ਪ੍ਰਣਤਿਰ੍ ਯਾ ਕृਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕੈਃ ਨ ਨਾਮ ਸਾ ਕृਤਾ ਕੇਯਮ੍ ਆਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ ਭृਤ੍ਯਤਃ
ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕੀ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਨੌਕਰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਗਰ੍ਵਮ੍ ਆਰੋਪਿਤਾ ਯੂਯਂ ਸਮਾਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ ਕੋ ਦੋषੋ ਭਵਤਾਂ ਨੀਤਿਰ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਣਾਤ੍ਯ੍ ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਆਸਣ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਚਲਣੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਰ੍ਚ੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਯੋ ऽਯਂ ਬਲ ਨਿਵੇਦਿਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣੈਵ ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲਾਦ੍ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕੁਲੋਚਿਤਮ੍
ਬਲ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭੇਟ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ ਹਰੇਃ ਸੁਤਮ੍ ਕृਤੈਕਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਮਤ੍ਤਃ ਕੋਪੇਨ ਚਾਘੂਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ऽਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪਜਨ੍ਮਨਾ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾਂ ਜਘਾਨ ਸ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਫਿਰ, ਹਲਾਯੁਧ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਠ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਐੜੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਾਰਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਘਾਤਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ ਉਵਾਚ ਚਾਤਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਐੜੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ, ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਭੰਨੇ ਭੌਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਮਹਾਵਲੇਪੋ ऽਯਮ੍ ਅਸਾਰਾਣਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਕੌਰਵਾਣਾਮ੍ ਆਧਿਪਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਲ ਕਾਲਜਮ੍
ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਘਮੰਡ! ਕੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਸਚਮੁਚ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਹੈ?
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਯੇ ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਲਙ੍ਘਨਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਦ੍ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਜੋ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਤਾਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ ਧਿਙ੍ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ ਏषਾਂ ਨृਪਾਸਨੇ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਦਾਲਤ 'ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਸੌਂ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮਲੂਤ ਰਾਜ-ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੋਃ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਜਰੀਰ੍ ਵਨਿਤਾਜਨਃ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏषਾਂ ਨ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ।
ਸਮਸ੍ਤਭੂਭੁਜਾਂ ਨਾਥ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤੁ ਅਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕੌਰਵਾਮ੍ ਉਰ੍ਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਥ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੀ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਰਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦ੍ਰੋਣਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦੀਨ੍ ਭੂਰਿਂ ਚ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮ੍ ਏਵ ਚ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਲਂ ਭੀਮਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ ਯਮਜੌ ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍
ਸੋਮਦੱਤ, ਸ਼ਲ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵੀਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਤਂ ਸਾਮ੍ਬਂ ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਕੌਰਵਾਦੀਨਾਂ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਚੋਦਿਤਃ
ਜਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਵਾਂਗਾ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਾਲਾਙ੍ਕੋ ऽਧੋਮੁਖਂ ਹਲਮ੍ ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਪ੍ਰੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ष ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ rampart ਅਤੇ ਖਾਈ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਰੱਖ ਕੇ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਂ ਤਤ੍ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਵੈ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਹृਦਯਾਸ਼੍ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਕੌਰਵਾਃ
ਅਚਾਨਕ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
ਰਾਮ ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਉਪਸਂਹ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕੋਪਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ
ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ! ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ, ਦਇਆ ਕਰੋ!
ਏष ਸਾਮ੍ਬਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਸ੍ ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤੋ ਬਲ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਭਾਵਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਪਰਾਧਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਂਬਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਲ ਜੀ। ਅਜਾਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਤਯਾਮ੍ ਆਸੁਃ ਸਾਮ੍ਬਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੌਰਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕੌਰਵ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਕृਪਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਦਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਏਵ ਮਯੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਬਲੋ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਅਦ੍ਯਾਪ੍ਯ੍ ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਾਕਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਤ੍ ਪੁਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਏष ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਚੈਨ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਤੁ ਕੌਰਵਾਃ ਸਾਮ੍ਬਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਹਲਿਨਾ ਸਹ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਉਦ੍ਵਾਹਧਨਭਾਰ੍ਯਾਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸਾਂਬਾ ਅਤੇ ਹਲਿਨ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ ਕृਤਂ ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਏਵਾਭੂਤ੍ ਤਦ੍ ਅਪਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਸੁਣੋ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਨਰਕਸ੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਪਕ੍ਸ਼ਵਿਰੋਧਿਨਃ ਸਖਾਭਵਨ੍ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਨਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ।
ਵੈਰਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਸੁਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਰਕਂ ਹਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦਰ੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏष ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜੋ ਬਲ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਜ੍ਞਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ ਤਤੋ ਵਿਧ੍ਵਂਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬਿਭੇਦ ਸਾਧੁਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ਦਦਾਹ ਚਪਲੋ ਦੇਸ਼ਂ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ
ਉਹ ਨੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋੜੀ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੇਸ਼, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।