ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਮ੍ ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਨ ਮੁਮੋਚ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰੋ, ਠਹਿਰੋ।'
ਪ੍ਰਨष੍ਟਵਜ੍ਰਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਰੁਡਕ੍ਸ਼ਤਵਾਹਨਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍
ਵਜਰ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਤੇ, ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਾਹਨ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਭੱਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ਨੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤੁਃ ਪਲਾਯਨਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗਾਭੋਗਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਚੀ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਸ਼ਚੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਦੇਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਸ਼ਚੀਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਅਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਸੇਨ ਨ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਯਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈ ਜਾਵੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਤਿਗਰ੍ਵਾਵਲੇਪੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗृਹਾਯਾਤਾਮ੍ ਉਪਚਾਰੇਣ ਮਾਂ ਸ਼ਚੀ
ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼੍ਲਾਘਨਾਪਰਾ ਤਤਃ ਕृਤਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਤਾ ਸਹ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਮੈਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ ਅਲਂ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਪਰਸ੍ਵੇਨ ਹृਤੇਨ ਵਾ ਰੂਪੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਭਵੇਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਾ ਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ
ਹੁਣ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਕਾਫੀ ਹੈ; ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਗਰਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਵਵृਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਨਾਮ੍ ਅਲਂ ਚਣ੍ਡਿ ਸਖਿ ਖੇਦਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਡੀ, ਦੋਸਤ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਖ-ਸ਼ਿਕਵੇ ਕਾਫੀ ਹਨ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਗਸਂਹਾਰਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤਾਖਿਲਸ੍ਯ ਯਃ ਜਿਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਰੀਡਾ ਜਾਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਾ
ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰਵ-ਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤ੍ ਸਕਲਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤਸ਼੍ ਚ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ ਤੇਨੋਦ੍ਭਵਪ੍ਰਲਯਪਾਲਨਕਾਰਣੇਨ ਵ੍ਰੀਡਾ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਦੇਵਿ ਨਿਰਾਕृਤਸ੍ਯ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਨਾਸ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ, ਲੱਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਕਲਭੁਵਨਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਲ੍ਪਾ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਵਿਦਿਤਸਕਲਵੇਦੈਰ੍ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਤਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਕृਤਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਨਂ ਜਗਦੁਪਕृਤਿਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਕੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਰਬ-ਭਵਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਅਨਿਰਮਿਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਰਾਜੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤੈਵੈਤਦ੍ ਅਪਰਾਧਕृਤਂ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਮਾਨਵ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਨੀਯਤਾਮ੍ ਉਚਿਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਗृਹੀਤੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਤ੍ਯਾਵਚਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਇਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਚੇਦਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਵੈਵੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਵਜਰ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ।
ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਕਿਂ ਵਦਨ੍ ਜਾਨੀਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਤੋ ऽਨਨ੍ਤਸੌਖ੍ਯਵਿਦੋ ਵਯਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ 'ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ, ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਨਾਥ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਜਗਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯਨਿष੍ਕਰ੍षਂ ਕਰੋष੍ਯ੍ ਅਸੁਰਸੂਦਨ
ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਕृष੍ਣ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਕ੍ਤੇ ਨਾਯਂ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਭੁਵਂ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥਰ੍षਿਭਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਃ ਸਹਸਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ ਉਪਾਧ੍ਮਾਯ ਦ੍ਵਾਰਕੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਫ਼ੌਰਨ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਉਪਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਅਵਤੀਰ੍ਯਾਥ ਗਰੁਡਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਇਆ।
ਨਿष੍ਕੁਟੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਮਹਾਤਰੁਮ੍ ਯਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਾਤਿਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਪੌਰ੍ਵਿਕੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਮਹਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵਾਸ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਗਨ੍ਧੇਨੋਰ੍ਵੀ ਤ੍ਰਿਯੋਜਨਮ੍ ਤਤਸ੍ ਤੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਅਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਲੌਕਿਕ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਦਪੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਕਿਂਕਰੈਃ ਸਮੁਪਾਨੀਤਂ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਦਿ ਤਤੋ ਧਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ ਚ ਕृष੍ਣੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਰਕਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁਭੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਉਪਯੇਮੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ; ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਨਰਕਾਵਾਸਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯਾਃ ਸਮਾਹृਤਾਃ ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕਾਲੇਨਾਸਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨਰਕ ਦੇ ਵਾਸ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਾਣੀਨ੍ ਪृਥਗ੍ਦੇਹੇ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਤਃ षੋਡਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਮ੍ ਏਕਂ ਤਥਾਧਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ: ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਔਰਤਾਂ।
ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਰੇ ਰੂਪਾਣਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਏਕੈਕਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾ ਮੇਨਿਰੇ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ।
ਮਮੈਵ ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਇਤਿ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਜਗਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਤਾਸਾਂ ਗੇਹੇषੁ ਕੇਸ਼ਵਃ ਉਵਾਸ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧਰੋ ਹਰਿਃ
ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ 'ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ', ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹਰ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।