ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਮਮ ਗੇਹਵਿਭੂषਣਮ੍ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਮ੍ ਅਹਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਭੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਕਾਮਯੇ
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਆਪਣੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਂ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ ਆਰੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਸ੍ ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਹਰੀ ਜੀ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਭੋਃ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਤਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਪਾਦਪਮ੍
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਸ਼ਚੀ, ਦੇਵਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਸ਼ਚੀਵਿਭੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ऽਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਵੇਲੇ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ।
ਮੌਢ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਚ ਕੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਕृष੍ਣ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇਗਾ।
ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਮਰਾਃ ਤਦ੍ ਅਲਂ ਸਕਲੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਵਿਗ੍ਰਹੇਣ ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ ਵਿਪਾਕਕਟੁ ਯਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਚ੍ ਛਂਸਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗਾ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਨਾ ਛੱਡੋ; ਜਿਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਕੜਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤੈਰ੍ ਉਵਾਚੈਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਤਿਕੋਪਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਯਦ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਕੀ ਸੰਬੰਧ, ਜਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੌਣ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ।
ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪੁਰਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਕੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਾਸਵਃ ਯਥਾ ਸੁਰਾ ਯਥਾ ਚੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜੇ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਵਾਸਵ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ ਭਰ੍ਤृਬਾਹੁਮਹਾਗਰ੍ਵਾਦ੍ ਰੁਣਦ੍ਧ੍ਯ੍ ਏਨਮ੍ ਅਥੋ ਸ਼ਚੀ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵਦਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਭਰ੍ਤृਗਰ੍ਵੋਦ੍ਧਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਓ: ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦਯਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਯਦਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਹਰਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਕਾਰਯ ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਮਾਨੁषੀ ਹਾਰਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਏ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਸ਼ਚੀ ਚੋਤ੍ਸਾਹਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਵਾਲੇ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਆਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਵृਕ੍ਤਃ ਪਾਰਿਜਾਤਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਈ ਲੜਾਈ ਦਾ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਗਦਾਸ਼ੂਲਧਰਾਯੁਧਾਃ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਜ੍ਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਫਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਦੇਵਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਾਗਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੇਵਪਰੀਵਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਚ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਨਭਸ਼੍ ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਚਿਤਮ੍ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਛੱਡੇ।
ਏਕੈਕਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦੇਵੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯੈਵੇਸ਼ੋ ਜਗਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਰ ਇਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਸ਼ਂ ਸਲਿਲਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮਾਕृष੍ਯੋਰਗਾਸ਼ਨਃ ਚਚਾਲ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਪਨ੍ਨਗਦੇਹਵਤ੍
ਜਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪਾਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਕੱਟ-ਕੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਯਮੇਨ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਦਣ੍ਡਂ ਗਦਾਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਯਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੰਡ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਚ ਧਨੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਿਲਸ਼ੋ ਵਿਭੁਃ ਚਕਾਰ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ ਅਰ੍ਕੇਨ੍ਦੂ ਦृष੍ਟਿਪਾਤਹਤੌਜਸੌ
ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਲਕੀ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਖੋਹ ਲਈ।
ਨੀਤੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਾਣੈਰ੍ ਦ੍ਰਾਵਿਤਾ ਵਸਵੋ ਦਿਸ਼ਃ ਚਕ੍ਰਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਭੁਵਿ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਗਿਆ; ਵਸੂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭਜ ਗਏ; ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਾਲੇ ਦੇ ਨੋਕਾਂ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਮਰੁਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਸਾਯਕੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਤੂਲਵਤ੍
ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਗੰਧਰਵ — ਸਾਰੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਰੂਈ ਵਾਂਗ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਗਰੁਡਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਖਾਙ੍ਕੁਰੈਃ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨ੍ ਅਹਨਦ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਦਾ ਖਗਃ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ, ਪੰਖ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮਧੁਸੂਦਨੌ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਵਰ੍षਾਤੇ ਧਾਰਾਭਿਰ੍ ਇਵ ਤੋਯਦੌ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਐਰਾਵਤੇਨ ਗਰੁਡੋ ਯੁਯੁਧੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਕੁਲੇ ਦੇਵੈਃ ਸਮੇਤੈਰ੍ ਯੁਯੁਧੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਛਿਨ੍ਨੇषੁ ਸ਼ੀਰ੍ਯਮਾਣੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇष੍ਵ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਾਸਵੋ ਵਜ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜਦ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਕੱਟ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਜਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਵਜ੍ਰਚਕ੍ਰਧਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਵਜਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।