ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ ਚਤੁਰੋ ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਸੁਮਹਦ੍ ਵਰਮ੍
ਦਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਰ ਦਿੱਤੇ; ਪਹਿਲਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਧਰ੍ਮੇ ऽਧੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਦ੍ਭਿਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਾਰਣਮ੍ ਉਗ੍ਰੇਣ ਪृਥਿਵੀਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣੈਵਾਨੁਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਧਰਮ ਵਧ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਸੁਬਹੂਞ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਚਾਰੀਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵਧਂ ਚਾਭ੍ਯਧਿਕਾਦ੍ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜੰਗਾਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਕਿਲ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯੋਗਾਦ੍ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਮਾਯਯਾ
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇਓ, ਜਦ ਉਹ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ।
ਤੇਨੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ ਸਸਮੁਦ੍ਰਾ ਸਨਗਰਾ ਉਗ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਜਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਸ਼ਹਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਸੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸਪ੍ਤ ਯਜ੍ਞਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਸਤ ਸੌ ਯਜਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਵਾਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਞ੍ਚਨਯੂਪਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਯਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਰ੍ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤੈਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੁੰਦਰ vimānਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਜਗੌ ਗਾਥਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ੍ ਤਥਾ ਵਰੀਦਾਸਾਤ੍ਮਜੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ, ਵਰੀਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਨ ਨੂਨਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ ਦਾਨੈਸ੍ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ
ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਤਰਵੀਰਿਆ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਬਹਾਦਰੀ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।
ਸ ਹਿ ਸਪ੍ਤਸੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਚਰ੍ਮੀ ਖਡ੍ਗੀ ਸ਼ਰਾਸਨੀ ਰਥੀ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ ਅਨੁਚਰਨ੍ ਯੋਗੀ ਸਂਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨृਭਿਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ, ਲੜਾਈ ਵਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਨष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਤਾ ਚੈਵ ਨ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਚ ਵਿਭ੍ਰਮਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਗਇਆ, ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਸੀ।
ਸ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਭਾਕ੍ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ ਸ ਏਵ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋ ऽਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਃ ਸ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਮਰਾਟ, ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ।
ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਰ੍ਜੁਨੋ ऽਭਵਤ੍ ਸ ਵੈ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜ੍ਯਾਘਾਤਕਠਿਨਤ੍ਵਚਾ
ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ ਪਰਜਨਯਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਦੀਵ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ ਹਿ ਨਾਗਾਨ੍ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕਰ੍ਕੋਟਕਸੁਤਾਞ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ ਸ ਵੈ ਵੇਗਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ऽਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਕਰਕੋਟਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਈ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਭੁਜੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਹ ਲੁਣ੍ਠਿਤਾ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਤੇਨ ਨਦੀ ਤਦ੍ਗ੍ਰਾਮਮਾਲਿਨੀ
ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਰਿਆ, ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਚਲਦੂਰ੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਮਾਣੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਰਮਦਾ ਡਰ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਭਯਾਨ੍ ਨਿਲੀਨਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਠਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹੀਸੁਰਾਃ ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਮਹਾਵੀਚਿਂ ਚਲਨ੍ਮੀਨਮਹਾਤਿਮਿਮ੍
ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ ਲੁਕ ਗਏ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਮਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੀਨ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਰੁਤਾਵਿਦ੍ਧਫੇਨੌਘਮ੍ ਆਵਰ੍ਤਕ੍ਸ਼ੋਭਸਂਕੁਲਮ੍ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਚ ਬਾਹੁਨਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਝਾਗਾਂ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਚਲਾਇਆ।
ਦੇਵਾਸੁਰਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮ੍ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰਃ ਮਨ੍ਦਰਕ੍ਸ਼ੋਭਚਕਿਤਾ ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸੁੱਟਣ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਭ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਹਸੋਤ੍ਪਤਿਤਾ ਭੀਤਾ ਭੀਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਨਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮੂਰ੍ਧਾਨੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤੇ ਮਹੋਰਗਾਃ
ਉੱਚੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਇੱਕਦਮ ਡਰ ਕੇ ਉੱਠ ਪਏ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕਦਲੀਖਣ੍ਡਾਃ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਇਵ ਵਾਯੁਨਾ ਸ ਵੈ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ ਜ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਣ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਲਙ੍ਕੇਸ਼ਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵਸ਼ਮ੍ ਆਨੀਯ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਬਬਨ੍ਧ ਤਮ੍
ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬਦ੍ਧਂ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਰਾਵਣਂ ਤ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਚ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ ਤਮ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਪੁਲਸਤਯ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਲਸਤਯ ਖੁਦ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ।
ਮੁਮੋਚ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾਭਿਯਾਚਿਤਃ ਯਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਜ੍ਯਾਤਲਸ੍ਵਨਃ
ਪੁਲਸਤਯ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਸਨ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਤੋਯਦਸ੍ਯੇਵ ਸ੍ਫੁਟਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਨੇਰ੍ ਇਵ ਅਹੋ ਬਤ ਮृਧੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ ਅਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਫਟਦੇ ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਹੈਮਂ ਤਾਲਵਨਂ ਯਥਾ ਤृषਿਤੇਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨਾਲ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ।
ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਅਦਦਾਦ੍ ਵੀਰਃ ਸਪ੍ਤ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ ਵਿਭਾਵਸੋਃ ਪੁਰਾਣਿ ਗ੍ਰਾਮਘੋषਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿषਯਾਂਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਅੱਗ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ, ਵਸੇਬੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦਾਂ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਰ੍ ਦਿਧृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਖਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।