ਮਯਿ ਮਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇ ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਸਿਤੇ ऽਪਿ ਵਾ ਯਾਦਵਾਭਿਭਵਂ ਦੁष੍ਟਾ ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਵੈਰਿਣੋ ऽਧਿਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਮਸਤ ਹੋਵਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਦੂਰ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾ ਕਰਨ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯੋਜਨਾਨਿ ਮਹੋਦਧਿਮ੍ ਯਯਾਚੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਜ਼ਮੀਨ ਮੰਗੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ।
ਮਹੋਦ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਵਪ੍ਰਾਂ ਤਡਾਗਸ਼ਤਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ਤਸਂਬਾਧਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੱਡੇ ਬਾਗਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਨਂ ਲੋਕਂ ਤਤ੍ਰਾਨੀਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਆਸਨ੍ਨੇ ਕਾਲਯਵਨੇ ਮਥੁਰਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਯਯੌ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਕਾਲਯਵਨ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪ ਮਥੁਰਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬਹਿਰ੍ ਆਵਾਸਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਮਥੁਰਾਯਾ ਨਿਰਾਯੁਧਃ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਵਨਸ਼੍ ਚ ਤਮ੍
ਜਦ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਸੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨਿਰਅਸਲਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਯਵਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਂ ਬਾਹੁਪ੍ਰਹਰਣੋ ਨृਪਃ ਅਨੁਯਾਤੋ ਮਹਾਯੋਗਿਚੇਤੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਯਃ
ਜਦ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਵੱਡੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤੇਨਾਨੁਯਾਤਃ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਗੁਹਾਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੇਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਯਵਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਂ ਨਰਮ੍ ਪਾਦੇਨ ਤਾਡਯਾਮ੍ ਆਸ ਕृष੍ਣਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਯਵਨ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਤੇਨਾਸੌ ਜਜ੍ਵਾਲ ਯਵਨੋ ऽਗ੍ਨਿਨਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜੇਨ ਮੁਨਯੋ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਯਵਨ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਾਰ੍ਤਃ ਸੁਮਹਾਕਾਲਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਥਕावट ਕਾਰਨ ਲੰਮੀ ਨੀਂਦ ਮੰਗੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੈਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਦੇਹਜੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਭਸ੍ਮੀਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾਏਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਤਂ ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਜਾਤੋ ऽਹਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕੁਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?' ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ।'
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਯਦੁਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋ ऽਪਿ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਗਾਰ੍ਗ੍ਯਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਗਾਰਗਯ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਜ੍ਞਾਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਂਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ।'
ਪੁਰਾ ਗਾਰ੍ਗ੍ਯੇਣ ਕਥਿਤਮ੍ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਮੇ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਹਰੇਰ੍ ਜਨ੍ਮ ਯਦੁਵਂਸ਼ੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗਾਰਗਯ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਠਾਈਵੀਂ ਯੁਗ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਤੇ, ਹਰੀ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਕृਤ੍ ਤਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਤ੍ ਤੇਜੋ ਨਾਲਂ ਸੋਢੁਮ੍ ਅਹਂ ਤਵ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਾਮ੍ਭੋਦਧ੍ਵਨਿਧੀਰਤਰਂ ਤਤਃ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮ੍ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪਾਦਸੁਲਾਲਿਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਗਹਿਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੋਲੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਮਹਾਭਟਾਃ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਤ੍ ਤੇਜਸ੍ ਤਤ੍ ਤੇਜੋ ਨ ਸਹਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਜੋਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।
ਸਂਸਾਰਪਤਿਤਸ੍ਯੈਕੋ ਜਨ੍ਤੋਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪਰਮ੍ ਸਂਪ੍ਰਸੀਦ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਹਰ੍ਤਾ ਹਰ ਮਮਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮਿਟਾ ਦਿਓ।
ਤ੍ਵਂ ਪਯੋਨਿਧਯਃ ਸ਼ੈਲਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ ਮੇਦਿਨੀ ਗਗਨਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਪੋ ऽਗ੍ਨਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪੁਮਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋ।
ਪੁਂਸਃ ਪਰਤਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਵਿਕਲ੍ਪਵਤ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਹੀਨਮ੍ ਅਜਰਂ ਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਨਮ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਾਧੂ ਘਾਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਮਰਾਸ੍ ਤੁ ਪਿਤਰੋ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵਃ ਖਗਾਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਸਿੱਧ, ਅਪਸਰਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੰਛੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਰੀਸृਪਾ ਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਹੀਰੁਹਾਃ ਯਚ੍ ਚ ਭੂਤਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ ਵਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਚਰਾਚਰੇ
ਸਾਰੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਚਲਦਾ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ।
ਅਮੂਰ੍ਤਂ ਮੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਥਵਾ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਂ ਤਥਾ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਰ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਮੋਟਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਮਯਾ ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭ੍ਰਮਤਾ ਭਗਵਨ੍ ਸਦਾ ਤਾਪਤ੍ਰਯਾਭਿਭੂਤੇਨ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਦੁਃਖਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਸੁਖਾਨੀਤਿ ਮृਗਤृष੍ਣਾਜਲਾਸ਼ਯਃ ਮਯਾ ਨਾਥ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਪਾਯ ਮੇ ऽਭਵਨ੍
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਸਮਝ ਕੇ ਪਕੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਹੀ ਬਣੇ।
ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਉਰ੍ਵੀ ਬਲਂ ਕੋਸ਼ੋ ਮਿਤ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ ਤਥਾਤ੍ਮਜਾਃ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭृਤ੍ਯਜਨਾ ਯੇ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦ੍ਯਾ ਵਿषਯਾਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਜ, ਧਰਤੀ, ਤਾਕਤ, ਖਜ਼ਾਨਾ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਸਾਥੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਜਿਵੇਂ ਧੁਨ—
ਸੁਖਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਗृਹੀਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਵ੍ਯਯ ਪਰਿਣਾਮੇ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਾਪਾਤ੍ਮਕਮ੍ ਅਭੂਨ੍ ਮਮ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸਰੋਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਕੜੇ, ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਏ।
ਦੇਵਲੋਕਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਥ ਦੇਵਗਣੋ ऽਪਿ ਹਿ ਮਤ੍ਤਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਾਮੋ ऽਭੂਚ੍ ਛਾਸ਼੍ਵਤੀ ਕੁਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਦੇਵਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਹੇ ਨਾਥ, ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਕਿੱਥੇ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਸ੍ਪਦਮ੍ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਕੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ
ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਕੌਣ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?