ਤਤੋ ਜਹਾਸਾਥ ਬਲਂ ਕਲਿਙ੍ਗਾਧਿਪਤਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਮੂਢੋ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚਾਹ ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਲਾ ਉੱਤੇ ਹੱਸਿਆ, ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਵਿਦ੍ਯੋ ऽਯਂ ਮਹਾਦ੍ਯੂਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰਃ ਪਰਾਜਿਤਃ ਮृषੈਵਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲੇਪਤ੍ਵਾਦ੍ ਯੋ ऽਯਂ ਮੇਨੇ ऽਕ੍ਸ਼ਕੋਵਿਦਮ੍
'ਇਹ ਬਲਭਦਰ ਵੱਡੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣ ਹੈ ਤੇ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਝੂਠਾ ਮਾਣ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਦਸ਼ਨਾਨਨਮ੍ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਕੜ੍ਹੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿष੍ਕਕੋਟਿਂ ਹਲਾਯੁਧਃ ਗ੍ਲਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਅਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਬਿਨਾ ਦਾਅ ਦੇ ਚੌਪੜੀ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟੇ।
ਅਜਯਦ੍ ਬਲਦੇਵੋ ऽਥ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਸ੍ ਤਂ ਜਿਤਂ ਮਯਾ ਮਮੇਤਿ ਰੁਕ੍ਮੀ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਲੀਕੋਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਲਂ ਬਲਮ੍
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਚੌਪੜੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰਿਆ, ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!' ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, 'ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ!'
ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋ ऽਯਂ ਗ੍ਲਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਮਮੈषੋ ऽਨੁਮੋਦਿਤਃ ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਦ੍ ਵਿਜਿਤਂ ਨ ਮਯਾ ਵਿਜਿਤਂ ਕਥਮ੍
'ਇਹ ਚੌਪੜੀ ਦਾ ਖੇਡ ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਿੱਤਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ?'
ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਨਾਦਿਨੀ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਤਂ ਕੋਪਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਿਤਂ ਤੁ ਬਲਦੇਵੇਨ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਭਾषਿਤਂ ਮृषਾ ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਜਿੱਤ ਤਾਂ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਬੋਲ ਝੂਠ ਹਨ। ਸੱਚ ਨਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਤਤੋ ਬਲਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਜਘਾਨਾष੍ਟਾਪਦੇਨੈਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਬਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉੱਠ ਕੇ, ਚੌਪੜੀ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਂ ਚਾਦਾਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਬਲਾਦ੍ ਬਲਃ ਬਭਞ੍ਜ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕੁਪਿਤੋ ਯੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਜਹਾਸ ਸਃ
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ।
ਆਕृष੍ਯ ਚ ਮਹਾਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਬਲਃ ਜਘਾਨ ਯੇ ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਭੂਭृਤਃ ਕੁਪਿਤੋ ਬਲਃ
ਫਿਰ ਬਲਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦ੍ ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਕੁਪਿਤੇ ਬਲੇ
ਬਲਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ-ਮੰਡਲੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਬਲੇਨ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਬਲਯੋਰ੍ ਭਯਾਤ੍
ਜਦ ਬਲਾ ਵਲੋਂ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਅਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ऽਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਦਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਥ ਯਦੁਚਕ੍ਰਂ ਸਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਹ-ਰਸਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਨ, ਯਾਦਵ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਜਗਾਮਾਥ ਮੁਨਯੋ ਮਤ੍ਤੈਰਾਵਤਪृष੍ਠਗਃ
ਫਿਰ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਕਰ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਸਤ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸੋ ऽਥ ਸਮੀਪੇ ਚ ਹਰੇਸ੍ ਤਦਾ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਤਿष੍ਠਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ
'ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।'
ਤਪਸ੍ਵਿਜਨਰਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਸੋ ऽਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ
'ਤਪਸਵੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਕੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਕਂਸਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਃ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ ਨਾਸ਼ਂ ਨੀਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ऽਨ੍ਯੇ ਜਗਦੁਪਦ੍ਰਵਾਃ
'ਕੰਸ, ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ, ਪੂਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਸਂਬੁਦ੍ਧਿਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਯਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞਹਵਿਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
'ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਸੋ ऽਹਂ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਆਯਾਤੋ ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਲਈ, ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਭੌਮੋ ऽਯਂ ਨਰਕੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਪਘਾਤਮ੍ ਅਰਿਂਦਮ
ਭਉਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਰਕ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਸੁਰਾਦੀਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੋ ऽਸੁਰਃ ਕਨ੍ਯਾ ਰੁਰੋਧ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਜਨਾਰਦਨ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸੁਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ।
ਛਤ੍ਤ੍ਰਂ ਯਤ੍ ਸਲਿਲਸ੍ਰਾਵਿ ਤਜ੍ ਜਹਾਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਹृਤਵਾਨ੍ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਛਤਰਾ ਚੁਰਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਵੀ ਲੈ ਲਈ।
ਅਮृਤਸ੍ਰਾਵਿਣੀ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਮੇ ऽਮृਤਕੁਣ੍ਡਲੇ ਜਹਾਰ ਸੋ ऽਸੁਰੋ ऽਦਿਤ੍ਯਾ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਐਰਾਵਤਂ ਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵਯ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਚੁਰਾ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਨੀਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਤਵੋਦਿਤਮ੍ ਯਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪਰਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੋਚੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਾਸਵਂ ਹਸ੍ਤੇ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਰਾਸਨਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਗਿਆ।
ਸਂਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍ ਉਪਾਰੁਹ੍ਯ ਗਰੁਡਂ ਗਗਨੇਚਰਮ੍ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਯਯੌ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪੁਰਮ੍
ਗਰੁੜ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਤਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਨਾਗਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍ ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਸੁਮਨਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਵੀ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ ਛਤਯੋਜਨਮ੍ ਆਚਿਤਂ ਭੈਰਵੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਪਰਸੈਨ੍ਯਨਿਵਾਰਣੇ
ਇਸ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ, ਭੈਰਵ ਦੇ ਫੰਦੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ।