ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਹਤਪ੍ਰਭਾਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਤਃ ਕਾਸ਼ਿਬਲਂ ਭੂਰਿ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਤਥਾ ਬਲਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕ ਲਈ, ਤਾਂ ਕਾਸੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯੁਤਂ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਬਹੁਲਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍ ਓਜਸਾ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਚਕਰ ਵੱਲ ਵਧੀ; ਪਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੌਜ ਚਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ੇਮਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਭੂਤਭृਤ੍ਯਪੌਰਾਂ ਤਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਮਾਤਙ੍ਗਮਾਨਵਾਮ੍
ਸਾਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਕੇ, ਚਕਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਨੌਕਰ, ਨਾਗਰਿਕ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ੇषਦੁਰ੍ਗਕੋष੍ਠਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਅਪਿ ਜ੍ਵਾਲਾਪਰਿਵृਤਾਸ਼ੇषਗृਹਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਭੰਡਾਰ ਘਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣੇ, ਸਾਰੇ ਘਰ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਦਾਹ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸਕਲਾਮ੍ ਏਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਾਮਰ੍षਮ੍ ਅਤ੍ਯਲ੍ਪਸਾਧ੍ਯਸਾਧਨਨਿਸ੍ਪृਹਮ੍ ਤਚ੍ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਕਰਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਥੋੜੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਕਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਭੂਯੋ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਮੁਨੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ ਨੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਬਲਭਦਰ ਜੀ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ।
ਯਮੁਨਾਕਰ੍षਣਾਦੀਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਤ੍ਰ ਵੈ ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਬਲਃ
ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ ਰਾਮੇਣਾਭਵਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਨ ਸ਼ੇषੇਣ ਧਰਣੀਭृਤਾ
ਮੁਨੀਆਂ, ਸੁਣੋ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਕੀਤੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਬਲਾਦ੍ ਆਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਾਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ
ਜਾਂਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬੋ ਨੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਸਮੇਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਬਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਾਂਬੋ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਿषੁ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ ਚ ਤਾਨ੍ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਬਲਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਦਲੋਲਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਕੋ ਹਿ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਬਲਦੇਵਸ੍ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨਮਧ੍ਯੇ ऽਭੂਨ੍ ਨ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਤਤ੍ ਪੁਰਮ੍
ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗਏ, ਬਾਹਰ ਦੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਬਲਮ੍ ਆਗਤਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਯ ਤਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਗਾਮ੍ ਅਰ੍ਘਮ੍ ਉਦਕਂ ਚੈਵ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸਾਮ੍ਬਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸਾਂਬੋ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡੋ।
ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਚੁਕ੍ਰੁਧੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਜਾਤੀ, ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਊਚੁਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਹ੍ਲਿਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭੂਮਿਪਾਃ ਅਰਾਜਾਰ੍ਹਂ ਯਦੋਰ੍ ਵਂਸ਼ਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਬਾਹਲਿਕ ਆਦਿ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਗਦਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਭੋ ਭੋਃ ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਭਵਤਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇਰਿਤਂ ਵਚਃ ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਤ੍ਥਾਨਾਂ ਯਾਦਵਃ ਕਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
'ਹੇ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਹੜਾ ਯਾਦਵ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ऽਪਿ ਯਦ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਤਦ੍ ਅਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਸ਼੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨृਪਯੋਗ੍ਯੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤੈਃ
ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਜਾਏ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ।
ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਬਲਭਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸਾਮ੍ਬਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨ ਭਵਤੋ ਨੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਬਲਭਦਰ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਸਾਂਬੋ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣਤਿਰ੍ ਯਾ ਕृਤਾਸ੍ਮਾਕਂ ਮਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕੈਃ ਨ ਨਾਮ ਸਾ ਕृਤਾ ਕੇਯਮ੍ ਆਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ ਭृਤ੍ਯਤਃ
ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕੀ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਨੌਕਰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਗਰ੍ਵਮ੍ ਆਰੋਪਿਤਾ ਯੂਯਂ ਸਮਾਨਾਸਨਭੋਜਨੈਃ ਕੋ ਦੋषੋ ਭਵਤਾਂ ਨੀਤਿਰ੍ ਯਤ੍ ਪ੍ਰੀਣਾਤ੍ਯ੍ ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਆਸਣ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਚਲਣੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਰ੍ਚ੍ਯੋ ਭਵਤਾ ਯੋ ऽਯਂ ਬਲ ਨਿਵੇਦਿਤਃ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣੈਵ ਨ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕੁਲਾਦ੍ ਯੁष੍ਮਤ੍ਕੁਲੋਚਿਤਮ੍
ਬਲ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਭੇਟ ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ ਹਰੇਃ ਸੁਤਮ੍ ਕृਤੈਕਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਮਤ੍ਤਃ ਕੋਪੇਨ ਚਾਘੂਰ੍ਣਂ ਤਤੋ ऽਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪਜਨ੍ਮਨਾ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾਂ ਜਘਾਨ ਸ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਫਿਰ, ਹਲਾਯੁਧ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਠ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਐੜੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਦਾਰਿਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਘਾਤਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਆਸ੍ਫੋਟਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ ਉਵਾਚ ਚਾਤਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਐੜੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ, ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਭੰਨੇ ਭੌਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਹੋ ਮਹਾਵਲੇਪੋ ऽਯਮ੍ ਅਸਾਰਾਣਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਕੌਰਵਾਣਾਮ੍ ਆਧਿਪਤ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਲ ਕਾਲਜਮ੍
ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਤੇ ਨਿਕੰਮੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਘਮੰਡ! ਕੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਸਚਮੁਚ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਿਖਤ ਹੈ?
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਯੇ ਨਾਜ੍ਞਾਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਲਙ੍ਘਨਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਛੇਦ੍ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਜੋ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਪਤੀ, ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਤਾਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ ਧਿਙ੍ ਮਨੁष੍ਯਸ਼ਤੋਚ੍ਛਿष੍ਟੇ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ ਏषਾਂ ਨृਪਾਸਨੇ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਦਾਲਤ 'ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਸੌਂ ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮਲੂਤ ਰਾਜ-ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੋਃ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਜਰੀਰ੍ ਵਨਿਤਾਜਨਃ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਏषਾਂ ਨ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ।