ਪੁਂਸਃ ਪਰਤਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਵਿਕਲ੍ਪਵਤ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਹੀਨਮ੍ ਅਜਰਂ ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਾਧੂ ਘਾਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਮਰਾਸ੍ ਤੁ ਪਿਤਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਖਗਾਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਰੀਸृਪਾ ਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਹੀਰੁਹਾਃ ਯਚ੍ ਚ ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ ਵਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਚਰਾਚਰੇ
ਸਾਰੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ।
ਅਮੂਰ੍ਤਂ ਮੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਥਵਾ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਰ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਮੋਟਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭ੍ਰਮਤਾ ਭਗਵਨ੍ ਸਦਾ ਤਾਪਤ੍ਰਯਾਭਿਭੂਤੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਦੁਃਖਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸੁਖਾਨੀਤਿ ਮृਗਤृष੍ਣਾਜਲਾਸ਼ਯਃ ਮਯਾ ਨਾਥ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਪਾਯ ਮੇ ऽਭਵਨ੍
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਸਮਝ ਕੇ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਹੀ ਬਣੇ।
ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਬਲਂ ਕੋਸ਼ੋ ਮਿਤ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਥਾਤ੍ਮਜਾਃ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭृਤ੍ਯਜਨਾ ਯੇ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਯਾ ਵਿषਯਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਜ, ਧਰਤੀ, ਤਾਕਤ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਸਾਥੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਜਿਵੇਂ ਧੁਨ—
ਸੁਖਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਵ੍ਯਯ ਪਰਿਣਾਮੇ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਾਪਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਮ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸਰੋਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਕੜੇ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵਲੋਕਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਥ ਦੇਵਗਣੋ ऽਪਿ ਹਿ ਮਤ੍ਤਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਾਮੋ ऽਭੂਚ੍ ਛਾਸ਼੍ਵਤੀ ਕੁਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਦੇਵਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਨਾਥ, ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਕੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਮੂਢਮਨਸੋ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਦਿਕਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਪਾਪਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਆਦਿ ਸਹੇ ਕੇ, ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਾਸ਼ਸ਼ਤੈਰ੍ ਬਦ੍ਧਾ ਨਰਕੇष੍ਵ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਦ੍ ਦੁਃਖਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍ ਇਦਂ ਤਵ
ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹੇਦੇ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪਤਾ ਹੈ।
ਅਹਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿषਯੀ ਮੋਹਿਤਸ੍ ਤਵ ਮਾਯਯਾ ਮਮਤ੍ਵਾਗਾਧਗਰ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਮਤਾ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿਆ।
ਸੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਅਪਾਰਮ੍ ਈਸ਼ਮ੍ ਈਡ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਪਦਂ ਯਤੋ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਂਸਾਰਸ਼੍ਰਮਪਰਿਤਾਪਤਪ੍ਤਚੇਤਾ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੇ ਪਰਿਣਤਧਾਮ੍ਨਿ ਸਾਭਿਲਾषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਸੀਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ—ਜਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ ਤਦਾ ਤੇਨ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੇਨ ਧੀਮਤਾ ਪ੍ਰਾਹੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਤਿ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਤਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ ਅਵ੍ਯਾਹਤਪਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੋਪਬृਂਹਿਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹਾਕਮੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਕੁਲੇ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਨृਪਃ ਗੁਹਾਮੁਖਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋ ऽਲ੍ਪਕਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਥੋੜੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਤਤਃ ਕਲਿਯੁਗਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਤੋ ਨृਪਃ ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਕਲਿਜੁਗ ਆਉਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾਰਿਮ੍ ਉਪਾਯੇਨ ਹਿ ਤਦ੍ਬਲਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਥੁਰਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਆ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲਏ।
ਆਨੀਯ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ ਪਰਾਭਿਭਵਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਬਭੂਵ ਚ ਯਦੋਃ ਕੁਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਗਰਸੇਨ ਦੇ ਕੋਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਨੂੰ ਹੁਣ ਹਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਬਲਦੇਵੋ ऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਾਖਿਲਵਿਗ੍ਰਹਃ ਜ੍ਞਾਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਸੋਤ੍ਕਣ੍ਠਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨੰਦਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਗੋਪਾਸ਼੍ ਚ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਜਿਤ੍ ਤਥੈਵਾਭ੍ਯਵਦਤ੍ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਫਿਰ ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਮਿਤਰਜਿਤ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੈਸ਼੍ ਚਾਪਿ ਸਂਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ਹਾਸਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਂ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਗੋਪਗੋਪੀਜਨੈਸ੍ ਤਥਾ
ਕਈਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੱਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਾਨ੍ਯ੍ ਅਵਦਨ੍ ਗੋਪਾਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਹਲਾਯੁਧਮ੍ ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰੇਮਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸੇਰ੍ष੍ਯਮ੍ ਅਥਾਪਰਾਃ
ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਹਲਾਯੁਧ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੀਆਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗੋਪ੍ਯਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ ਅਪਰਾ ਨਾਗਰੀਜਨਵਲ੍ਲਭਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਆਸ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚਲਤ੍ਪ੍ਰੇਮਰਸਾਕੁਲਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਅਸ੍ਮਚ੍ਚੇष੍ਟੋਪਹਸਨਂ ਨ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰਯੋषਿਤਾਮ੍ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਅਧਿਕਂ ਕਰੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਸੌਹृਦਃ
'ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਡੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਮਿਤਰਤਾ ਲਈ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਸੀਬ ਦਾ ਗ਼ੁਰੂਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?'
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਮਰਤਿ ਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਗੀਤਾਨੁਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਮਾਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਕृਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ
'ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਡੀ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਦੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਆਵੇਗਾ?'
ਅਥਵਾ ਕਿਂ ਤਦਾਲਾਪੈਃ ਕ੍ਰਿਯਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਪਰਾਃ ਕਥਾਃ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਵਿਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਫ਼ਾਇਦਾ? ਚਲੋ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧੁਜਨਸ਼੍ ਚ ਕਃ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਸ਼੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਕृਤਜ੍ਞਸ੍ ਤਤੋ ਹਿ ਸਃ
'ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਸੀਂ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪਤੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਜਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵੀ।'