ਬਲਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਬਾਣਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਅਨੇਕਧਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਤਸ਼੍ ਚਾਪਲਾਯਤਃ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ; ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੰਜ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕृष੍ਯ ਲਾਙ੍ਗਲਾਗ੍ਰੇਣ ਮੁਸ਼ਲੇਨ ਚ ਪੋਥਿਤਮ੍ ਬਲਂ ਬਲੇਨ ਦਦृਸ਼ੇ ਬਾਣੋ ਬਾਣੈਸ਼੍ ਚ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਆਪਣੀ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ; ਬਾਣਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਮਾਸਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੁ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਕਾਯਤ੍ਰਾਣਵਿਭੇਦਿਨਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਾਣਾ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੱਧਾ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਬਾਣੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਾਞ੍ ਸ਼ਰੈਃ ਬਿਭੇਦ ਕੇਸ਼ਵਂ ਬਾਣੋ ਬਾਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਕ੍ਰਧृਕ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਬਾਣਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ।
ਮੁਮੁਚਾਤੇ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਬਾਣਕृष੍ਣੌ ਜਿਗੀषਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਕ੍ਸ਼ਤਿਪਰੌ ਪਰਿਘਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਣਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵੀ ਸੁੱਟੇ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ।
ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੇष੍ਵ੍ ਅਸ਼ੇषੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸੀਦਤਿ ਪ੍ਰਾਚੁਰ੍ਯੇਣ ਹਰਿਰ੍ ਬਾਣਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋ ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਕਸ਼ਤਸਂਭੂਤਤੇਜਸਾ ਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਚਕ੍ਰਾਰਿਰ੍ ਹਰਿਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਚੁਕਿਆ।
ਮੁਞ੍ਚਤੋ ਬਾਣਨਾਸ਼ਾਯ ਤਚ੍ ਚਕ੍ਰਂ ਮਧੁਵਿਦ੍ਵਿषਃ ਨਗ੍ਨਾ ਦੈਤੇਯਵਿਦ੍ਯਾਭੂਤ੍ ਕੋਟਰੀ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਜਦੋਂ ਮਧੂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਉਹ ਚਕਰ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਤੋ ਹਰਿਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਮ੍ ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਬਾਹੁਵਨਂ ਰਿਪੋਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਛੱਡਿਆ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢਣ ਲਈ।
ਕ੍ਰਮੇਣਾਸ੍ਯ ਤੁ ਬਾਹੂਨਾਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਚੋਦਿਤਮ੍ ਛੇਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ऽਸੁਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਬਾਹੁਵਨੇ ਤਤ੍ ਤੁ ਕਰਸ੍ਥਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਬਾਣਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਦ੍ਵਿषਾ
ਜਦੋਂ ਬਾਣਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਃ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਬਾਣਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਚ੍ਛੇਦਾਸृਕ੍ਸ੍ਰਾਵਵਰ੍षਿਣਮ੍
ਉਮਾਪਤੀ ਉਠ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਪਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ਼ਰੀਰਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਮਿਕਾ ਲੀਲੇਯਂ ਤਵ ਚੇष੍ਟਾ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਦੇਵਤੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਜੋ ਸਰੀਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦਾਭਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਨृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ। ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਬਚਨ ਝੂਠਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਵृਦ੍ਧੋ ऽਯਂ ਨਾਪਰਾਧਸ੍ ਤਵਾਵ੍ਯਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਰਨ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਤਾਮਰ੍षੋ ऽਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਮਾਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਬਾਣੋ ਜੀਵਤਾਦ੍ ਏष ਸ਼ਂਕਰ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਗੌਰਵਾਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਜੀਵਣ ਰਹੇ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ ਅਭਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਭਯਂ ਮਯਾ ਮਤ੍ਤੋ ऽਵਿਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਤੂੰ ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਨਿਡਰਤਾ ਮੈਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੰਕਰ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਪ ਤੇਰਾ ਆਪੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ऽਹਂ ਸ ਤ੍ਵਂ ਜਗਚ੍ ਚੇਦਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਮੋਹਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਰੁषਾ ਭਿਨ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਅਸੀਂ ਹੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਦ੍ਬਨ੍ਧਫਣਿਨੋ ਨੇਸ਼ੁਰ੍ ਗਰੁਡਾਨਿਲਸ਼ੋषਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਕੇ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ऽਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਾਮਕਾਰ੍ष੍ਣਿਦਾਮੋਦਰਾਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਚਕ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮ ਮਹਚ੍ ਛੌਰਿਰ੍ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ ਯੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍ ਜਿਗਾਯ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਹਰੀ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਯਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਅਕਰੋਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਦਿਵ੍ਯਚੇष੍ਟਾਵਿਘਾਤਕृਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਤਨ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਮਾਹਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਗਦਤੋ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ ਨਰਾਵਤਾਰੇ ਕृष੍ਣੇਨ ਦਗ੍ਧਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਯਥਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ।
ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਭਵਦ੍ ਭੁਵਿ ਅਵਤੀਰ੍ਣਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ਜਨੈਰ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤੈਃ
ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਪ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ; ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, 'ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਜੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋ।'
ਸ ਮੇਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ऽਹਮ੍ ਅਵਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹੀਤਲੇ ਨष੍ਟਸ੍ਮृਤਿਸ੍ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਅਚੀਕਰਤ੍ ਦੂਤਂ ਚ ਪ੍ਰੇषਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਕृष੍ਣਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਲਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਾਦਿਕਂ ਚਿਹ੍ਨਂ ਮਦੀਯਂ ਨਾਮ ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਮੂਢ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤਥਾ ਮੇ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਵ੍ਰਜ
ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਨ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਦੂਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।