ਉषਾ ਬਾਣਸੁਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਮ੍ ਉਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਪृਹਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤਤਃ ਸਕਲਚਿਤ੍ਤਜ੍ਞਾ ਗੌਰੀ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਭਾਮਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬਾਣ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ; ਫਿਰ, ਗੌਰੀ ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਲਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਤਾਪੇਨ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਪਿ ਰਂਸ੍ਯਸੇ
ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਪਛਤਾਵਾ ਛੱਡ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕਦੇਤਿ ਮਤਿਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕੋ ਵਾ ਭਰ੍ਤਾ ਮਮੇਤ੍ਯ੍ ਏਨਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਪਾਰ੍ਵਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗਾ?' ਤੇ 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ?' ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯੋ ऽਭਿਭਵਂ ਤਵ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰਹੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਿਥੌ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਥਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਉਦੀਰਿਤਃ ਤਥੈਵਾਭਿਭਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਪੁਰੁषਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਤਮ੍ ਉਤ੍ਸੁਕਾ
ਉਸ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਮਰਦ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕੀ।
ਕ੍ਵ ਗਤੋ ऽਸੀਤਿ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਦ੍ਵਿਜਾਸ਼੍ ਚੋਕ੍ਤਵਤੀ ਸਖੀਮ੍ ਬਾਣਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸੁਤਾ
ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਬੇਝਿਜਕ ਆਪਣੇ ਸਖੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?' ਉਸਦੀ ਸਖੀ ਸੀ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਬਾਣ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਕੁੰਭਾਂਡਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਖ੍ਯ੍ ਅਭਵਤ੍ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਕੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਯੋਚ੍ਯਤੇ ਯਦਾ ਲਜ੍ਜਾਕੁਲਾ ਨਾਸ੍ਯ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਾ ਸਖੀ
ਉਹ ਉਸਦੀ ਪੱਕੀ ਸਖੀ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਿਸਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਪਰ ਜਦ ਉਸ਼ਾ ਲਾਜ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸ ਸਕੀ, ਉਸਦੀ ਸਖੀ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮ੍ ਆਨੀਯ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵਾਨ੍ਵਵੇਦਯਤ੍ ਵਿਦਿਤਾਯਾਂ ਤੁ ਤਾਮ੍ ਆਹ ਪੁਨਰ੍ ਊषਾ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯੋ ऽਭ੍ਯੁਪਾਯਃ ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ; ਸਮਝ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਲੱਭ।'
ਤਤਃ ਪਟੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚਾਭਿਲਿਖ੍ਯਾਸੌ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਪ੍ਯ੍ ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈਆਂ।
ਅਪਾਸ੍ਯ ਸਾ ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਥੋਰਗਸੁਰਾਸੁਰਾਨ੍ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਦਦੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਤੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਿषੁ
ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ, ਦੇਵ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾਈ।
ਕृष੍ਣਰਾਮੌ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ ਲਜ੍ਜਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਵ੍ਰੀਡਾਦृष੍ਟਿਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਲਾਜ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆ; ਪਰ ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਤਤੋ ਲਜ੍ਜਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਿਰਾਕृਤਾ ਸੋ ऽਯਂ ਸੋ ऽਯਂ ਮਮੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤਯਾ ਸਾ ਯੋਗਗਾਮਿਨੀ ਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮ੍ ਊषਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਤਃ ਸਖੀ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸਦੀ ਲੱਜਾ ਕਿਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ; 'ਇਹੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!' ਉਹ ਚੀਖੀ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਸਖੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬਾਣੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਤਤਸ਼੍ ਚਾਹ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਬਾਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੋ ऽਹਂ ਵਿਨਾਹਵਮ੍ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਮਮੈषਾਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਸਾਫਲ੍ਯਕਰਣੋ ਰਣਃ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਿਨਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਾਰਾਯ ਮਮ ਕਿਂ ਭੁਜੈਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੰਗ ਦੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਕੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇਵੇ? ਜੰਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਬਾਂਹਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਮਯੂਰਧ੍ਵਜਭਙ੍ਗਸ੍ ਤੇ ਯਦਾ ਬਾਣ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਜਨਾਨਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤਦਾ ਰਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮੋਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਬਾਣਾ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤਃ ਸ਼ਂਭੁਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੋ ਗृਹਾਤ੍ ਭਗ੍ਨਂ ਧ੍ਵਜਮ੍ ਅਥਾਲੋਕ੍ਯ ਹृष੍ਟੋ ਹਰ੍षਂ ਪਰਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਟੁੱਟਿਆ ਝੰਡਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯੋਗਵਿਦ੍ਯਾਬਲੇਨ ਤਮ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਥਾਨਿਨ੍ਯੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਵਰਾ ਸਖੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯੋਗ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਸਖੀ ਸੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਆਈ।
ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਧ੍ਯੇ ਤਂ ਰਮਮਾਣਂ ਸਹੋषਯਾ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਭੂਪਤੇਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਖੇ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕਨਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਵ੍ਯਾਦਿष੍ਟਂ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਜਘਾਨ ਪਰਿਘਂ ਲੌਹਮ੍ ਆਦਾਯ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਬਾਣੋ ऽਪਿ ਰਥਸ੍ਥਸ੍ ਤਦ੍ਵਧੋਦ੍ਯਤਃ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਯਦਾ ਵੀਰੇਣ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬਾਣਾ ਵੀ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਲੜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੀਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਸ ਤਦਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਤਤਸ਼੍ ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਬਬਨ੍ਧ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕ੍ਵ ਯਾਤੋ ऽਸਾਵ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੇਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍ ਯਦੂਨਾਮ੍ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਂ ਬਦ੍ਧਂ ਬਾਣੇਨ ਨਾਰਦਃ
ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਯਾਦਵ ਲੋਕ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਅਨਿਰੁੱਧ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?', ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਾਣਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੀਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦਗ੍ਧਯਾ ਯੋषਿਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਯਾਦਵਾ ਨਾਮ ਵੈਰਿਤਿ
ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਜਾਦੂਗਰਣੀ ਨੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਯਾਦਵ, ਜੋ 'ਵੈਰੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਰੁਡਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾਗਤਂ ਹਰਿਃ ਬਲਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਹਿਤੋ ਬਾਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੀ ਆ ਗਿਆ, ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪੁਰੀਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਮਥੈਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਾਬਲੈਃ ਯਯੌ ਬਾਣਪੁਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਹਰਿਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ ਤ੍ਰਿਪਾਦਸ੍ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਜ੍ਵਰੋ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍ ਬਾਣਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਜ਼ਵਰਾ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲੜਿਆ।
ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਭੂਤਤਾਪਂ ਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸਂਗਮਾਤ੍ ਅਵਾਪ ਬਲਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸਮਂ ਸਂਮੀਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਰਾਖ ਦੇ ਤਾਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਬਲਦੇਵ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸਂਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਸਹ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਾ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਜ੍ਵਰੇਣਾਸ਼ੁ ਕृष੍ਣਦੇਹਾਨ੍ ਨਿਰਾਕृਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਜ਼ਵਰਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਜ਼ਵਰਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਭੁਜਾਘਾਤਪਰਿਪੀਡਨਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਯੇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ।'
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਏਵੇਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਲਯਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਫਿਰ, 'ਇਹ ਮਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜ਼ਵਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਿਆ।