪੱਥਰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਾਗਰਮ੍ ਤੇਨਾਤਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਸ਼੍ ਚਾਬ੍ਧਿਰ੍ ਉਦ੍ਵੇਲੋ ਜਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਲਾਵਯਂਸ੍ ਤੀਰਜਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਪੁਰਾਦੀਨ੍ ਅਤਿਵੇਗਵਾਨ੍ ਕਾਮਰੂਪਂ ਮਹਾਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਟ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੰਦਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਈ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਲੁਠਨ੍ ਭ੍ਰਮਣਸਂਮਰ੍ਦੈਃ ਸਂਚੂਰ੍ਣਯਤਿ ਵਾਨਰਃ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ ਏਤਦ੍ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਲੁੱਟਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਅਤੇ ਪੀਸਦਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ।
ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ ਚਾਸੀਤ੍ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਰੈਵਤੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਪੌ ਪਾਨਂ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪਾਠ ਜਾਂ ਯਜਨ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰੈਵਤ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ।
ਰੇਵਤੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਉਦ੍ਗੀਯਮਾਨੋ ਵਿਲਸਲ੍ਲਲਨਾਮੌਲਿਮਧ੍ਯਗਃ
ਰੈਵਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਵੀ, ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰੇਮੇ ਯਦੁਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰੇ ਤਤਃ ਸ ਵਾਨਰੋ ऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੀਰਿਣੋ ਹਲਮ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸੀਰੀਣ ਦਾ ਹਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੁਸ਼ਲਂ ਚ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸਂਮੁਖਃ ਸ ਵਿਡਮ੍ਬਨਾਮ੍ ਤਥੈਵ ਯੋषਿਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਜਹਾਸਾਭਿਮੁਖਂ ਕਪਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੂਸਲ ਫੜ ਕੇ ਮਜ਼ਾਕ ਬਣਾਇਆ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਸਿਆ।
ਪਾਨਪੂਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ ਚ ਕਰਕਾਂਸ਼੍ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਹਤ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਂ ਬਲਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਜਾਮਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕ ਕੇ ਫੈਂਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥਾਪਿ ਤਮ੍ ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰੇ ਕਿਲਕਿਲਾਧ੍ਵਨਿਮ੍ ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬਲੋ ਜਗृਹੇ ਮੁਸ਼ਲਂ ਰੁषਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਬਲੋ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਣਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਉਠ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਂ ਭੀਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਲੇਨ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਬਲੋ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਬਿਭੇਦ ਯਾਦਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾ ਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ ਅਪਤਨ੍ ਮੁਸ਼ਲਂ ਚਾਸੌ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਪ੍ਲਵਂਗਮਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ; ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਡਿੱਗਦੀ ਗਦਾ ਤੋਂ ਬਚ ਲਿਆ।
ਵੇਗੇਨਾਯਮ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਬਲੇਨੋਰਸ੍ਯ੍ ਅਤਾਡਯਤ੍ ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਕੋਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਾਡਿਤਃ
ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਬਲੋ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੁੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰੀ ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤਃ ਪਤਤਾ ਤਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍ ਅਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਦਿਵਿਦਾ, ਜਿਸਦੀ ਜਿੰਦ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਤਧਾ ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਹਿ ਤਾਡਿਤਮ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਵੱਜਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ ਤਦਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਾਧ੍ਵ੍ ਏਤਤ੍ ਤੇ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਅਨੇਨ ਦੁष੍ਟਕਪਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੋਪਕਾਰਿਣਾ ਜਗਨ੍ ਨਿਰਾਕृਤਂ ਵੀਰ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤਃ
ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ: 'ਵਧੀਆ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਹੋਇਆ! ਇਸ ਮਾੜੇ ਬਾਂਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨਿ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਪਰਿਮੇਯਾਨਿ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਭृਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਭਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੇਰਪ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧਂ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਚਕ੍ਰੇ ਦੁष੍ਟਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਜਗਤਃ ਕृਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਮਾੜੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ਼੍ ਚ ਭਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਸਮਂ ਵਿਭੁਃ ਅਵਤਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਃ ਸਮਸ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਵਧਾਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵੋ ਹਤ੍ਵਾਖਿਲਾਨ੍ ਨृਪਾਨ੍ ਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਉਪਸਂਹृਤਵਾਨ੍ ਕੁਲਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੀ ਕੁਲ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।