ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਿषੁ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ ਚ ਤਾਨ੍ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਬਲਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਦਲੋਲਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਕੋ ਹਿ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਬਲਦੇਵਸ੍ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨਮਧ੍ਯੇ ऽਭੂਨ੍ ਨ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਤਤ੍ ਪੁਰਮ੍
ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗਏ, ਬਾਹਰ ਦੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਬਲਮ੍ ਆਗਤਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਯ ਤਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਗਾਮ੍ ਅਰ੍ਘਮ੍ ਉਦਕਂ ਚੈਵ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸਾਮ੍ਬਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸਾਂਬੋ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡੋ।
ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਚੁਕ੍ਰੁਧੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਜਾਤੀ, ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਊਚੁਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਹ੍ਲਿਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭੂਮਿਪਾਃ ਅਰਾਜਾਰ੍ਹਂ ਯਦੋਰ੍ ਵਂਸ਼ਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਬਾਹਲਿਕ ਆਦਿ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਗਦਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਭੋ ਭੋਃ ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਭਵਤਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇਰਿਤਂ ਵਚਃ ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਤ੍ਥਾਨਾਂ ਯਾਦਵਃ ਕਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
'ਹੇ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਹੜਾ ਯਾਦਵ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ऽਪਿ ਯਦ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਤਦ੍ ਅਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਸ਼੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨृਪਯੋਗ੍ਯੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤੈਃ
ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਜਾਏ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ।
ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਬਲਭਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸਾਮ੍ਬਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨ ਭਵਤੋ ਨੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਬਲਭਦਰ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਸਾਂਬੋ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣਤਿਰ੍ ਯਾ ਕृਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕੈਃ ਨ ਨਾਮ ਸਾ ਕृਤਾ ਕੇਯਮ੍ ਆਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ ਭृਤ੍ਯਤਃ
ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕੀ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਨੌਕਰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਗਰ੍ਵਮ੍ ਆਰੋਪਿਤਾ ਯੂਯਂ ਸਮਾਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ ਕੋ ਦੋषੋ ਭਵਤਾਂ ਨੀਤਿਰ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਣਾਤ੍ਯ੍ ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਆਸਣ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਚਲਣੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਰ੍ਚ੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਯੋ ऽਯਂ ਬਲ ਨਿਵੇਦਿਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣੈਵ ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲਾਦ੍ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕੁਲੋਚਿਤਮ੍
ਬਲ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭੇਟ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ ਹਰੇਃ ਸੁਤਮ੍ ਕृਤੈਕਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਮਤ੍ਤਃ ਕੋਪੇਨ ਚਾਘੂਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ऽਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪਜਨ੍ਮਨਾ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾਂ ਜਘਾਨ ਸ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਫਿਰ, ਹਲਾਯੁਧ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਠ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਐੜੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਾਰਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਘਾਤਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ ਉਵਾਚ ਚਾਤਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਐੜੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ, ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਭੰਨੇ ਭੌਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਮਹਾਵਲੇਪੋ ऽਯਮ੍ ਅਸਾਰਾਣਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਕੌਰਵਾਣਾਮ੍ ਆਧਿਪਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਲ ਕਾਲਜਮ੍
ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਘਮੰਡ! ਕੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਸਚਮੁਚ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਹੈ?
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਯੇ ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਲਙ੍ਘਨਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਦ੍ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਜੋ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਤਾਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ ਧਿਙ੍ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ ਏषਾਂ ਨृਪਾਸਨੇ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਦਾਲਤ 'ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਸੌਂ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮਲੂਤ ਰਾਜ-ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੋਃ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਜਰੀਰ੍ ਵਨਿਤਾਜਨਃ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏषਾਂ ਨ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ।
ਸਮਸ੍ਤਭੂਭੁਜਾਂ ਨਾਥ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤੁ ਅਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕੌਰਵਾਮ੍ ਉਰ੍ਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਥ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਹੀ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਰਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦ੍ਰੋਣਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਭੀष੍ਮਂ ਸਬਾਹ੍ਲਿਕਮ੍ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦੀਨ੍ ਭੂਰਿਂ ਚ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮ੍ ਏਵ ਚ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਬਾਹਲਿਕ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਆਦਿ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ਲਂ ਭੀਮਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍ ਯਮਜੌ ਕੌਰਵਾਂਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍
ਸੋਮਦੱਤ, ਸ਼ਲ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵੀਰਮ੍ ਆਦਾਯ ਤਂ ਸਾਮ੍ਬਂ ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਤਤਃ ਪੁਰੀਮ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਦੀਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੀਰ ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਕੌਰਵਾਦੀਨਾਂ ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਚੋਦਿਤਃ
ਜਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕੁਰਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਵਾਂਗਾ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਮੈਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਾਲਾਙ੍ਕੋ ऽਧੋਮੁਖਂ ਹਲਮ੍ ਪ੍ਰਾਕਾਰਵਪ੍ਰੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ष ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ rampart ਅਤੇ ਖਾਈ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਲ ਰੱਖ ਕੇ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਂ ਤਤ੍ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਵੈ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਹृਦਯਾਸ਼੍ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਕੌਰਵਾਃ
ਅਚਾਨਕ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ।
ਰਾਮ ਰਾਮ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਉਪਸਂਹ੍ਰਿਯਤਾਂ ਕੋਪਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ
ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ! ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕੋ, ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ, ਦਇਆ ਕਰੋ!
ਏष ਸਾਮ੍ਬਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਸ੍ ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤਿਤੋ ਬਲ ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਭਾਵਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਪਰਾਧਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਂਬਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਲ ਜੀ। ਅਜਾਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ।