ਯਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤ੍ ਸਕਲਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤਸ਼੍ ਚ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ ਤੇਨੋਦ੍ਭਵਪ੍ਰਲਯਪਾਲਨਕਾਰਣੇਨ ਵ੍ਰੀਡਾ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਦੇਵਿ ਨਿਰਾਕृਤਸ੍ਯ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਨਾਸ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ, ਲੱਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਕਲਭੁਵਨਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਲ੍ਪਾ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਵਿਦਿਤਸਕਲਵੇਦੈਰ੍ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਤਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਕृਤਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਨਂ ਜਗਦੁਪਕृਤਿਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਕੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਰਬ-ਭਵਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਅਨਿਰਮਿਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਰਾਜੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤੈਵੈਤਦ੍ ਅਪਰਾਧਕृਤਂ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਮਾਨਵ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਨੀਯਤਾਮ੍ ਉਚਿਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਗृਹੀਤੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਤ੍ਯਾਵਚਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਇਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਚੇਦਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਵੈਵੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਵਜਰ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ।
ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਕਿਂ ਵਦਨ੍ ਜਾਨੀਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਤੋ ऽਨਨ੍ਤਸੌਖ੍ਯਵਿਦੋ ਵਯਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ 'ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ, ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਨਾਥ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਜਗਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯਨਿष੍ਕਰ੍षਂ ਕਰੋष੍ਯ੍ ਅਸੁਰਸੂਦਨ
ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਕृष੍ਣ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਕ੍ਤੇ ਨਾਯਂ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਭੁਵਂ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥਰ੍षਿਭਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਃ ਸਹਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ ਉਪਾਧ੍ਮਾਯ ਦ੍ਵਾਰਕੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਉਪਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਵਤੀਰ੍ਯਾਥ ਗਰੁਡਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਨਿष੍ਕੁਟੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਮਹਾਤਰੁਮ੍ ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਾਤਿਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਪੌਰ੍ਵਿਕੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਮਹਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਾਸ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧੇਨੋਰ੍ਵੀ ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਅਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਲੌਕਿਕ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਦਪੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਕਿਂਕਰੈਃ ਸਮੁਪਾਨੀਤਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਦਿ ਤਤੋ ਧਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚ ਕृष੍ਣੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਰਕਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁਭੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਉਪਯੇਮੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ; ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨਰਕਾਵਾਸਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯਾਃ ਸਮਾਹृਤਾਃ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਾਲੇਨਾਸਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨਰਕ ਦੇ ਵਾਸ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਣੀਨ੍ ਪृਥਗ੍ਦੇਹੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤਃ षੋਡਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਮ੍ ਏਕਂ ਤਥਾਧਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ: ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਔਰਤਾਂ।
ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਰੇ ਰੂਪਾਣਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਏਕੈਕਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮੇਨਿਰੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ।
ਮਮੈਵ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਜਗਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤਾਸਾਂ ਗੇਹੇषੁ ਕੇਸ਼ਵਃ ਉਵਾਸ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ
ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ 'ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ', ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹਰ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦ੍ਯਾ ਹਰੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਂ ਕਥਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਭਾਨ੍ਵਾਦਿਕਾਂਸ਼੍ ਚ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ ਭਾਨੁ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।
ਦੀਪ੍ਤਿਮਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਾ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ੍ ਤਨਯਾ ਹਰੇਃ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਾਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਰੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੀਪਤਿਮਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਕਸ਼ ਆਗੂ, ਚਮਕਦੇ ਸਨ; ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਂਬ ਆਗੂ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ।
ਤਨਯਾ ਭਦ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਜਿਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ ਤੁ ਸ਼ੈਬ੍ਯਾਯਾਂ ਚਾਭਵਨ੍ ਸੁਤਾਃ
ਭਦਰਵਿੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਤੋਂ ਜਣੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਸ਼ੈਬਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਗ੍ਰਾਮਜਿਤ ਆਗੂ, ਵੀ ਜਣੇ।
ਵृਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਸੁਤਾ ਮਾਦ੍ਰੀ ਗਾਤ੍ਰਵਤ੍ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਸੁਤਾਨ੍ ਅਵਾਪ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਕਾਲਿਨ੍ਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਾਦਯਃ
ਵ੍ਰਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਾਦਰੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਗਾਤਰਵਤ ਆਗੂ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਸ਼੍ਰੁਤ ਆਗੂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਚੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ ਅष੍ਟਾਯੁਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਂ ਤਥਾ
ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਅਠੀ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਪੁੱਤਰ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਮੁਖਸ੍ ਤੇषਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਸ੍ ਤੁ ਸੁਤਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦ੍ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ऽਭੂਦ੍ ਵਜ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਜਾਯਤ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੋਂ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਜ੍ਰ ਜਣਿਆ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਲੇਃ ਪੌਤ੍ਰੀਂ ਮਹਾਬਲਃ ਬਾਣਸ੍ਯ ਤਨਯਾਮ੍ ਊषਾਮ੍ ਉਪਯੇਮੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਬਾਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ ਉਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਯਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਘੋਰਂ ਹਰਿਸ਼ਂਕਰਯੋਰ੍ ਮਹਤ੍ ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਬਾਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਾ
ਉਥੇ ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬਾਣ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਉषਾਰ੍ਥੇ ਹਰਕृष੍ਣਯੋਃ ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚ ਬਾਣਸ੍ਯ ਬਾਹੂਨਾਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ਼ਾ ਲਈ ਹਰਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਬਾਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ?
ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨੋ ऽਖਿਲਮ੍ ਮਹਤ੍ ਕੌਤੂਹਲਂ ਜਾਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਏਤਾਂ ਕਥਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਦੱਸੋ; ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।