ਸਂਸਾਰਮਧ੍ਯੇ ਮਾਯਾਯਾਸ੍ ਤਵੈਤਨ੍ ਨਾਥ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਯੈਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰੈਰ੍ ਨਾਥ ਨਰੈਰ੍ ਆਰਾਧਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਮ੍ ਏਤਾਂ ਮਾਯਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ ਤਥਾ
ਆਤਮ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ—all—ਇਹ ਪੂਰੀ ਮਾਇਆ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਮਹਾਵਰ੍ਤੇ ਮੋਹਾਨ੍ਧਤਮਸਾਵृਤਾਃ ਆਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਭਵਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਪਦੇ ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਬਦ੍ਧਾ ਮਾਯਯਾ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਵ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਵੈਰਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਭਗਵੰਤ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ—ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਾਯਾਵਿਲਸਿਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾਦਨਪ੍ਰਾਯਾ ਵਾਞ੍ਛਾ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ ਅਪਿ
ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ; ਇਕ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਕਲਪਵ੍ਰਖ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਯਦ੍ ਅਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋ ऽਪਰਾਧਃ ਸ੍ਵਦੋषਜਃ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦਾਖਿਲਜਗਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਕਰਾਵ੍ਯਯ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ; ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਦਇਆ ਕਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਸਦ੍ਭਾਵ ਭੂਤਭੂਤੇਸ਼ ਨਾਸ਼ਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਸ ਕਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਦਾਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਙ੍ਖਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਏਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਂ ਸ੍ਥੂਲਚਿਹ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰਂ ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੇਰੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦਇਆ ਕਰ।
ਅਦਿਤ੍ਯੈਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਹ ਸੁਰਾਰਣਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿਤੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਤਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦਾ ਭਵ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਹੈਂ; ਦਇਆ ਕਰ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਯਥੇਚ੍ਛਾ ਤੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਅਜੇਯਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ऽਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਾਣੀਸਹਿਤਾਂ ਦਿਤਿਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਨ ਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਜਰਾ ਵੈਰੂਪ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨ ਬੁਢਾਪਾ ਆਵੇਗਾ, ਨ醜ਤਾ; ਤੂੰ ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਤੁ ਕृਤਾਨੁਜ੍ਞੋ ਦੇਵਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਯਥਾਵਤ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਨੰਦਨ ਆਦਿ, ਵੇਖੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਧਾਰਿਣਮ੍ ਸ਼ੈਤ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਭਰਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਗਾ ਹੋਇਆ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਜਾਤਰੂਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਏष ਨੀਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪਾਦਪਃ ਯਦਿ ਤੇ ਤਦ੍ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਮੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਦਵਾਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ? ਜੇ ਤੇਰਾ ਵਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਮਦ੍ਗृਹੇ ਨਿष੍ਕੁਟਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦ੍ ਅਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਤਰੁਃ ਨ ਮੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਤਾਦृਗ੍ ਅਭੀष੍ਟਾ ਨ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਤਨਾ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਇਹ।
ਸਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣਾਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨੋਪਚਾਰਕृਤਂ ਵਚਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ 'ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਹੋ', ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵਚਨ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ऽਯਂ ਮਮ ਗੇਹਵਿਭੂषਣਮ੍ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇਨ ਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਮ੍ ਅਹਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਭੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਕਾਮਯੇ
ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਆਪਣੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਹਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਂ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਗਰੁਤ੍ਮਤਿ ਆਰੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਸ੍ ਤਮ੍ ਊਚੁਰ੍ ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਹਰੀ ਜੀ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਭੋਃ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਤਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਪਾਦਪਮ੍
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਇਹ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਸ਼ਚੀ, ਦੇਵਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਸ਼ਚੀਵਿਭੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ ਉਤ੍ਪਾਦਿਤੋ ऽਯਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਵੇਲੇ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ।
ਮੌਢ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮੀ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਨਂ ਚ ਕੋ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਕृਤਿਂ ਕृष੍ਣ ਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਸੁਖ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗਾ? ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇਗਾ।
ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਕਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਮਰਾਃ ਤਦ੍ ਅਲਂ ਸਕਲੈਰ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਵਿਗ੍ਰਹੇਣ ਤਵਾਚ੍ਯੁਤ ਵਿਪਾਕਕਟੁ ਯਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਚ੍ ਛਂਸਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗਾ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਨਾ ਛੱਡੋ; ਜਿਸ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਕੜਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੰਡਿਤ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਤੈਰ੍ ਉਵਾਚੈਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਤਿਕੋਪਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾ ਸ਼ਚੀ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੋ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਯਦ੍ਯ੍ ਏषੋ ऽਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਦਾ ਕੀ ਸੰਬੰਧ, ਜਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੌਣ ਹੈ? ਜੇ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ।
ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪੁਰਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਕੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਾਸਵਃ ਯਥਾ ਸੁਰਾ ਯਥਾ ਚੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਵਨਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜੇ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਵਾਸਵ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੇ ਬਾਗ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਮਃ ਭਰ੍ਤृਬਾਹੁਮਹਾਗਰ੍ਵਾਦ੍ ਰੁਣਦ੍ਧ੍ਯ੍ ਏਨਮ੍ ਅਥੋ ਸ਼ਚੀ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।