ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੈਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਦੇਹਜੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਭਸ੍ਮੀਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾਏਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਤਂ ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਜਾਤੋ ऽਹਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕੁਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?' ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ।'
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਯਦੁਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋ ऽਪਿ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਗਾਰ੍ਗ੍ਯਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਗਾਰਗਯ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਜ੍ਞਾਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਂਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ।'
ਪੁਰਾ ਗਾਰ੍ਗ੍ਯੇਣ ਕਥਿਤਮ੍ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਮੇ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਹਰੇਰ੍ ਜਨ੍ਮ ਯਦੁਵਂਸ਼ੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗਾਰਗਯ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਠਾਈਵੀਂ ਯੁਗ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਤੇ, ਹਰੀ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਕृਤ੍ ਤਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਤ੍ ਤੇਜੋ ਨਾਲਂ ਸੋਢੁਮ੍ ਅਹਂ ਤਵ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਾਮ੍ਭੋਦਧ੍ਵਨਿਧੀਰਤਰਂ ਤਤਃ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮ੍ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪਾਦਸੁਲਾਲਿਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਗਹਿਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੋਲੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਮਹਾਭਟਾਃ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਤ੍ ਤੇਜਸ੍ ਤਤ੍ ਤੇਜੋ ਨ ਸਹਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਜੋਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।
ਸਂਸਾਰਪਤਿਤਸ੍ਯੈਕੋ ਜਨ੍ਤੋਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪਰਮ੍ ਸਂਪ੍ਰਸੀਦ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਹਰ੍ਤਾ ਹਰ ਮਮਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮਿਟਾ ਦਿਓ।
ਤ੍ਵਂ ਪਯੋਨਿਧਯਃ ਸ਼ੈਲਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ ਮੇਦਿਨੀ ਗਗਨਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਪੋ ऽਗ੍ਨਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪੁਮਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋ।
ਪੁਂਸਃ ਪਰਤਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਵਿਕਲ੍ਪਵਤ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਹੀਨਮ੍ ਅਜਰਂ ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਾਧੂ ਘਾਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਮਰਾਸ੍ ਤੁ ਪਿਤਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਖਗਾਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਰੀਸृਪਾ ਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਹੀਰੁਹਾਃ ਯਚ੍ ਚ ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ ਵਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਚਰਾਚਰੇ
ਸਾਰੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ।
ਅਮੂਰ੍ਤਂ ਮੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਥਵਾ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਰ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਮੋਟਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭ੍ਰਮਤਾ ਭਗਵਨ੍ ਸਦਾ ਤਾਪਤ੍ਰਯਾਭਿਭੂਤੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਦੁਃਖਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸੁਖਾਨੀਤਿ ਮृਗਤृष੍ਣਾਜਲਾਸ਼ਯਃ ਮਯਾ ਨਾਥ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਪਾਯ ਮੇ ऽਭਵਨ੍
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਸਮਝ ਕੇ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਹੀ ਬਣੇ।
ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਬਲਂ ਕੋਸ਼ੋ ਮਿਤ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਥਾਤ੍ਮਜਾਃ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭृਤ੍ਯਜਨਾ ਯੇ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਯਾ ਵਿषਯਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਜ, ਧਰਤੀ, ਤਾਕਤ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਸਾਥੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਜਿਵੇਂ ਧੁਨ—
ਸੁਖਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਵ੍ਯਯ ਪਰਿਣਾਮੇ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਾਪਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਮ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸਰੋਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਕੜੇ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵਲੋਕਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਥ ਦੇਵਗਣੋ ऽਪਿ ਹਿ ਮਤ੍ਤਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਾਮੋ ऽਭੂਚ੍ ਛਾਸ਼੍ਵਤੀ ਕੁਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਦੇਵਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਨਾਥ, ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਕੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਮੂਢਮਨਸੋ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਦਿਕਾਨ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਪਾਪਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰੇਤਰਾਜਾਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ ਆਦਿ ਸਹੇ ਕੇ, ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਾਸ਼ਸ਼ਤੈਰ੍ ਬਦ੍ਧਾ ਨਰਕੇष੍ਵ੍ ਅਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਦ੍ ਦੁਃਖਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍ ਇਦਂ ਤਵ
ਫਿਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹੇਦੇ ਹਨ, ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪਤਾ ਹੈ।
ਅਹਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿषਯੀ ਮੋਹਿਤਸ੍ ਤਵ ਮਾਯਯਾ ਮਮਤ੍ਵਾਗਾਧਗਰ੍ਤਾਨ੍ਤੇ ਭ੍ਰਮਾਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਮਤਾ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿਆ।
ਸੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਮ੍ ਅਪਾਰਮ੍ ਈਸ਼ਮ੍ ਈਡ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਪਦਂ ਯਤੋ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਂਸਾਰਸ਼੍ਰਮਪਰਿਤਾਪਤਪ੍ਤਚੇਤਾ ਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੇ ਪਰਿਣਤਧਾਮ੍ਨਿ ਸਾਭਿਲਾषਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਸੀਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ—ਜਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ ਤਦਾ ਤੇਨ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੇਨ ਧੀਮਤਾ ਪ੍ਰਾਹੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸਤਿ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਤਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਅਨੰਤ ਹਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਾਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ ਅਵ੍ਯਾਹਤਪਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੋਪਬृਂਹਿਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹਾਕਮੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਹਾਕੁਲੇ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਰਹੇਗੀ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਜਗਤਾਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਨृਪਃ ਗੁਹਾਮੁਖਾਦ੍ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਸੋ ऽਲ੍ਪਕਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਥੋੜੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਤਤਃ ਕਲਿਯੁਗਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤੁਂ ਤਤੋ ਨृਪਃ ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਕਲਿਜੁਗ ਆਉਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾਰਿਮ੍ ਉਪਾਯੇਨ ਹਿ ਤਦ੍ਬਲਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਥੁਰਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਆ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲਏ।