ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਦ੍ਬਨ੍ਧਫਣਿਨੋ ਨੇਸ਼ੁਰ੍ ਗਰੁਡਾਨਿਲਸ਼ੋषਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ऽਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਾਮਕਾਰ੍ष੍ਣਿਦਾਮੋਦਰਾਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਮਹਚ੍ ਛੌਰਿਰ੍ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਯੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍ ਜਿਗਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਯਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਦਿਵ੍ਯਚੇष੍ਟਾਵਿਘਾਤਕृਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਤਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਗਦਤੋ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਯਥਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਭਵਦ੍ ਭੁਵਿ ਅਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਜਨੈਰ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤੈਃ
ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ; ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, 'ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋ।'
ਸ ਮੇਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਹਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਤਲੇ ਨष੍ਟਸ੍ਮृਤਿਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਅਚੀਕਰਤ੍ ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਕृष੍ਣਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਲਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਦਿਕਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਮਦੀਯਂ ਨਾਮ ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮੂਢ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਥਾ ਮੇ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਵ੍ਰਜ
ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਜਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਅਹਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਯੀਤਿ ਵੈ ਵਾਚ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੂਤ ਵਚੋ ਮਮ
ਤੂੰ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਜਾ ਕੇ ਆਖੀਂ: 'ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚੱਕਰ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।'
ਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵੋ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ਗृਹੀਤਚਿਹ੍ਨ ਏਵਾਹਮ੍ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਂ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਰ। ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਜਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਯਦ੍ ਇਦਮ੍ ਆਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਬਿਨਾ ਸ਼ੱਕ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ, ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ — ਇਹੀ ਤੂੰ ਆਖੀਂ।
ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯੇ ਸ਼੍ਵਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍ ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨृਪਤੇ ਤਥਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭਯਂ ਭੂਯੋ ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ऽਪਗਤੇ ਦੂਤੇ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਹਰਿਃ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖ ਕੇ, ਜਦ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵੋਦ੍ਯੋਗਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵਾਰਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲੇਨ ਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਸੌ ਕੇਸ਼ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਕਾਸੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰਿਰ੍ ਦੂਰਾਦ੍ ਉਦਾਰਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਚਕ੍ਰਸ਼ਙ੍ਖਗਦਾਪਾਣਿਂ ਪਾਣਿਨਾ ਵਿਧृਤਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਰਗ੍ਧਰਂ ਧृਤਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਰਚਨਾਧ੍ਵਜਮ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਕृਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਬਣੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰੀਟਕੁਣ੍ਡਲਧਰਂ ਪੀਤਵਾਸਃਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਂ ਜਹਾਸ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਚ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਬਲਿਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਰ੍ष੍ਟਿਗਦਾਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਕਾਰ੍ਮੁਕਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲਾ, ਗਦਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ ਅਗ੍ਨਿਵਿਦਾਰਣੈਃ ਗਦਾਚਕ੍ਰਾਤਿਪਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਸੂਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦ੍ਬਲਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਉਵਾਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਮੂਢਮ੍ ਆਤ੍ਮਚਿਹ੍ਨੋਪਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਾਸੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮੂਰਖ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਦੂਤਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤਿ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਤਤ੍ ਤੇ ਸਂਪਾਦਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ — ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੁੱਟਾਂ — ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਕ੍ਰਮ੍ ਏਤਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਗਦੇਯਂ ਤੇ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ ਏष ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਃ ਸਮਾਰੋਹਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਹ ਚੱਕਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਇਹ ਗਦਾ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਝੰਡਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣਾਸੌ ਵਿਦਾਰਿਤਃ ਪੋਥਿਤੋ ਗਦਯਾ ਭਗ੍ਨੋ ਗਰੁਤ੍ਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਗਰੁਤ੍ਮਤਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਵੀ ਗਰੁੜ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤੇ ਲੋਕੇ ਕਾਸ਼ੀਨਾਮ੍ ਅਧਿਪਸ੍ ਤਦਾ ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਚਿਤੌ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਵਾਰੀ ਲੈਣ ਲਈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯਾਂ ਸ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕੁਰ੍ਵਂਲ੍ ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਂ ਸ਼ੌਰਿਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਂ ਚ ਸਾਨੁਗਮ੍ ਰੇਮੇ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਮਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤੋ ਯਥਾ
ਪੌਂਡਰਕ ਅਤੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਮਰ ਜੀਵਤ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਚ੍ਛਿਰਃ ਪਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਃ ਪੁਰੇ ਜਨਃ ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਕੇਨੇਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ?'