ਆਨੀਯ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਪਰਾਭਿਭਵਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਬਭੂਵ ਚ ਯਦੋਃ ਕੁਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਗਰਸੇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਨੂੰ ਹੁਣ ਹਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਬਲਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਖਿਲਵਿਗ੍ਰਹਃ ਜ੍ਞਾਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਸੋਤ੍ਕਣ੍ਠਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨੰਦਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਗੋਪਾਸ਼੍ ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ ਤਥੈਵਾਭ੍ਯਵਦਤ੍ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਮਿਤਰਜਿਤ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੈਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸਂਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ਹਾਸਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਂ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੈਸ੍ ਤਥਾ
ਕਈਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੱਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਦਨ੍ ਗੋਪਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਹਲਾਯੁਧਮ੍ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੇਮਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੇਰ੍ष੍ਯਮ੍ ਅਥਾਪਰਾਃ
ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗੋਪ੍ਯਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ ਅਪਰਾ ਨਾਗਰੀਜਨਵਲ੍ਲਭਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਲਤ੍ਪ੍ਰੇਮਰਸਾਕੁਲਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਅਸ੍ਮਚ੍ਚੇष੍ਟੋਪਹਸਨਂ ਨ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰਯੋषਿਤਾਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਕਰੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਸੌਹृਦਃ
'ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਡੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਸੀਬ ਦਾ ਗ਼ੁਰੂਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਮਰਤਿ ਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਗੀਤਾਨੁਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਮਾਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਕृਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਡੀ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਦੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਆਵੇਗਾ?'
ਅਥਵਾ ਕਿਂ ਤਦਾਲਾਪੈਃ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਪਰਾਃ ਕਥਾਃ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ? ਚਲੋ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧੁਜਨਸ਼੍ ਚ ਕਃ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਸ਼੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਕृਤਜ੍ਞਸ੍ ਤਤੋ ਹਿ ਸਃ
'ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਸੀਂ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਜਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੀ।'
ਤਥਾਪਿ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਮ੍ ਇਹਾਗਮਨਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍ ਕਰੋਤਿ ਕृष੍ਣੋ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤਾ ਵਚਨਾਮृਤਮ੍
'ਫਿਰ ਵੀ, ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।'
ਦਾਮੋਦਰੋ ऽਸੌ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ ਅਪੇਤਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਨਃ
'ਉਹ ਦਾਮੋਦਰ, ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।'
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ਸ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਪੁਨਰ੍ ਦਾਮੋਦਰੇਤਿ ਚ ਜਹਸੁਃ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੋਪ੍ਯੋ ਹਰਿਣਾ ਕृष੍ਟਚੇਤਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਫਿਰ ਦਾਮੋਦਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਿੱਠੀ ਹੱਸੀਆਂ।
ਸਂਦੇਸ਼ੈਃ ਸੌਮ੍ਯਮਧੁਰੈਃ ਪ੍ਰੇਮਗਰ੍ਭੈਰ੍ ਅਗਰ੍ਵਿਤੈਃ ਰਾਮੇਣਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਗੋਪ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਤਿਮਧੁਸ੍ਵਰੈਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਨਿਮਰ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗੋਪੈਸ਼੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ ਰਾਮਃ ਪਰਿਹਾਸਮਨੋਹਰੈਃ ਕਥਾਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਸਹ ਤੈਰ੍ ਵ੍ਰਜਭੂਮਿषੁ
ਰਾਮ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਵਨੇ ਵਿਹਰਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਸਹ ਗੋਪੈਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਮਾਨੁषਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਭृਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ — ਉਹ ਜੋ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ —
ਨਿष੍ਪਾਦਿਤੋਰੁਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯੇਣੈਵਾਵਤਾਰਿਣਃ ਉਪਭੋਗਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਰੁਣੀਮ੍
ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਣ ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਲਈ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਾਰੁਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਭੀष੍ਟਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਮਦਿਰੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੌਜਸਃ ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯੋਪਭੋਗਾਯ ਤਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛ ਮੁਦੇ ਸ਼ੁਭੇ
'ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਚਾਹਤ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਓ ਸੋਹਣੀਏ; ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਵਾਰੁਣੀ ਤੇਨ ਸਂਨਿਧਾਨਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਤਟੋਤ੍ਪਨ੍ਨਕਦਮ੍ਬਤਰੁਕੋਟਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਵਾਰੁਣੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਵਾਜ਼ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਝੋਹੀ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ।
ਵਿਚਰਨ੍ ਬਲਦੇਵੋ ऽਪਿ ਮਦਿਰਾਗਨ੍ਧਮ੍ ਉਦ੍ਧਤਮ੍ ਆਘ੍ਰਾਯ ਮਦਿਰਾਹਰ੍षਮ੍ ਅਵਾਪਾਥ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਬਲਦੇਵ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਤੀਖੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਤਤਃ ਕਦਮ੍ਬਾਤ੍ ਸਹਸਾ ਮਦ੍ਯਧਾਰਾਂ ਸ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਧਾਰ ਵੱਗਣੀ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਪਪੌ ਚ ਗੋਪਗੋਪੀਭਿਃ ਸਮਵੇਤੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਲਲਿਤਂ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਗੀਤ-ਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਲੋਕ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰਮਤੋ ऽਤ੍ਯਨ੍ਤਘਰ੍ਮਾਮ੍ਭਃਕਣਿਕਾਮੌਕ੍ਤਿਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ ਆਗਚ੍ਛ ਯਮੁਨੇ ਸ੍ਨਾਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮੀਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਆ ਯਮੁਨਾ, ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਸ੍ਯ ਵਾਚਂ ਨਦੀ ਸਾ ਤੁ ਮਤ੍ਤੋਕ੍ਤਾਮ੍ ਅਵਮਨ੍ਯ ਵੈ ਨਾਜਗਾਮ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਲਾਙ੍ਗਲੀ
ਨਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਅਣਸੁਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਫਿਰ ਲਾਂਗਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਲਾਂਗਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤਟੇਨੈਵ ਚਕਰ੍ष ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਃ ਪਾਪੇ ਨਾਯਾਸਿ ਨਾਯਾਸਿ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਇਚ੍ਛਯਾਨ੍ਯਤਃ
ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਨਦੀ ਨੂੰ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਸਾ ਕृष੍ਟਾ ਤੇਨ ਸਹਸਾ ਮਾਰ੍ਗਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਮ੍ਨਗਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਦੇਵੋ ऽਸੌ ਪ੍ਲਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਦ੍ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਦੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਘਸੀਟਿਆ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਓਥੇ ਜਿੱਥੇ ਬਲਦੇਵ ਜੀ ਸਨ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰਿਣੀ ਤਥੋਪੇਤ੍ਯ ਤ੍ਰਾਸਵਿਹ੍ਵਲਲੋਚਨਾ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਮੁਸ਼ਲਾਯੁਧ
ਨਦੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਜੀ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਉ, ਮੂਸਲ ਧਾਰੀ।'
ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਅਵਜਾਨਾਸਿ ਮਮ ਸ਼ੌਰ੍ਯਬਲਂ ਯਦਿ ਸੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਲਪਾਤੇਨ ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਘਸੀਟ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਯਾਤਿਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ ਤਯਾ ਨਦ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਃ ਭੂਭਾਗੇ ਪ੍ਲਾਵਿਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੁਮੋਚ ਯਮੁਨਾਂ ਬਲਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਨਦੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਓਥੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਲ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਯ ਵੈ ਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਵਨੇ ਅਵਤਂਸੋਤ੍ਪਲਂ ਚਾਰੁ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਕਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੰਡਲ ਲਿਆ।