ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਹਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ ਤਤਃ ਪੁਰੋਹਿਤੇਨ ਸਹਿਤਸ੍ ਤੋषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੰਡਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤੋषਿਤਸ੍ ਤੇਨ ਸ਼ਂਕਰਃ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵੇਤਿ ਤਦਾ ਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਅਵਿਮੁਕਤ ਮਹਾਂ ਤੀਰਥ 'ਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਭਗਵਨ੍ ਕृਤ੍ਯਾ ਪਿਤੁਰ੍ ਹਨ੍ਤੁਰ੍ ਵਧਾਯ ਮੇ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨੇਰ੍ ਅਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਮਹਾਕृਤ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਸ੍ਯੈਵਾਗ੍ਨਿਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ,' ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਅਗਨਿ-ਵੇਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜ੍ਵਾਲਾਕਰਾਲਾਸ੍ਯਾ ਜ੍ਵਲਤ੍ਕੇਸ਼ਕਲਾਪਿਕਾ ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਕੁਪਿਤਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਕ੍ਰਿਤਿਆ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ!' ਚੀਕਦੀ ਹੋਈ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਤਾਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਰੌਦ੍ਰਾਂ ਵਿਕृਤਲੋਚਨਾਮ੍ ਯਯੌ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਨੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਏ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇਨੇਯਮ੍ ਆਰਾਧ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਮਹਾਕृਤ੍ਯਾ ਵਧਾਯ ਤਵ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ਜਹਿ ਕृਤ੍ਯਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਉਗ੍ਰਾਂ ਵਹ੍ਨਿਜ੍ਵਾਲਾਜਟਾਕੁਲਾਮ੍
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਤਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਲਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ, ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਚਕ੍ਰਮ੍ ਉਤ੍ਸृष੍ਟਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਕ੍ਰੀਡਾਸਕ੍ਤੇਨ ਲੀਲਯਾ ਤਦ੍ ਅਗ੍ਨਿਮਾਲਾਜਟਿਲਂ ਜ੍ਵਾਲੋਦ੍ਗਾਰਾਤਿਭੀषਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੇਡ 'ਚ ਮਗਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਤੇ ਜਵਾਲਾ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਕृਤ੍ਯਾਮ੍ ਅਨੁਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਤਃ ਸਾ ਚਕ੍ਰਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਕृਤ੍ਯਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਤਦਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਚਕਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਵੇਗਿਨੀ ਵੇਗਾਤ੍ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਜਗਾਮ ਤਾਮ੍ ਕृਤ੍ਯਾ ਵਾਰਾਣਸੀਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਭੱਜੀ, ਤੇ ਚਕਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਜਲਦੀ 'ਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਪ੍ਰਤਿਹਤਪ੍ਰਭਾਵਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤਤਃ ਕਾਸ਼ਿਬਲਂ ਭੂਰਿ ਪ੍ਰਮਥਾਨਾਂ ਤਥਾ ਬਲਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਤਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਕ ਲਈ, ਤਾਂ ਕਾਸੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।
ਸਮਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯੁਤਂ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਬਹੁਲਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍ ਓਜਸਾ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਚਕਰ ਵੱਲ ਵਧੀ; ਪਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੌਜ ਚਕਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ੇਮਾਮ੍ ਅਸ਼ੇषਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯਯੌ ਪ੍ਰਭੂਤਭृਤ੍ਯਪੌਰਾਂ ਤਾਂ ਸਾਸ਼੍ਵਮਾਤਙ੍ਗਮਾਨਵਾਮ੍
ਸਾਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਕੇ, ਚਕਰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਨੌਕਰ, ਨਾਗਰਿਕ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ੇषਦੁਰ੍ਗਕੋष੍ਠਾਂ ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰੈਰ੍ ਅਪਿ ਜ੍ਵਾਲਾਪਰਿਵृਤਾਸ਼ੇषਗृਹਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕਿਲੇ ਤੇ ਭੰਡਾਰ ਘਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣੇ, ਸਾਰੇ ਘਰ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦਦਾਹ ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸਕਲਾਮ੍ ਏਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੀਣਾਮਰ੍षਮ੍ ਅਤ੍ਯਲ੍ਪਸਾਧ੍ਯਸਾਧਨਨਿਸ੍ਪृਹਮ੍ ਤਚ੍ ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਕਰਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਥੋੜੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਹੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਕਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਭੂਯੋ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਮੁਨੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ ਨੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਮੁਨਿ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਬਲਭਦਰ ਜੀ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ।
ਯਮੁਨਾਕਰ੍षਣਾਦੀਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਤ੍ਰ ਵੈ ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਕृਤਵਾਨ੍ ਬਲਃ
ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੁਣ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਕਰ੍ਮ ਯਦ੍ ਰਾਮੇਣਾਭਵਤ੍ ਕृਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਨ ਸ਼ੇषੇਣ ਧਰਣੀਭृਤਾ
ਮੁਨੀਆਂ, ਸੁਣੋ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਅਨੰਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਕੀਤੇ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਤਨਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂਵਰਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਬਲਾਦ੍ ਆਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਵੀਰਃ ਸਾਮ੍ਬੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਸੁਤਃ
ਜਾਂਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬੋ ਨੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਸਮੇਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਬਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਦਿ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਾਂਬੋ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਿषੁ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ ਚ ਤਾਨ੍ ਵਿਹਨ੍ਤੁਂ ਮਹੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨ੍ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਬਲਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਦਲੋਲਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦ੍ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਕੋ ਹਿ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਬਲਦੇਵਸ੍ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਗਰਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍ ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨਮਧ੍ਯੇ ऽਭੂਨ੍ ਨ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਤਤ੍ ਪੁਰਮ੍
ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗਏ, ਬਾਹਰ ਦੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਬਲਮ੍ ਆਗਤਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਯ ਤਦਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦਯਃ ਗਾਮ੍ ਅਰ੍ਘਮ੍ ਉਦਕਂ ਚੈਵ ਰਾਮਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤਸ੍ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਕੌਰਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਲਰਾਮ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਗਾਂ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਮਾ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਯ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸਾਮ੍ਬਮ੍ ਆਸ਼ੁ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ: ਸਾਂਬੋ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡੋ।
ਤਤਸ੍ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਕਰ੍ਣਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਚੁਕ੍ਰੁਧੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁਜਾਤੀ, ਕਰਨਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਊਚੁਸ਼੍ ਚ ਕੁਪਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਹ੍ਲਿਕਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਭੂਮਿਪਾਃ ਅਰਾਜਾਰ੍ਹਂ ਯਦੋਰ੍ ਵਂਸ਼ਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਬਾਹਲਿਕ ਆਦਿ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਗਦਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ।'
ਭੋ ਭੋਃ ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਭਵਤਾ ਬਲਭਦ੍ਰੇਰਿਤਂ ਵਚਃ ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਤ੍ਥਾਨਾਂ ਯਾਦਵਃ ਕਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ
'ਹੇ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਹੜਾ ਯਾਦਵ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ऽਪਿ ਯਦ੍ਯ੍ ਆਜ੍ਞਾਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਤਦ੍ ਅਲਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਸ਼੍ ਛਤ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਨृਪਯੋਗ੍ਯੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤੈਃ
ਜੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਜਾਏ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ।
ਤਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਬਲਭਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਸਾਮ੍ਬਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਨ ਭਵਤੋ ਨੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਬਲਭਦਰ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਸਾਂਬੋ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗੇ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਨਹੀਂ।