ਮਮ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੇ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਵਿਜ੍ਵਰਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਯਯੌ ਹਰਿਃ
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਣਗੇ, ਉਹ ਜ਼ਵਰਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ,' ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ऽਗ੍ਨੀਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮ੍ ਆਸ ਲੀਲਯਾ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਸੈਨ੍ਯੇਨ ਦੈਤੇਯਾਨਾਂ ਬਲੇਃ ਸੁਤਃ ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੌਰਿਣਾ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰਾ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਵੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਹਰਿਸ਼ਂਕਰਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਤੀਵਾਸੀਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਃ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਬਹੁਧਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋਈ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਕੰਬ ਪਏ।
ਪ੍ਰਲਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨੂਨਮ੍ ਆਗਤਃ ਮੇਨਿਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜृਮ੍ਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਸ਼ੁਰ੍ ਦੈਤੇਯਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜ੍ਰੰਭਣਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਉਂਘ ਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਦੈਤੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਜृਮ੍ਭਾਭਿਭੂਤਸ਼੍ ਚ ਹਰੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਮ੍ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਦਾ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਜ੍ਰੰਭਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹਰਾ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਅਸਾਨ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਗਰੁਡਕ੍ਸ਼ਤਬਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੀਡਿਤਃ ਕृष੍ਣਹੁਂਕਾਰਨਿਰ੍ਧੂਤਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚਾਪਯਯੌ ਗੁਹਃ
ਗਰੁੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ; ਗੁਹਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਜृਮ੍ਭਿਤੇ ਸ਼ਂਕਰੇ ਨष੍ਟੇ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਗੁਹੇ ਜਿਤੇ ਨੀਤੇ ਪ੍ਰਮਥਸੈਨ੍ਯੇ ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਉਂਘ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਗੁਹਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ,
ਨਨ੍ਦੀਸ਼ਸਂਗृਹੀਤਾਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਧਿਰੂਢੋ ਮਹਾਰਥਮ੍ ਬਾਣਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕृष੍ਣਕਾਰ੍ष੍ਣਿਬਲੈਃ ਸਹ
ਨੰਦੀਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਜੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਣਾ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕੇ।
ਬਲਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਬਾਣਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਅਨੇਕਧਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਾਣੈਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਤਸ਼੍ ਚਾਪਲਾਯਤਃ
ਮਹਾਂਵੀਰ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢਿਆ; ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੰਜ ਦਿੱਤਾ।
ਆਕृष੍ਯ ਲਾਙ੍ਗਲਾਗ੍ਰੇਣ ਮੁਸ਼ਲੇਨ ਚ ਪੋਥਿਤਮ੍ ਬਲਂ ਬਲੇਨ ਦਦृਸ਼ੇ ਬਾਣੋ ਬਾਣੈਸ਼੍ ਚ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਆਪਣੀ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਮੁਸ਼ਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ; ਬਾਣਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਮਾਸਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੁ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਕਾਯਤ੍ਰਾਣਵਿਭੇਦਿਨਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਾਣਾ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੱਧਾ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਬਾਣੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਾਞ੍ ਸ਼ਰੈਃ ਬਿਭੇਦ ਕੇਸ਼ਵਂ ਬਾਣੋ ਬਾਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚਕ੍ਰਧृਕ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਬਾਣਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਵੱਢਿਆ।
ਮੁਮੁਚਾਤੇ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਬਾਣਕृष੍ਣੌ ਜਿਗੀषਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਕ੍ਸ਼ਤਿਪਰੌ ਪਰਿਘਾਂਸ਼੍ ਚ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਣਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵੀ ਸੁੱਟੇ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ।
ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੇष੍ਵ੍ ਅਸ਼ੇषੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸੀਦਤਿ ਪ੍ਰਾਚੁਰ੍ਯੇਣ ਹਰਿਰ੍ ਬਾਣਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤੋ ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਕਸ਼ਤਸਂਭੂਤਤੇਜਸਾ ਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਚਕ੍ਰਾਰਿਰ੍ ਹਰਿਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਚੁਕਿਆ।
ਮੁਞ੍ਚਤੋ ਬਾਣਨਾਸ਼ਾਯ ਤਚ੍ ਚਕ੍ਰਂ ਮਧੁਵਿਦ੍ਵਿषਃ ਨਗ੍ਨਾ ਦੈਤੇਯਵਿਦ੍ਯਾਭੂਤ੍ ਕੋਟਰੀ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਜਦੋਂ ਮਧੂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਉਹ ਚਕਰ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਜਾਦੂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਨੰਗੀ ਔਰਤ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਤਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਤੋ ਹਰਿਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਮ੍ ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਬਾਹੁਵਨਂ ਰਿਪੋਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਦੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਛੱਡਿਆ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢਣ ਲਈ।
ਕ੍ਰਮੇਣਾਸ੍ਯ ਤੁ ਬਾਹੂਨਾਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਚੋਦਿਤਮ੍ ਛੇਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ऽਸੁਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਣਾਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਅਚੁਤ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬਾਣਾ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਢੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਬਾਹੁਵਨੇ ਤਤ੍ ਤੁ ਕਰਸ੍ਥਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਬਾਣਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਰਦ੍ਵਿषਾ
ਜਦੋਂ ਬਾਣਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਉਤ੍ਪਤ੍ਯਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਃ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਬਾਣਂ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਚ੍ਛੇਦਾਸृਕ੍ਸ੍ਰਾਵਵਰ੍षਿਣਮ੍
ਉਮਾਪਤੀ ਉਠ ਕੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਜਾਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਪਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵਤਿਰ੍ਯਙ੍ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸ਼ਰੀਰਗ੍ਰਹਣਾਤ੍ਮਿਕਾ ਲੀਲੇਯਂ ਤਵ ਚੇष੍ਟਾ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਧਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਦੇਵਤੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਜੋ ਸਰੀਰ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੇਡ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦਾਭਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਬਾਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਨृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਨ੍ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਿਹਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ। ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਬਚਨ ਝੂਠਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਂਸ਼੍ਰਯਵृਦ੍ਧੋ ऽਯਂ ਨਾਪਰਾਧਸ੍ ਤਵਾਵ੍ਯਯ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਰਨ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਮ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਤਾਮਰ੍षੋ ऽਸੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਮਾਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਵਰੋ ਬਾਣੋ ਜੀਵਤਾਦ੍ ਏष ਸ਼ਂਕਰ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਗੌਰਵਾਦ੍ ਏਤਨ੍ ਮਯਾ ਚਕ੍ਰਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਸ਼ੰਕਰ, ਉਹ ਜੀਵਣ ਰਹੇ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ ਅਭਯਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਦਤ੍ਤਮ੍ ਅਭਯਂ ਮਯਾ ਮਤ੍ਤੋ ऽਵਿਭਿਨ੍ਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਂਕਰ
ਤੂੰ ਜੋ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਨਿਡਰਤਾ ਮੈਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੰਕਰ, ਤੂੰ ਵੇਖ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਪ ਤੇਰਾ ਆਪੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ऽਹਂ ਸ ਤ੍ਵਂ ਜਗਚ੍ ਚੇਦਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਾਮੋਹਿਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਰੁषਾ ਭਿਨ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਅਸੀਂ ਹੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਲੋਕ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।