ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵਦਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਭਰ੍ਤृਗਰ੍ਵੋਦ੍ਧਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਓ: ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦਯਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਯਦਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਹਰਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਕਾਰਯ ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਮਾਨੁषੀ ਹਾਰਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਏ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਸ਼ਚੀ ਚੋਤ੍ਸਾਹਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਵਾਲੇ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਆਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਵृਕ੍ਤਃ ਪਾਰਿਜਾਤਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਈ ਲੜਾਈ ਦਾ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਗਦਾਸ਼ੂਲਧਰਾਯੁਧਾਃ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਜ੍ਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਫਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਦੇਵਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਾਗਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੇਵਪਰੀਵਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਚ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਨਭਸ਼੍ ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਚਿਤਮ੍ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਛੱਡੇ।
ਏਕੈਕਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦੇਵੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯੈਵੇਸ਼ੋ ਜਗਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਰ ਇਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਸ਼ਂ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮਾਕृष੍ਯੋਰਗਾਸ਼ਨਃ ਚਚਾਲ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਪਨ੍ਨਗਦੇਹਵਤ੍
ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪਾਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਕੱਟ-ਕੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਯਮੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਦਣ੍ਡਂ ਗਦਾਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਯਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੰਡ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਿਲਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ ਚਕਾਰ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ ਅਰ੍ਕੇਨ੍ਦੂ ਦृष੍ਟਿਪਾਤਹਤੌਜਸੌ
ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਲਕੀ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ।
ਨੀਤੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਾਣੈਰ੍ ਦ੍ਰਾਵਿਤਾ ਵਸਵੋ ਦਿਸ਼ਃ ਚਕ੍ਰਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਭੁਵਿ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ; ਵਸੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭਜ ਗਏ; ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੇ ਨੋਕਾਂ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਮਰੁਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਤੂਲਵਤ੍
ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਗੰਧਰਵ — ਸਾਰੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਖਾਙ੍ਕੁਰੈਃ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨ੍ ਅਹਨਦ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਦਾ ਖਗਃ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧੁਸੂਦਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਵਰ੍षਾਤੇ ਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਇਵ ਤੋਯਦੌ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਐਰਾਵਤੇਨ ਗਰੁਡੋ ਯੁਯੁਧੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕੁਲੇ ਦੇਵੈਃ ਸਮੇਤੈਰ੍ ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਛਿਨ੍ਨੇषੁ ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਸਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਕੱਟ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਜਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਧਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਵਜਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਮ੍ ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਨ ਮੁਮੋਚ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰਂ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਠਹਿਰੋ, ਠਹਿਰੋ।'
ਪ੍ਰਨष੍ਟਵਜ੍ਰਂ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਰੁਡਕ੍ਸ਼ਤਵਾਹਨਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਲਾਯਨਪਰਾਯਣਮ੍
ਵਜਰ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਤੇ, ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਾਹਨ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਭੱਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ਨੋ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਭਰ੍ਤੁਃ ਪਲਾਯਨਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗਾਭੋਗਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਚੀ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭੱਜਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਸ਼ਚੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗੀ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਦੇਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਰਗੁਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਯਾਭ੍ਯਾਗਤਾਂ ਸ਼ਚੀਮ੍
ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਰਿਜਾਤ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਅਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਸੇਨ ਨ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਯਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਨੀਯਤਾਂ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲੈ ਜਾਵੋ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪਤਿਗਰ੍ਵਾਵਲੇਪੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗृਹਾਯਾਤਾਮ੍ ਉਪਚਾਰੇਣ ਮਾਂ ਸ਼ਚੀ
ਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਗੁਰੁਚਿਤ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਃ ਸ਼੍ਲਾਘਨਾਪਰਾ ਤਤਃ ਕृਤਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਤਾ ਸਹ ਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਮੈਂ ਔਰਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ ਅਲਂ ਪਾਰਿਜਾਤੇਨ ਪਰਸ੍ਵੇਨ ਹृਤੇਨ ਵਾ ਰੂਪੇਣ ਯਸ਼ਸਾ ਚੈਵ ਭਵੇਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕਾ ਨ ਗਰ੍ਵਿਤਾ
ਹੁਣ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂ ਗੁਆਚ ਗਈ, ਕਾਫੀ ਹੈ; ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਗਰਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਵੈ ਨਿਵਵृਤੇ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ ਤਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਨਾਮ੍ ਅਲਂ ਚਣ੍ਡਿ ਸਖਿ ਖੇਦਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਡੀ, ਦੋਸਤ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਦੁੱਖ-ਸ਼ਿਕਵੇ ਕਾਫੀ ਹਨ।'
ਨ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਗਸਂਹਾਰਸ੍ਥਿਤਿਕਰ੍ਤਾਖਿਲਸ੍ਯ ਯਃ ਜਿਤਸ੍ਯ ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਰੀਡਾ ਜਾਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣਾ
ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਨਾਸ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰਵ-ਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਹਾਰ ਜਾਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।