ਤਤਃ ਕਦਮ੍ਬਾਤ੍ ਸਹਸਾ ਮਦ੍ਯਧਾਰਾਂ ਸ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵੱਗਣੀ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪੌ ਚ ਗੋਪਗੋਪੀਭਿਃ ਸਮਵੇਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਲਲਿਤਂ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਗੀਤ-ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰਮਤੋ ऽਤ੍ਯਨ੍ਤਘਰ੍ਮਾਮ੍ਭਃਕਣਿਕਾਮੌਕ੍ਤਿਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ ਆਗਚ੍ਛ ਯਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਆ ਯਮੁਨਾ, ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਵਾਚਂ ਨਦੀ ਸਾ ਤੁ ਮਤ੍ਤੋਕ੍ਤਾਮ੍ ਅਵਮਨ੍ਯ ਵੈ ਨਾਜਗਾਮ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਲਾਙ੍ਗਲੀ
ਨਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅਣਸੁਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਫਿਰ ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲਾਂਗਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤਟੇਨੈਵ ਚਕਰ੍ष ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਃ ਪਾਪੇ ਨਾਯਾਸਿ ਨਾਯਾਸਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਚ੍ਛਯਾਨ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਨਦੀ ਨੂੰ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਸਾ ਕृष੍ਟਾ ਤੇਨ ਸਹਸਾ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਦੇਵੋ ऽਸੌ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦ੍ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਦੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਘਸੀਟਿਆ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਓਥੇ ਜਿੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ ਤਥੋਪੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ
ਨਦੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਉ, ਮੂਸਲ ਧਾਰੀ।'
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਅਵਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਸ਼ੌਰ੍ਯਬਲਂ ਯਦਿ ਸੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਲਪਾਤੇਨ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਯਾਤਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ ਤਯਾ ਨਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ ਭੂਭਾਗੇ ਪ੍ਲਾਵਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੁਮੋਚ ਯਮੁਨਾਂ ਬਲਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨਦੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਓਥੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਲ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਵੈ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਵਨੇ ਅਵਤਂਸੋਤ੍ਪਲਂ ਚਾਰੁ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਕਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੰਡਲ ਲਿਆ।
ਵਰੁਣਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਮਾਲਾਮ੍ ਅਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਰ੍ਹੇ ਤਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨੀਲੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਅਯਚ੍ਛਤ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਭੇਜੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤਾਵਤਂਸਃ ਸ ਤਦਾ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਭੂषਿਤਃ ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕਾਨ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ, ਨੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤੋ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ ਤਦਾ ਵ੍ਰਜੇ ਮਾਸਦ੍ਵਯੇਨ ਯਾਤਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਸ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਉੱਥੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰੇਵਤੀਂ ਚੈਵ ਤਨਯਾਂ ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ ਉਪਯੇਮੇ ਬਲਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਨਿਸ਼ਠੋਲ੍ਮੁਕੌ
ਬਲ ਨੇ ਰੈਵਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਠ ਤੇ ਉਲਮੁਕ ਨਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਭੀष੍ਮਕਃ ਕੁਣ੍ਡਿਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦਰ੍ਭਵਿषਯੇ ऽਭਵਤ੍ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਤਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚੈਵ ਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਚਕਮੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਾ ਚ ਤਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਨ ਦਦੌ ਯਾਚਤੇ ਚੈਨਾਂ ਰੁਕ੍ਮੀ ਦ੍ਵੇषੇਣ ਚਕ੍ਰਿਣੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵਿਘਨ ਕਰਕੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੰਗਣ ਤੇ ਵੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਸ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਾਯ ਜਰਾਸਂਧਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਭੀष੍ਮਕੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍ ਉਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਰਾਸਂਧਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ ਚ ਕੁਣ੍ਡਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵੀ ਕੁੰਡਿਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਯਦੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਵਾਹਂ ਚੈਦ੍ਯਭੂਪਤੇਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਿਆਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕੁੰਡਿਨ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼੍ਵੋਭਾਵਿਨਿ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹृਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਭਾਵਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਪਰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਮ ਆਦਿਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਰੋਧ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ ਚ ਪੌਣ੍ਡ੍ਰਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਵਿਦੂਰਥਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਜਰਾਸਂਧਃ ਸ਼ਾਲ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਹੀਭृਤਃ
ਫਿਰ ਪੌਂਡਰਕ, ਮਹਾਨ ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਵਿਦੂਰਥ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ, ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ,
ਕੁਪਿਤਾਸ੍ ਤੇ ਹਰਿਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਉਦ੍ਯੋਗਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਯਦੁਪੁਂਗਵੈਃ
ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਾਰ ਗਏ।
ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਨ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਹਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਃ
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਮੈਂ ਕੁੰਡਿਨ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ,' ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਸ ਨਾਗਾਸ਼੍ਵਪਤ੍ਤਿਸ੍ਯਨ੍ਦਨਸਂਕੁਲਮ੍ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਪਾਤਿਤਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਲੀਲਯੈਵ ਸ ਚਕ੍ਰਿਣਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਰੁਕਮੀ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਉਪਯੇਮੇ ਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਰਾਖਸਸ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਮਦਨਾਂਸ਼ਃ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਜਹਾਰ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਯਂ ਵੈ ਯੋ ਜਘਾਨ ਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹृਤੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ ਕਥਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਕਥਂ ਹਤਃ
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਬਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
षष੍ਠੇ ऽਹ੍ਨਿ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ ਮਮੈष ਹਨ੍ਤੇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾ ਹृਤਵਾਨ੍ ਕਾਲਸ਼ਮ੍ਬਰਃ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ, ਕਾਲ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ,' ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸੂਤਕ ਘਰ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਨੀਤ੍ਵਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚੈਵੈਨਂ ਗ੍ਰਾਹੋ ऽਗ੍ਰੇ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵੇ ਕਲ੍ਲੋਲਜਨਿਤਾਵਰ੍ਤੇ ਸੁਘੋਰੇ ਮਕਰਾਲਯੇ
ਉਹਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਡੂੰਘੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆਈ ਮਕਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਤਿਤਂ ਚੈਵ ਤਤ੍ਰੈਕੋ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਲਕਮ੍ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਜਠਰਾਨਲਦੀਪਿਤਃ
ਉਥੇ ਇਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ।