ਸਾਤ੍ਰਾਜਿਤੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ षੋਡਸ਼ਾਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਸਾਤਰਾਜਿਤੀ ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆਭਾਮਾ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀਆਂ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ऽਪਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਸ੍ ਤਨਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ਸ੍ਵਯਂਵਰਸ੍ਥਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਾਪਿ ਤਂ ਤਨਯਂ ਹਰੇਃ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਰਣੇ ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੀਰ੍ਯੋਦਧਿਰ੍ ਅਰਿਂਦਮਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ—ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸ਼ੌਰਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰੁਕ੍ਮਿਣਃ ਪੌਤ੍ਰੀਂ ਵਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੇਸ਼ਵਃ ਦੌਹਿਤ੍ਰਾਯ ਦਦੌ ਰੁਕ੍ਮੀ ਸ੍ਪਰ੍ਧਯਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਸ਼ੌਰਿਣਾ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਲਈ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਲਈ, ਰੁਕਮੀ ਦੀ ਪੋਤੀ ਚੁਣੀ; ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਸ਼ੌਰੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪੋਤੀ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹੇ ਰਾਮਾਦ੍ਯਾ ਯਾਦਵਾ ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਰੁਕ੍ਮਿਣੋ ਨਗਰਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਨਾਮ੍ਨਾ ਭੋਜਕਟਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਯਾਦਵ, ਹਰੀ ਸਮੇਤ, ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਭੋਜਕਟ ਸੀ, ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਵਿਵਾਹੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਪ੍ਰਮੁਖਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਨਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞੋ ਹਲੀ ਦ੍ਯੂਤੇ ਤਥਾਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਮਹਤ੍ ਤਨ੍ ਨਯਾਮੋ ਬਲਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਯੂਤੇਨੈਵ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
'ਇਹ ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ; ਆਓ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜੂਏ ਨਾਲ ਹਰਾ ਲਈਏ।'
ਤਥੇਤਿ ਤਾਨ੍ ਆਹ ਨृਪਾਨ੍ ਰੁਕ੍ਮੀ ਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸਭਾਯਾਂ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਯੂਤਂ ਚ ਵੈ ਤਦਾ
ਰੁਕਮੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੂਆ ਲਗਾਇਆ।
ਸਹਸ੍ਰਮ੍ ਏਕਂ ਨਿष੍ਕਾਣਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਵਿਜਿਤੋ ਬਲਃ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦਿਵਸੇ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸਹਸ੍ਰਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਜਿਤਃ
ਬਲਾ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਲਈ ਰੁਕਮੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਰੁਕਮੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿष੍ਕਾਣਾਂ ਪਣਮ੍ ਆਦਦੇ ਬਲਭਦ੍ਰਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਿ ਰੁਕ੍ਮੀ ਦ੍ਯੂਤਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਜੂਏ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਬਲਭਦਰ ਤੋਂ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਅ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਜਹਾਸਾਥ ਬਲਂ ਕਲਿਙ੍ਗਾਧਿਪਤਿਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਮੂਢੋ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚਾਹ ਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਲਾ ਉੱਤੇ ਹੱਸਿਆ, ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਵਿਦ੍ਯੋ ऽਯਂ ਮਹਾਦ੍ਯੂਤੇ ਬਲਭਦ੍ਰਃ ਪਰਾਜਿਤਃ ਮृषੈਵਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲੇਪਤ੍ਵਾਦ੍ ਯੋ ऽਯਂ ਮੇਨੇ ऽਕ੍ਸ਼ਕੋਵਿਦਮ੍
'ਇਹ ਬਲਭਦਰ ਵੱਡੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣ ਹੈ ਤੇ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਝੂਠਾ ਮਾਣ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ।'
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਦਸ਼ਨਾਨਨਮ੍ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੋਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਹਲਾਯੁਧਃ
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਕੜ੍ਹੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿष੍ਕਕੋਟਿਂ ਹਲਾਯੁਧਃ ਗ੍ਲਹਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਤਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਅਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਬਿਨਾ ਦਾਅ ਦੇ ਚੌਪੜੀ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟੇ।
ਅਜਯਦ੍ ਬਲਦੇਵੋ ऽਥ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਸ੍ ਤਂ ਜਿਤਂ ਮਯਾ ਮਮੇਤਿ ਰੁਕ੍ਮੀ ਪ੍ਰਾਹੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਅਲੀਕੋਕ੍ਤੈਰ੍ ਅਲਂ ਬਲਮ੍
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਚੌਪੜੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਾਰਿਆ, ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ!' ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, 'ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ!'
ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋ ऽਯਂ ਗ੍ਲਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਮਮੈषੋ ऽਨੁਮੋਦਿਤਃ ਏਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਚੇਦ੍ ਵਿਜਿਤਂ ਨ ਮਯਾ ਵਿਜਿਤਂ ਕਥਮ੍
'ਇਹ ਚੌਪੜੀ ਦਾ ਖੇਡ ਤੂੰ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਿੱਤਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ?'
ਤਤੋ ऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗ੍ ਉਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਨਾਦਿਨੀ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਤਂ ਕੋਪਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਿਤਂ ਤੁ ਬਲਦੇਵੇਨ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਭਾषਿਤਂ ਮृषਾ ਅਨੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਜਿੱਤ ਤਾਂ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਹੈ; ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਬੋਲ ਝੂਠ ਹਨ। ਸੱਚ ਨਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਤਤੋ ਬਲਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ ਜਘਾਨਾष੍ਟਾਪਦੇਨੈਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਬਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉੱਠ ਕੇ, ਚੌਪੜੀ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਲਿਙ੍ਗਰਾਜਂ ਚਾਦਾਯ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਬਲਾਦ੍ ਬਲਃ ਬਭਞ੍ਜ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ ਕੁਪਿਤੋ ਯੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਜਹਾਸ ਸਃ
ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੱਸਦਾ ਸੀ।
ਆਕृष੍ਯ ਚ ਮਹਾਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਜਾਤਰੂਪਮਯਂ ਬਲਃ ਜਘਾਨ ਯੇ ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ ਤਾਨ੍ ਭੂਭृਤਃ ਕੁਪਿਤੋ ਬਲਃ
ਫਿਰ ਬਲਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਤੰਭ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਲਾਯਨਪਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਦ੍ ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਕੁਪਿਤੇ ਬਲੇ
ਬਲਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁਜਨ ਅਤੇ ਰਾਜਾ-ਮੰਡਲੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਬਲੇਨ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਨੋਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਬਲਯੋਰ੍ ਭਯਾਤ੍
ਜਦ ਬਲਾ ਵਲੋਂ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਅਤੇ ਬਲਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਤਤੋ ऽਨਿਰੁਦ੍ਧਮ੍ ਆਦਾਯ ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਆਜਗਾਮਾਥ ਯਦੁਚਕ੍ਰਂ ਸਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਫਿਰ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਹ-ਰਸਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਨ, ਯਾਦਵ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਜਗਾਮਾਥ ਮੁਨਯੋ ਮਤ੍ਤੈਰਾਵਤਪृष੍ਠਗਃ
ਫਿਰ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸ਼ਕਰ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮਸਤ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸੋ ऽਥ ਸਮੀਪੇ ਚ ਹਰੇਸ੍ ਤਦਾ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨਰਕਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ऽਪਿ ਤਿष੍ਠਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨ
'ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ।'
ਤਪਸ੍ਵਿਜਨਰਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਸੋ ऽਰਿष੍ਟੋ ਧੇਨੁਕਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਹਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ
'ਤਪਸਵੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਧੇਨੁਕ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਕੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਕਂਸਃ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਃ ਪੂਤਨਾ ਬਾਲਘਾਤਿਨੀ ਨਾਸ਼ਂ ਨੀਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ऽਨ੍ਯੇ ਜਗਦੁਪਦ੍ਰਵਾਃ
'ਕੰਸ, ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ, ਪੂਤਨਾ ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।'
ਯੁष੍ਮਦ੍ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਸਂਬੁਦ੍ਧਿਪਰਿਤ੍ਰਾਤੇ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਯਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞਹਵਿਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ
'ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'