ਛਿਨ੍ਨੇ ਬਾਹੁਵਨੇ ਤਤ੍ ਤੁ ਕਰਸ੍ਥਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਬਾਣਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਦ੍ਵਿषਾ
ਜਦੋਂ ਬਾਣਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਃ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਬਾਣਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਚ੍ਛੇਦਾਸृਕ੍ਸ੍ਰਾਵਵਰ੍षਿਣਮ੍
ਉਮਾਪਤੀ ਉਠ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਪਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ਼ਰੀਰਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਮਿਕਾ ਲੀਲੇਯਂ ਤਵ ਚੇष੍ਟਾ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਦੇਵਤੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਜੋ ਸਰੀਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦਾਭਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਨृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ। ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਬਚਨ ਝੂਠਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਵृਦ੍ਧੋ ऽਯਂ ਨਾਪਰਾਧਸ੍ ਤਵਾਵ੍ਯਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਰਨ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਤਾਮਰ੍षੋ ऽਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਮਾਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਬਾਣੋ ਜੀਵਤਾਦ੍ ਏष ਸ਼ਂਕਰ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਗੌਰਵਾਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਜੀਵਣ ਰਹੇ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ ਅਭਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਭਯਂ ਮਯਾ ਮਤ੍ਤੋ ऽਵਿਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਤੂੰ ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਨਿਡਰਤਾ ਮੈਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੰਕਰ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਪ ਤੇਰਾ ਆਪੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ऽਹਂ ਸ ਤ੍ਵਂ ਜਗਚ੍ ਚੇਦਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਮੋਹਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਰੁषਾ ਭਿਨ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਅਸੀਂ ਹੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਦ੍ਬਨ੍ਧਫਣਿਨੋ ਨੇਸ਼ੁਰ੍ ਗਰੁਡਾਨਿਲਸ਼ੋषਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ऽਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਾਮਕਾਰ੍ष੍ਣਿਦਾਮੋਦਰਾਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਮਹਚ੍ ਛੌਰਿਰ੍ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਯੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍ ਜਿਗਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਯਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਦਿਵ੍ਯਚੇष੍ਟਾਵਿਘਾਤਕृਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਤਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਗਦਤੋ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਯਥਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਭਵਦ੍ ਭੁਵਿ ਅਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਜਨੈਰ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤੈਃ
ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ; ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, 'ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋ।'
ਸ ਮੇਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਹਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਤਲੇ ਨष੍ਟਸ੍ਮृਤਿਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਅਚੀਕਰਤ੍ ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਕृष੍ਣਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਲਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਦਿਕਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਮਦੀਯਂ ਨਾਮ ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮੂਢ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਥਾ ਮੇ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਵ੍ਰਜ
ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਿਜਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਅਹਂ ਚਕ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਯੀਤਿ ਵੈ ਵਾਚ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੂਤ ਵਚੋ ਮਮ
ਤੂੰ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਜਾ ਕੇ ਆਖੀਂ: 'ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚੱਕਰ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ।'
ਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਦ੍ਭਾਵੋ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍ ਗृਹੀਤਚਿਹ੍ਨ ਏਵਾਹਮ੍ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਂ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਰ। ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਸ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਤੇ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਜਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਅਸਂਸ਼ਯਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਯਦ੍ ਇਦਮ੍ ਆਗਚ੍ਛੇਤਿ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਬਿਨਾ ਸ਼ੱਕ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ, ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ — ਇਹੀ ਤੂੰ ਆਖੀਂ।
ਸਂਪਾਦਯਿष੍ਯੇ ਸ਼੍ਵਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਵਿਲਮ੍ਬਿਤਮ੍ ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਨृਪਤੇ ਤਥਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭਯਂ ਭੂਯੋ ਨੈਵ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ऽਪਗਤੇ ਦੂਤੇ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਭ੍ਯਾਗਤਂ ਹਰਿਃ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖ ਕੇ, ਜਦ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵੋਦ੍ਯੋਗਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼ਿਪਤਿਸ੍ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰੀਵਾਰਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹਮ੍ ਉਪਾਯਯੌ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਇਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਬਲੇਨ ਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਸੌ ਕੇਸ਼ਵਾਭਿਮੁਖਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਕਾਸੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਰਿਰ੍ ਦੂਰਾਦ੍ ਉਦਾਰਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਚਕ੍ਰਸ਼ਙ੍ਖਗਦਾਪਾਣਿਂ ਪਾਣਿਨਾ ਵਿਧृਤਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ, ਸ਼ੰਖ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ੍ਰਗ੍ਧਰਂ ਧृਤਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਰਚਨਾਧ੍ਵਜਮ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲਕृਤਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਬਣੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰੀਟਕੁਣ੍ਡਲਧਰਂ ਪੀਤਵਾਸਃਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਂ ਜਹਾਸ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸਿਆ।