ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਲਜ੍ਜਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਵ੍ਰੀਡਾਦृष੍ਟਿਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਤਤੋ ਲਜ੍ਜਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਿਰਾਕृਤਾ ਸੋ ऽਯਂ ਸੋ ऽਯਂ ਮਮੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤਯਾ ਸਾ ਯੋਗਗਾਮਿਨੀ ਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮ੍ ਊषਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸਖੀ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੀ ਲੱਜਾ ਕਿਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ; 'ਇਹੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!' ਉਹ ਚੀਖੀ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਸਖੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬਾਣੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਬਾਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋ ऽਹਂ ਵਿਨਾਹਵਮ੍ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਮਮੈषਾਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਸਾਫਲ੍ਯਕਰਣੋ ਰਣਃ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਾਰਾਯ ਮਮ ਕਿਂ ਭੁਜੈਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੰਗ ਦੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਕੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਵੇ? ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬਾਂਹਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਮਯੂਰਧ੍ਵਜਭਙ੍ਗਸ੍ ਤੇ ਯਦਾ ਬਾਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਜਨਾਨਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤਦਾ ਰਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮੋਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਬਾਣਾ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੋ ਗृਹਾਤ੍ ਭਗ੍ਨਂ ਧ੍ਵਜਮ੍ ਅਥਾਲੋਕ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਹਰ੍षਂ ਪਰਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਟੁੱਟਿਆ ਝੰਡਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯੋਗਵਿਦ੍ਯਾਬਲੇਨ ਤਮ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਥਾਨਿਨ੍ਯੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਵਰਾ ਸਖੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯੋਗ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਸਖੀ ਸੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਆਈ।
ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਧ੍ਯੇ ਤਂ ਰਮਮਾਣਂ ਸਹੋषਯਾ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਭੂਪਤੇਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਖੇ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕਨਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿष੍ਟਂ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਜਘਾਨ ਪਰਿਘਂ ਲੌਹਮ੍ ਆਦਾਯ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਬਾਣੋ ऽਪਿ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ ਤਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯਤਃ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਦਾ ਵੀਰੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬਾਣਾ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਲੜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਸ ਤਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਤਤਸ਼੍ ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਬਬਨ੍ਧ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕ੍ਵ ਯਾਤੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੇਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍ ਯਦੂਨਾਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਂ ਬਦ੍ਧਂ ਬਾਣੇਨ ਨਾਰਦਃ
ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਯਾਦਵ ਲੋਕ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?', ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਾਣਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੀਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦਗ੍ਧਯਾ ਯੋषਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਯਾਦਵਾ ਨਾਮ ਵੈਰਿਤਿ
ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰਣੀ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਯਾਦਵ, ਜੋ 'ਵੈਰੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਰੁਡਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾਗਤਂ ਹਰਿਃ ਬਲਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਹਿਤੋ ਬਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪੁਰੀਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਬਲੈਃ ਯਯੌ ਬਾਣਪੁਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਹਰਿਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਪਾਦਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਜ੍ਵਰੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍ ਬਾਣਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਜ਼ਵਰਾ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲੜਿਆ।
ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਭੂਤਤਾਪਂ ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸਂਗਮਾਤ੍ ਅਵਾਪ ਬਲਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸਮਂ ਸਂਮੀਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਦੇ ਤਾਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਬਲਦੇਵ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸਂਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਸਹ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਾ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਜ੍ਵਰੇਣਾਸ਼ੁ ਕृष੍ਣਦੇਹਾਨ੍ ਨਿਰਾਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਜ਼ਵਰਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਜ਼ਵਰਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਭੁਜਾਘਾਤਪਰਿਪੀਡਨਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਯੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਏਵੇਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਲਯਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਫਿਰ, 'ਇਹ ਮਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜ਼ਵਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਮਮ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੇ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਵਿਜ੍ਵਰਾਸ੍ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਨਂ ਯਯੌ ਹਰਿਃ
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਣਗੇ, ਉਹ ਜ਼ਵਰਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ,' ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ऽਗ੍ਨੀਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਥਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਬਲਂ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚੂਰ੍ਣਯਾਮ੍ ਆਸ ਲੀਲਯਾ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਸੈਨ੍ਯੇਨ ਦੈਤੇਯਾਨਾਂ ਬਲੇਃ ਸੁਤਃ ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੌਰਿਣਾ
ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰਾ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਵੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਹਰਿਸ਼ਂਕਰਯੋਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਤੀਵਾਸੀਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਃ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਬਹੁਧਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋਈ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਕੰਬ ਪਏ।
ਪ੍ਰਲਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਨੂਨਮ੍ ਆਗਤਃ ਮੇਨਿਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜृਮ੍ਭਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਸ਼ੁਰ੍ ਦੈਤੇਯਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜ੍ਰੰਭਣਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਉਂਘ ਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਦੈਤੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਜृਮ੍ਭਾਭਿਭੂਤਸ਼੍ ਚ ਹਰੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥਮ੍ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਤਦਾ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ
ਜ੍ਰੰਭਣਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹਰਾ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਅਸਾਨ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਗਰੁਡਕ੍ਸ਼ਤਬਾਹੁਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੀਡਿਤਃ ਕृष੍ਣਹੁਂਕਾਰਨਿਰ੍ਧੂਤਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ ਚਾਪਯਯੌ ਗੁਹਃ
ਗਰੁੜ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ; ਗੁਹਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਜृਮ੍ਭਿਤੇ ਸ਼ਂਕਰੇ ਨष੍ਟੇ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਗੁਹੇ ਜਿਤੇ ਨੀਤੇ ਪ੍ਰਮਥਸੈਨ੍ਯੇ ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਉਂਘ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਗੁਹਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ,
ਨਨ੍ਦੀਸ਼ਸਂਗृਹੀਤਾਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਧਿਰੂਢੋ ਮਹਾਰਥਮ੍ ਬਾਣਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਯਯੌ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕृष੍ਣਕਾਰ੍ष੍ਣਿਬਲੈਃ ਸਹ
ਨੰਦੀਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਜੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਾਣਾ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਕਾਰਸ਼ਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਸਕੇ।