ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਯਥੇਚ੍ਛਾ ਤੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਅਜੇਯਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ऽਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਾਣੀਸਹਿਤਾਂ ਦਿਤਿਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਨ ਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਜਰਾ ਵੈਰੂਪ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨ ਬੁਢਾਪਾ ਆਵੇਗਾ, ਨ醜ਤਾ; ਤੂੰ ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਤੁ ਕृਤਾਨੁਜ੍ਞੋ ਦੇਵਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਯਥਾਵਤ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਨੰਦਨ ਆਦਿ, ਵੇਖੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਧਾਰਿਣਮ੍ ਸ਼ੈਤ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਭਰਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਗਾ ਹੋਇਆ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਜਾਤਰੂਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਏष ਨੀਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪਾਦਪਃ ਯਦਿ ਤੇ ਤਦ੍ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਮੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਦਵਾਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ? ਜੇ ਤੇਰਾ ਵਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਮਦ੍ਗृਹੇ ਨਿष੍ਕੁਟਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦ੍ ਅਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਤਰੁਃ ਨ ਮੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਤਾਦृਗ੍ ਅਭੀष੍ਟਾ ਨ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਤਨਾ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਇਹ।
ਸਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣਾਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨੋਪਚਾਰਕृਤਂ ਵਚਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ 'ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਹੋ', ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵਚਨ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਮਮ ਗੇਹਵਿਭੂषਣਮ੍ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਮ੍ ਅਹਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਭੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਕਾਮਯੇ
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਆਪਣੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਂ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ ਆਰੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਸ੍ ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਹਰੀ ਜੀ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਭੋਃ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਤਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਪਾਦਪਮ੍
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਸ਼ਚੀ, ਦੇਵਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਸ਼ਚੀਵਿਭੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ऽਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਵੇਲੇ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ।
ਮੌਢ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਚ ਕੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਕृष੍ਣ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇਗਾ।
ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਮਰਾਃ ਤਦ੍ ਅਲਂ ਸਕਲੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਵਿਗ੍ਰਹੇਣ ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ ਵਿਪਾਕਕਟੁ ਯਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਚ੍ ਛਂਸਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗਾ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਨਾ ਛੱਡੋ; ਜਿਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਕੜਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤੈਰ੍ ਉਵਾਚੈਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਤਿਕੋਪਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਯਦ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਕੀ ਸੰਬੰਧ, ਜਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੌਣ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ।
ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪੁਰਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਕੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਾਸਵਃ ਯਥਾ ਸੁਰਾ ਯਥਾ ਚੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜੇ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਵਾਸਵ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ ਭਰ੍ਤृਬਾਹੁਮਹਾਗਰ੍ਵਾਦ੍ ਰੁਣਦ੍ਧ੍ਯ੍ ਏਨਮ੍ ਅਥੋ ਸ਼ਚੀ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵਦਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਭਰ੍ਤृਗਰ੍ਵੋਦ੍ਧਤਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਤੁਰੰਤ ਜਾ ਕੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਓ: ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦਯਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਯਦਿ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਮਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਹਰਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਕਾਰਯ ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਤਥਾਪ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਮਾਨੁषੀ ਹਾਰਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ, ਏ ਮਹਿਲਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ ਸ਼ਚੀ ਚੋਤ੍ਸਾਹਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਵਾਲੇ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਆਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਵृਕ੍ਤਃ ਪਾਰਿਜਾਤਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋਧਯਿਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਲਈ ਲੜਾਈ ਦਾ ਚੁਣੌਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਪਰਿਘਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਗਦਾਸ਼ੂਲਧਰਾਯੁਧਾਃ ਬਭੂਵੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਜ੍ਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਫਿਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਦੇਵਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਦ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਜਰ ਦਾ ਧਾਰਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਨਾਗਰਾਜੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੇਵਪਰੀਵਾਰਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸ਼ਙ੍ਖਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰਯਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਚ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤਂ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਨਭਸ਼੍ ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਚਿਤਮ੍ ਮੁਮੁਚੁਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਛੱਡੇ।
ਏਕੈਕਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਦੇਵੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਲੀਲਯੈਵੇਸ਼ੋ ਜਗਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹਰ ਇਕ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।