ਪਾਸ਼ਂ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮਾਕृष੍ਯੋਰਗਾਸ਼ਨਃ ਚਚਾਲ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਪਨ੍ਨਗਦੇਹਵਤ੍
ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪਾਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਕੱਟ-ਕੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਯਮੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਦਣ੍ਡਂ ਗਦਾਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਯਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੰਡ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਿਲਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ ਚਕਾਰ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ ਅਰ੍ਕੇਨ੍ਦੂ ਦृष੍ਟਿਪਾਤਹਤੌਜਸੌ
ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਲਕੀ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ।
ਨੀਤੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਾਣੈਰ੍ ਦ੍ਰਾਵਿਤਾ ਵਸਵੋ ਦਿਸ਼ਃ ਚਕ੍ਰਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਭੁਵਿ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ; ਵਸੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭਜ ਗਏ; ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੇ ਨੋਕਾਂ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਮਰੁਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਤੂਲਵਤ੍
ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਗੰਧਰਵ — ਸਾਰੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਖਾਙ੍ਕੁਰੈਃ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨ੍ ਅਹਨਦ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਦਾ ਖਗਃ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧੁਸੂਦਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਵਰ੍षਾਤੇ ਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਇਵ ਤੋਯਦੌ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਐਰਾਵਤੇਨ ਗਰੁਡੋ ਯੁਯੁਧੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕੁਲੇ ਦੇਵੈਃ ਸਮੇਤੈਰ੍ ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਛਿਨ੍ਨੇषੁ ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਸਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਕੱਟ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਜਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਧਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਵਜਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਮ੍ ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਨ ਮੁਮੋਚ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰੋ, ਠਹਿਰੋ।'
ਪ੍ਰਨष੍ਟਵਜ੍ਰਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਰੁਡਕ੍ਸ਼ਤਵਾਹਨਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍
ਵਜਰ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਤੇ, ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਾਹਨ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਭੱਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ਨੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤੁਃ ਪਲਾਯਨਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗਾਭੋਗਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਚੀ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਸ਼ਚੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਦੇਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਸ਼ਚੀਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਅਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਸੇਨ ਨ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਯਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈ ਜਾਵੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਤਿਗਰ੍ਵਾਵਲੇਪੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗृਹਾਯਾਤਾਮ੍ ਉਪਚਾਰੇਣ ਮਾਂ ਸ਼ਚੀ
ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼੍ਲਾਘਨਾਪਰਾ ਤਤਃ ਕृਤਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਤਾ ਸਹ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਮੈਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ ਅਲਂ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਪਰਸ੍ਵੇਨ ਹृਤੇਨ ਵਾ ਰੂਪੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਭਵੇਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਾ ਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ
ਹੁਣ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਕਾਫੀ ਹੈ; ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਗਰਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਵਵृਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਨਾਮ੍ ਅਲਂ ਚਣ੍ਡਿ ਸਖਿ ਖੇਦਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਡੀ, ਦੋਸਤ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਖ-ਸ਼ਿਕਵੇ ਕਾਫੀ ਹਨ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਗਸਂਹਾਰਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤਾਖਿਲਸ੍ਯ ਯਃ ਜਿਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਰੀਡਾ ਜਾਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਾ
ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰਵ-ਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਯਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤ੍ ਸਕਲਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਯਤਸ਼੍ ਚ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ ਤੇਨੋਦ੍ਭਵਪ੍ਰਲਯਪਾਲਨਕਾਰਣੇਨ ਵ੍ਰੀਡਾ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਦੇਵਿ ਨਿਰਾਕृਤਸ੍ਯ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਨਾਸ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ, ਲੱਜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਕਲਭੁਵਨਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਅਲ੍ਪਾ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਵਿਦਿਤਸਕਲਵੇਦੈਰ੍ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੈਃ ਤਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਕृਤਮ੍ ਈਸ਼ਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਨਂ ਜਗਦੁਪਕृਤਿਮ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਕੋ ਵਿਜੇਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਰਬ-ਭਵਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਅਜਨਮਾ, ਅਨਿਰਮਿਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਂਸ੍ਤੁਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਾਵਗਮ੍ਭੀਰਮ੍ ਉਵਾਚੇਦਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵਰਾਜੋ ਭਵਾਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤੈਵੈਤਦ੍ ਅਪਰਾਧਕृਤਂ ਮਮ
ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਮਾਨਵ ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।
ਪਾਰਿਜਾਤਤਰੁਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਨੀਯਤਾਮ੍ ਉਚਿਤਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਗृਹੀਤੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਸਤ੍ਯਾਵਚਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਇਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ।
ਵਜ੍ਰਂ ਚੇਦਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਵੈਵੈਤਤ੍ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵੈਰਿਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਵਜਰ ਤੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਹੈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ।
ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਮਾਮ੍ ਈਸ਼ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਇਤਿ ਕਿਂ ਵਦਨ੍ ਜਾਨੀਮਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਭਗਵਤੋ ऽਨਨ੍ਤਸੌਖ੍ਯਵਿਦੋ ਵਯਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ 'ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ, ਅਨੰਤ ਸੁਖ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ।
ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਨਾਥ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਜਗਤਃ ਸ਼ਲ੍ਯਨਿष੍ਕਰ੍षਂ ਕਰੋष੍ਯ੍ ਅਸੁਰਸੂਦਨ
ਤੂੰ ਜੋ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੈਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਕृष੍ਣ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਕ੍ਤੇ ਨਾਯਂ ਸਂਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਆਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਆਜਗਾਮ ਭੁਵਂ ਹਰਿਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਥਰ੍षਿਭਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।