ਆਕृष੍ਯ ਚ ਮਹਾਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਬਲਃ ਜਘਾਨ ਯੇ ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਭੂਭृਤਃ ਕੁਪਿਤੋ ਬਲਃ
ਫਿਰ ਬਲਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦ੍ ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਕੁਪਿਤੇ ਬਲੇ
ਬਲਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ-ਮੰਡਲੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਬਲੇਨ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਬਲਯੋਰ੍ ਭਯਾਤ੍
ਜਦ ਬਲਾ ਵਲੋਂ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਅਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ऽਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਦਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਥ ਯਦੁਚਕ੍ਰਂ ਸਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਹ-ਰਸਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਨ, ਯਾਦਵ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਜਗਾਮਾਥ ਮੁਨਯੋ ਮਤ੍ਤੈਰਾਵਤਪृष੍ਠਗਃ
ਫਿਰ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਕਰ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਸਤ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸੋ ऽਥ ਸਮੀਪੇ ਚ ਹਰੇਸ੍ ਤਦਾ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਤਿष੍ਠਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ
'ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।'
ਤਪਸ੍ਵਿਜਨਰਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਸੋ ऽਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ
'ਤਪਸਵੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਕੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਕਂਸਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਃ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ ਨਾਸ਼ਂ ਨੀਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ऽਨ੍ਯੇ ਜਗਦੁਪਦ੍ਰਵਾਃ
'ਕੰਸ, ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ, ਪੂਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਸਂਬੁਦ੍ਧਿਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਯਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞਹਵਿਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
'ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਸੋ ऽਹਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਆਯਾਤੋ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੌਮੋ ऽਯਂ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਪਘਾਤਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ
ਭਉਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਰਕ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋ ऽਸੁਰਃ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੋਧ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸੁਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ ਸਲਿਲਸ੍ਰਾਵਿ ਤਜ੍ ਜਹਾਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹृਤਵਾਨ੍ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਛਤਰਾ ਚੁਰਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਵੀ ਲੈ ਲਈ।
ਅਮृਤਸ੍ਰਾਵਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਮੇ ऽਮृਤਕੁਣ੍ਡਲੇ ਜਹਾਰ ਸੋ ऽਸੁਰੋ ऽਦਿਤ੍ਯਾ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਐਰਾਵਤਂ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵਯ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਚੁਰਾ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਨੀਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੋਚੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਸਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਗਿਆ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ਉਪਾਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪੁਰਮ੍
ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਸੁਮਨਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੀ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ ਛਤਯੋਜਨਮ੍ ਆਚਿਤਂ ਭੈਰਵੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਪਰਸੈਨ੍ਯਨਿਵਾਰਣੇ
ਇਸ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਭੈਰਵ ਦੇ ਫੰਦੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਂਸ਼੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਹਰਿਃ ਪਾਸ਼ਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਤੋ ਮੁਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਂ ਜਘਾਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਫੰਦੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਮੁਰਾ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਰੋਸ੍ ਤੁ ਤਨਯਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਸ੍ ਤਾਂਸ੍ ਤਤੋ ਹਰਿਃ ਚਕ੍ਰਧਾਰਾਗ੍ਨਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾਂਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਸ਼ਲਭਾਨ੍ ਇਵ
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਕਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਮੁਰਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਂ ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਰਾਵਾਨ੍ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਮੁਰਾ, ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਤੇ ਪੰਜਜਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਨਰਕੇਨਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰਾਭੂਨ੍ ਮਹਾਸੈਨ੍ਯੇਨ ਸਂਯੁਗਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਜਘ੍ਨੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਨਰਕ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਂ ਸ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਬਲੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੀ ਦੈਤੇਯਚਕ੍ਰਹਾ
ਜਦ ਨਰਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇ ਤੁ ਨਰਕੇ ਭੂਮਿਰ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਦਿਤਿਕੁਣ੍ਡਲੇ ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਨਰਕ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯਦਾਹਮ੍ ਉਦ੍ਧृਤਾ ਨਾਥ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੂਕਰਮੂਰ੍ਤਿਨਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਭਵਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤਦਾਯਂ ਮਯ੍ਯ੍ ਅਜਾਯਤ
ਸੁਆਮੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋ ऽਯਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਤ੍ਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ ਗृਹਾਣ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚੇਮੇ ਪਾਲਯਾਸ੍ਯ ਚ ਸਂਤਤਿਮ੍
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਲੈ ਲਓ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਮਮੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਇਮਮ੍ ਅਂਸ਼ੇਨ ਲੋਕਮ੍ ਆਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਵਿਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਭਵੋ ऽਵ੍ਯਯਃ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋ ਯਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤੂਯਸੇ ऽਚ੍ਯੁਤ ਕਿਂ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ ਮੂਲ ਹੋ। ਹੇ ਅਚਲ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ?