ਸੋ ऽਹਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਆਯਾਤੋ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੌਮੋ ऽਯਂ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਪਘਾਤਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ
ਭਉਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਰਕ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋ ऽਸੁਰਃ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੋਧ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸੁਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ ਸਲਿਲਸ੍ਰਾਵਿ ਤਜ੍ ਜਹਾਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹृਤਵਾਨ੍ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਛਤਰਾ ਚੁਰਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਵੀ ਲੈ ਲਈ।
ਅਮृਤਸ੍ਰਾਵਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਮੇ ऽਮृਤਕੁਣ੍ਡਲੇ ਜਹਾਰ ਸੋ ऽਸੁਰੋ ऽਦਿਤ੍ਯਾ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਐਰਾਵਤਂ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵਯ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਚੁਰਾ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਨੀਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੋਚੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਸਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਗਿਆ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ਉਪਾਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪੁਰਮ੍
ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਸੁਮਨਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੀ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ ਛਤਯੋਜਨਮ੍ ਆਚਿਤਂ ਭੈਰਵੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਪਰਸੈਨ੍ਯਨਿਵਾਰਣੇ
ਇਸ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਭੈਰਵ ਦੇ ਫੰਦੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਂਸ਼੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਹਰਿਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਤੋ ਮੁਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਂ ਜਘਾਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਫੰਦੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਮੁਰਾ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਰੋਸ੍ ਤੁ ਤਨਯਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਹਰਿਃ ਚਕ੍ਰਧਾਰਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਸ਼ਲਭਾਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਕਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਮੁਰਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਂ ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਰਾਵਾਨ੍ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਮੁਰਾ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਪੰਜਜਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਨਰਕੇਨਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਯੁਗਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਨਰਕ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਸ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਬਲੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੀ ਦੈਤੇਯਚਕ੍ਰਹਾ
ਜਦ ਨਰਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇ ਤੁ ਨਰਕੇ ਭੂਮਿਰ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਦਿਤਿਕੁਣ੍ਡਲੇ ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਨਰਕ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਦਾਹਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤਾ ਨਾਥ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਕਰਮੂਰ੍ਤਿਨਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਭਵਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾਯਂ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਜਾਯਤ
ਸੁਆਮੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਤ੍ਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ ਗृਹਾਣ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚੇਮੇ ਪਾਲਯਾਸ੍ਯ ਚ ਸਂਤਤਿਮ੍
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਲੈ ਲਓ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਮੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਮਮ੍ ਅਂਸ਼ੇਨ ਲੋਕਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯਃ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ऽਚ੍ਯੁਤ ਕਿਂ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਹੋ। ਹੇ ਅਚਲ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ?
ਵ੍ਯਾਪੀ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਰ੍ਤਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ऽਚ੍ਯੁਤ ਕਿਂ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਰਮ ਹੀ ਹੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਚਲ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ?
ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾ ਚ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਚਾਵ੍ਯਯੋ ਭਵਾਨ੍ ਯਦਾ ਤਦਾ ਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੀਵ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸਤਿ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋਵੇ?
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਨ੍ ਨਰਕੇਨ ਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਦੋषਾਯ ਮਤ੍ਸੁਤਃ ਸ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਹੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਦਇਆ ਕਰੋ। ਨਰਕ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ। ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਵੇਂ ਓਹ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ।
ਤਥੇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰਣੀਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਭੂਤਭਾਵਨਃ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਨਰਕਾਵਾਸਾਜ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਭਗਵਾਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਨਰਕ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਸ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ षੋਡਸ਼ਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸ਼ਤਾਧਿਕਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਨਿਆਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਸਨੇ ਸੋਲਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਨਿਆਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਚਤੁਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਗਜਾਂਸ਼੍ ਚੋਗ੍ਰਾਨ੍ षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਕਾਮ੍ਬੋਜਾਨਾਂ ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯ੍ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਾਮਬੋਜ ਦੇ ਇਕੀਹ ਕਰੋੜ ਘੋੜੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਕਨ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਨਾਗਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਰਕਕਿਂਕਰੈਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਹ ਕਨਿਆਵਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦੁਆਰਕਾ ਪੁਰੀ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਵਾਰੁਣਂ ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਆਰੋਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਹਰਿਰ੍ ਗਰੁਡੇ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਉਸਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਛਤਰਾ ਤੇ ਮਣੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦਾਤੁਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਤਭਾਮਾ ਨਾਲ ਖੁਦ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਦੇਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਗਰੁਡੋ ਵਾਰੁਣਂ ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਲੀਲਯੈਵ ਵਹਨ੍ ਯਯੌ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦਾ ਛਤਰਾ, ਮਣੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ।