ਵ੍ਯਾਪੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ऽਚ੍ਯੁਤ ਕਿਂ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਰਮ ਹੀ ਹੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਚਲ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ?
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚਾਵ੍ਯਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਯਦਾ ਤਦਾ ਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸਤਿ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋਵੇ?
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਰਕੇਨ ਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਦੋषਾਯ ਮਤ੍ਸੁਤਃ ਸ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਹੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਕਰੋ। ਨਰਕ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਵੇਂ ਓਹ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨਃ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਨਰਕਾਵਾਸਾਜ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਰਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਸ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ षੋਡਸ਼ਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸ਼ਤਾਧਿਕਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਨਿਆਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸਨੇ ਸੋਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਨਿਆਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਗਜਾਂਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰਾਨ੍ षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਕਾਮ੍ਬੋਜਾਨਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਾਮਬੋਜ ਦੇ ਇਕੀਹ ਕਰੋੜ ਘੋੜੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਕਨ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਨਾਗਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਰਕਕਿਂਕਰੈਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਹ ਕਨਿਆਵਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦੁਆਰਕਾ ਪੁਰੀ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਵਾਰੁਣਂ ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਆਰੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਰ੍ ਗਰੁਡੇ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਉਸਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਛਤਰਾ ਤੇ ਮਣੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦਾਤੁਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਤਭਾਮਾ ਨਾਲ ਖੁਦ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਦੇਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਗਰੁਡੋ ਵਾਰੁਣਂ ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਲੀਲਯੈਵ ਵਹਨ੍ ਯਯੌ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਛਤਰਾ, ਮਣੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ ਉਪਾਧ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਗਤੋ ਹਰਿਃ ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਾਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਭੋਗ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਰ੍ਚਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਦੇਵਮਾਤੁਰ੍ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ਸਿਤਾਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ऽਦਿਤਿਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਃ ਕੁਣ੍ਡਲੋਤ੍ਤਮੇ ਦਦੌ ਨਰਕਨਾਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਂਸਾਸ੍ਯੈ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸਨੇ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧੀਆ ਕੁੰਡਲ ਦਿੱਤੇ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨਰਕ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਧਾਤਾਰਂ ਜਗਤਾਂ ਹਰਿਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵਾਦਿਤਿਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਣਂ ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ ਤੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮ੍ ਅਭਯਂਕਰ ਸਨਾਤਨਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ।
ਪ੍ਰਣੇਤਰ੍ ਮਨਸੋ ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਗੁਣਾਤ੍ਮਕ ਸਿਤਦੀਰ੍ਘਾਦਿਨਿਃਸ਼ੇषਕਲ੍ਪਨਾਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤ
ਤੁਸੀਂ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੋ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਰੰਗ-ਰੂਪ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਜਨ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਸ੍ਵਪ੍ਨਾਦਿਵਾਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਅਹਰ੍ ਭੂਮਿਰ੍ ਗਗਨਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਚ
ਜਨਮ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਂਝ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈਂ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨੋ ਮਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਭੂਤਾਦਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾਚ੍ਯੁਤ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ਾਨਾਂ ਕਰ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤृਪਤਿਰ੍ ਭਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਅੱਗ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹੈਂ; ਹੇ ਅਚੁਤ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਿਰਜਣ, ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਖ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਆਤ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਭਿਰ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ ਏਤਦ੍ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ—ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ—ਵਿਆਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਨਾਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸਾ ਤੇ ਮਾਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਅਹਂ ਮਮੇਤਿ ਭਾਵੋ ऽਤ੍ਰ ਯਯਾ ਸਮੁਪਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਅਸਲੀ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਮਧ੍ਯੇ ਮਾਯਾਯਾਸ੍ ਤਵੈਤਨ੍ ਨਾਥ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ ਯੈਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰੈਰ੍ ਨਾਥ ਨਰੈਰ੍ ਆਰਾਧਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਇਹ ਲੀਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਤਰਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਖਿਲਾਮ੍ ਏਤਾਂ ਮਾਯਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਸ੍ ਤਥਾ
ਆਤਮ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ—all—ਇਹ ਪੂਰੀ ਮਾਇਆ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਮਹਾਵਰ੍ਤੇ ਮੋਹਾਨ੍ਧਤਮਸਾਵृਤਾਃ ਆਰਾਧ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਭੀਪ੍ਸਨ੍ਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਭਵਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਪਦੇ ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਬਦ੍ਧਾ ਮਾਯਯਾ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਵ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਵੈਰਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਭਗਵੰਤ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ—ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਆਰਾਧਿਤੋ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮਾਯਾਵਿਲਸਿਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ ਕੌਪੀਨਾਚ੍ਛਾਦਨਪ੍ਰਾਯਾ ਵਾਞ੍ਛਾ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਦ੍ ਅਪਿ
ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ; ਇਕ ਲੰਗੋਟ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਕਲਪਵ੍ਰਖ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਯਦ੍ ਅਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਸੋ ऽਪਰਾਧਃ ਸ੍ਵਦੋषਜਃ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਸੀਦਾਖਿਲਜਗਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਕਰਾਵ੍ਯਯ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਪ; ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਦਇਆ ਕਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਸਦ੍ਭਾਵ ਭੂਤਭੂਤੇਸ਼ ਨਾਸ਼ਯ ਨਮਸ੍ ਤੇ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਸ ਕਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਦਾਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸ਼ਙ੍ਖਹਸ੍ਤਾਯ ਤੇ ਨਮਃ ਏਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਂ ਸ੍ਥੂਲਚਿਹ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰਂ ਯਤ੍ ਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੇਰੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦਇਆ ਕਰ।
ਅਦਿਤ੍ਯੈਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਾਹ ਸੁਰਾਰਣਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਿਤੀ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਣ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਤਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਵਰਦਾ ਭਵ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਹੈਂ; ਦਇਆ ਕਰ ਅਤੇ ਵਰ ਦਿੰ।