ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ ਉਪਾਧ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤੋ ਹਰਿਃ ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਭੋਗ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਦੇਵਮਾਤੁਰ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਸਿਤਾਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ऽਦਿਤਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਃ ਕੁਣ੍ਡਲੋਤ੍ਤਮੇ ਦਦੌ ਨਰਕਨਾਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਸ੍ਯੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧੀਆ ਕੁੰਡਲ ਦਿੱਤੇ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਧਾਤਾਰਂ ਜਗਤਾਂ ਹਰਿਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵਾਦਿਤਿਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਣਂ ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਯਂਕਰ ਸਨਾਤਨਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ।
ਪ੍ਰਣੇਤਰ੍ ਮਨਸੋ ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਗੁਣਾਤ੍ਮਕ ਸਿਤਦੀਰ੍ਘਾਦਿਨਿਃਸ਼ੇषਕਲ੍ਪਨਾਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤ
ਤੁਸੀਂ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੋ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਜਨ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਿਵਾਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਅਹਰ੍ ਭੂਮਿਰ੍ ਗਗਨਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਚ
ਜਨਮ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਂਝ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈਂ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨੋ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਭੂਤਾਦਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਚ੍ਯੁਤ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤृਪਤਿਰ੍ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਅੱਗ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੈਂ; ਹੇ ਅਚੁਤ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਿਰਜਣ, ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਖ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਆਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ ਏਤਦ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ—ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ—ਵਿਆਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਾ ਤੇ ਮਾਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਅਹਂ ਮਮੇਤਿ ਭਾਵੋ ऽਤ੍ਰ ਯਯਾ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਅਸਲੀ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਮਧ੍ਯੇ ਮਾਯਾਯਾਸ੍ ਤਵੈਤਨ੍ ਨਾਥ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਯੈਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰੈਰ੍ ਨਾਥ ਨਰੈਰ੍ ਆਰਾਧਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਮ੍ ਏਤਾਂ ਮਾਯਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ ਤਥਾ
ਆਤਮ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ—all—ਇਹ ਪੂਰੀ ਮਾਇਆ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਮਹਾਵਰ੍ਤੇ ਮੋਹਾਨ੍ਧਤਮਸਾਵृਤਾਃ ਆਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਭਵਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਪਦੇ ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਬਦ੍ਧਾ ਮਾਯਯਾ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਵ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਵੈਰਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਭਗਵੰਤ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ—ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਾਯਾਵਿਲਸਿਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾਦਨਪ੍ਰਾਯਾ ਵਾਞ੍ਛਾ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ ਅਪਿ
ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ; ਇਕ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਕਲਪਵ੍ਰਖ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਯਦ੍ ਅਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋ ऽਪਰਾਧਃ ਸ੍ਵਦੋषਜਃ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦਾਖਿਲਜਗਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਕਰਾਵ੍ਯਯ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ; ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਦਇਆ ਕਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਸਦ੍ਭਾਵ ਭੂਤਭੂਤੇਸ਼ ਨਾਸ਼ਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਸ ਕਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਦਾਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਙ੍ਖਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਏਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਂ ਸ੍ਥੂਲਚਿਹ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰਂ ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੇਰੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦਇਆ ਕਰ।
ਅਦਿਤ੍ਯੈਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਹ ਸੁਰਾਰਣਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿਤੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਤਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦਾ ਭਵ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਹੈਂ; ਦਇਆ ਕਰ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਯਥੇਚ੍ਛਾ ਤੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ਼ੇषਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਅਜੇਯਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿਚ।
ਤਤੋ ऽਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਾਣੀਸਹਿਤਾਂ ਦਿਤਿਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਨੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਦਇਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਨ ਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਜਰਾ ਵੈਰੂਪ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੇਰੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨ ਬੁਢਾਪਾ ਆਵੇਗਾ, ਨ醜ਤਾ; ਤੂੰ ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਤੁ ਕृਤਾਨੁਜ੍ਞੋ ਦੇਵਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਯਥਾਵਤ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਨ੍ਦਨਾਦੀਨਿ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗ, ਨੰਦਨ ਆਦਿ, ਵੇਖੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮੋ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਮਞ੍ਜਰੀਪੁਞ੍ਜਧਾਰਿਣਮ੍ ਸ਼ੈਤ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਕਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਪਲ੍ਲਵਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਗੰਧੀ ਭਰਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਲਗਾ ਹੋਇਆ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਜਾਤਰੂਪਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਸੂਦਨਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਕਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਏष ਨੀਯਤੇ ਕृष੍ਣ ਪਾਦਪਃ ਯਦਿ ਤੇ ਤਦ੍ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਿਯੇਤਿ ਮੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਦਵਾਰਕਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ? ਜੇ ਤੇਰਾ ਵਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।
ਮਦ੍ਗृਹੇ ਨਿष੍ਕੁਟਾਰ੍ਥਾਯ ਤਦ੍ ਅਯਂ ਨੀਯਤਾਂ ਤਰੁਃ ਨ ਮੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਤਾਦृਗ੍ ਅਭੀष੍ਟਾ ਨ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ
ਇਹ ਰੁੱਖ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਲਈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਤਨਾ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਇਹ।
ਸਤ੍ਯੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣਾਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਯਦਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਨੋਪਚਾਰਕृਤਂ ਵਚਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ 'ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੇ ਹੋ', ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਵਚਨ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।