ਤਥਾਪਿ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਇਹਾਗਮਨਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਕृष੍ਣੋ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਵਚਨਾਮृਤਮ੍
'ਫਿਰ ਵੀ, ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।'
ਦਾਮੋਦਰੋ ऽਸੌ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਅਪੇਤਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਨਃ
'ਉਹ ਦਾਮੋਦਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।'
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਸ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਦਾਮੋਦਰੇਤਿ ਚ ਜਹਸੁਃ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੋਪ੍ਯੋ ਹਰਿਣਾ ਕृष੍ਟਚੇਤਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਫਿਰ ਦਾਮੋਦਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਿੱਠੀ ਹੱਸੀਆਂ।
ਸਂਦੇਸ਼ੈਃ ਸੌਮ੍ਯਮਧੁਰੈਃ ਪ੍ਰੇਮਗਰ੍ਭੈਰ੍ ਅਗਰ੍ਵਿਤੈਃ ਰਾਮੇਣਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਗੋਪ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਤਿਮਧੁਸ੍ਵਰੈਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗੋਪੈਸ਼੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ ਰਾਮਃ ਪਰਿਹਾਸਮਨੋਹਰੈਃ ਕਥਾਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਸਹ ਤੈਰ੍ ਵ੍ਰਜਭੂਮਿषੁ
ਰਾਮ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਨੇ ਵਿਹਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਹ ਗੋਪੈਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਮਾਨੁषਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਭृਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਉਹ ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ —
ਨਿष੍ਪਾਦਿਤੋਰੁਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯੇਣੈਵਾਵਤਾਰਿਣਃ ਉਪਭੋਗਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਰੁਣੀਮ੍
ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਲਈ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਭੀष੍ਟਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਮਦਿਰੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੌਜਸਃ ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯੋਪਭੋਗਾਯ ਤਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਮੁਦੇ ਸ਼ੁਭੇ
'ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਚਾਹਤ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਓ ਸੋਹਣੀਏ; ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਵਾਰੁਣੀ ਤੇਨ ਸਂਨਿਧਾਨਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਤਟੋਤ੍ਪਨ੍ਨਕਦਮ੍ਬਤਰੁਕੋਟਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਵਾਰੁਣੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਵਾਜ਼ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਝੋਹੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ।
ਵਿਚਰਨ੍ ਬਲਦੇਵੋ ऽਪਿ ਮਦਿਰਾਗਨ੍ਧਮ੍ ਉਦ੍ਧਤਮ੍ ਆਘ੍ਰਾਯ ਮਦਿਰਾਹਰ੍षਮ੍ ਅਵਾਪਾਥ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਬਲਦੇਵ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਤੀਖੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਤਤਃ ਕਦਮ੍ਬਾਤ੍ ਸਹਸਾ ਮਦ੍ਯਧਾਰਾਂ ਸ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵੱਗਣੀ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪੌ ਚ ਗੋਪਗੋਪੀਭਿਃ ਸਮਵੇਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਲਲਿਤਂ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਗੀਤ-ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰਮਤੋ ऽਤ੍ਯਨ੍ਤਘਰ੍ਮਾਮ੍ਭਃਕਣਿਕਾਮੌਕ੍ਤਿਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ ਆਗਚ੍ਛ ਯਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਆ ਯਮੁਨਾ, ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਵਾਚਂ ਨਦੀ ਸਾ ਤੁ ਮਤ੍ਤੋਕ੍ਤਾਮ੍ ਅਵਮਨ੍ਯ ਵੈ ਨਾਜਗਾਮ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਲਾਙ੍ਗਲੀ
ਨਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅਣਸੁਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਫਿਰ ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲਾਂਗਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤਟੇਨੈਵ ਚਕਰ੍ष ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਃ ਪਾਪੇ ਨਾਯਾਸਿ ਨਾਯਾਸਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਚ੍ਛਯਾਨ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਨਦੀ ਨੂੰ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਸਾ ਕृष੍ਟਾ ਤੇਨ ਸਹਸਾ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਦੇਵੋ ऽਸੌ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦ੍ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਦੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਘਸੀਟਿਆ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਓਥੇ ਜਿੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ ਤਥੋਪੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ
ਨਦੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਉ, ਮੂਸਲ ਧਾਰੀ।'
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਅਵਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਸ਼ੌਰ੍ਯਬਲਂ ਯਦਿ ਸੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਲਪਾਤੇਨ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਯਾਤਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ ਤਯਾ ਨਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ ਭੂਭਾਗੇ ਪ੍ਲਾਵਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੁਮੋਚ ਯਮੁਨਾਂ ਬਲਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨਦੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਓਥੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਲ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਵੈ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਵਨੇ ਅਵਤਂਸੋਤ੍ਪਲਂ ਚਾਰੁ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਕਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੰਡਲ ਲਿਆ।
ਵਰੁਣਪ੍ਰਹਿਤਾਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਮਾਲਾਮ੍ ਅਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਾਰ੍ਹੇ ਤਥਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨੀਲੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਅਯਚ੍ਛਤ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਭੇਜੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤਾਵਤਂਸਃ ਸ ਤਦਾ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਭੂषਿਤਃ ਨੀਲਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਕਾਨ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ, ਨੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਭੂषਿਤੋ ਰੇਮੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਸ੍ ਤਦਾ ਵ੍ਰਜੇ ਮਾਸਦ੍ਵਯੇਨ ਯਾਤਸ਼੍ ਚ ਪੁਨਃ ਸ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਉੱਥੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਰੇਵਤੀਂ ਚੈਵ ਤਨਯਾਂ ਰੈਵਤਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇਃ ਉਪਯੇਮੇ ਬਲਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਨਿਸ਼ਠੋਲ੍ਮੁਕੌ
ਬਲ ਨੇ ਰੈਵਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਸ਼ਠ ਤੇ ਉਲਮੁਕ ਨਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਭੀष੍ਮਕਃ ਕੁਣ੍ਡਿਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਦਰ੍ਭਵਿषਯੇ ऽਭਵਤ੍ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਤਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਰੁਕ੍ਮੀ ਚੈਵ ਸੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਦਰਭ ਦੇ ਰਾਜੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮੀ ਸੀ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਚਕਮੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਾ ਚ ਤਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਨ ਦਦੌ ਯਾਚਤੇ ਚੈਨਾਂ ਰੁਕ੍ਮੀ ਦ੍ਵੇषੇਣ ਚਕ੍ਰਿਣੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਵਿਘਨ ਕਰਕੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਮੰਗਣ ਤੇ ਵੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਸ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਾਯ ਜਰਾਸਂਧਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਭੀष੍ਮਕੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍ ਉਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਰੁਕਮੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਰਾਸਂਧਮੁਖਾ ਨृਪਾਃ ਭੀष੍ਮਕਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ ਚ ਕੁਣ੍ਡਿਨਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵੀ ਕੁੰਡਿਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ ਯਦੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਿਵਾਹਂ ਚੈਦ੍ਯਭੂਪਤੇਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਬਲਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਿਆਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕੁੰਡਿਨ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼੍ਵੋਭਾਵਿਨਿ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹृਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਭਾਵਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਰਾਮਾਦ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਪਰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਮ ਆਦਿਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਿਰੋਧ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।