ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸਃ ਸੁਤਮ੍ ਇਚ੍ਛਂਸ੍ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਯਦੁਚਕ੍ਰਭਯਾਵਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸੋ ऽਯਸ਼੍ ਚੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ ਦਦੌ ਵਰਂ ਚ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸੌ ਵਰ੍षੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕੇ ਹਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪਿਸਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾਦਾ। ਹਰਾ ਜੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਸਂਭਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਤਂ ਯਵਨੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਜਮ੍ ਤਦ੍ਯੋषਿਤ੍ਸਂਗਮਾਚ੍ ਚਾਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਦ੍ ਅਲਿਸਪ੍ਰਭਃ
ਯਵਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਜੋ ਭੰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਕਾਲਯਵਨਂ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਵੇ ਯਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਵਜ੍ਰਾਗ੍ਰਕਠਿਨੋਰਸਮ੍
ਉਸ ਯਵਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਲਯਵਨ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸੀਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਿਨੋ ਨृਪਾਨ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਾਰਦਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਯਾਦਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਵृਤਃ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਪਨ੍ਨੈਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਪਰਮੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਚਾਤਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਯਾਣੈਃ ਸ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਮਰ੍षੋ ਮੁਨਯੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੋਈ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਂ ਯਾਦਵਂ ਬਲਮ੍ ਯਵਨੇਨ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਾਗਧਃ ਸਂਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਦ ਯਵਨ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ ਕਾਲਯਵਨੋ ਬਲੀ ਹਨ੍ਤਾ ਤਦ੍ ਇਦਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਯਦੂਨਾਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਦ੍ਵਿਧਾ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲਯਵਨ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਗਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦੂਨਾਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਪਿ ਯਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯੇਯੁਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਵृष੍ਣਿਯਾਦਵਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਲੜ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਯਾਦਵ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਣਗੇ।
ਮਯਿ ਮਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇ ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਸਿਤੇ ऽਪਿ ਵਾ ਯਾਦਵਾਭਿਭਵਂ ਦੁष੍ਟਾ ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਵੈਰਿਣੋ ऽਧਿਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਮਸਤ ਹੋਵਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਦੂਰ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾ ਕਰਨ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯੋਜਨਾਨਿ ਮਹੋਦਧਿਮ੍ ਯਯਾਚੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਜ਼ਮੀਨ ਮੰਗੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ।
ਮਹੋਦ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਵਪ੍ਰਾਂ ਤਡਾਗਸ਼ਤਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ਤਸਂਬਾਧਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੱਡੇ ਬਾਗਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਨਂ ਲੋਕਂ ਤਤ੍ਰਾਨੀਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਆਸਨ੍ਨੇ ਕਾਲਯਵਨੇ ਮਥੁਰਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਯਯੌ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਕਾਲਯਵਨ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪ ਮਥੁਰਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬਹਿਰ੍ ਆਵਾਸਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਮਥੁਰਾਯਾ ਨਿਰਾਯੁਧਃ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਵਨਸ਼੍ ਚ ਤਮ੍
ਜਦ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਸੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨਿਰਅਸਲਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਯਵਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਂ ਬਾਹੁਪ੍ਰਹਰਣੋ ਨृਪਃ ਅਨੁਯਾਤੋ ਮਹਾਯੋਗਿਚੇਤੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਯਃ
ਜਦ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਵੱਡੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤੇਨਾਨੁਯਾਤਃ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਗੁਹਾਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੇਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਯਵਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਂ ਨਰਮ੍ ਪਾਦੇਨ ਤਾਡਯਾਮ੍ ਆਸ ਕृष੍ਣਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਯਵਨ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਤੇਨਾਸੌ ਜਜ੍ਵਾਲ ਯਵਨੋ ऽਗ੍ਨਿਨਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜੇਨ ਮੁਨਯੋ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਯਵਨ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਾਰ੍ਤਃ ਸੁਮਹਾਕਾਲਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਥਕावट ਕਾਰਨ ਲੰਮੀ ਨੀਂਦ ਮੰਗੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦੇਵੈਃ ਸਂਸੁਪ੍ਤਂ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਉਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਤਿ ਦੇਹਜੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਭਸ੍ਮੀਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾਏਗਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਤਂ ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਹ ਜਾਤੋ ऽਹਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕੁਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?' ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ।'
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਯਦੁਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋ ऽਪਿ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਗਾਰ੍ਗ੍ਯਵਚਃ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਗਾਰਗਯ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਗਈ।
ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਜ੍ਞਾਤੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਂਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ।'
ਪੁਰਾ ਗਾਰ੍ਗ੍ਯੇਣ ਕਥਿਤਮ੍ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਮੇ ਯੁਗੇ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਹਰੇਰ੍ ਜਨ੍ਮ ਯਦੁਵਂਸ਼ੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਗਾਰਗਯ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਠਾਈਵੀਂ ਯੁਗ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਤੇ, ਹਰੀ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਕृਤ੍ ਤਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਤ੍ ਤੇਜੋ ਨਾਲਂ ਸੋਢੁਮ੍ ਅਹਂ ਤਵ
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਥਾ ਹਿ ਸੁਮਹਾਮ੍ਭੋਦਧ੍ਵਨਿਧੀਰਤਰਂ ਤਤਃ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਮ੍ ਇਤਿ ਹੋਵਾਚ ਯੁष੍ਮਤ੍ਪਾਦਸੁਲਾਲਿਤਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਗਹਿਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੋਲੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਮਹਾਭਟਾਃ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ ਤੇ ਮਹਤ੍ ਤੇਜਸ੍ ਤਤ੍ ਤੇਜੋ ਨ ਸਹਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਜੋਤ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।
ਸਂਸਾਰਪਤਿਤਸ੍ਯੈਕੋ ਜਨ੍ਤੋਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪਰਮ੍ ਸਂਪ੍ਰਸੀਦ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਰ੍ਤਿਹਰ੍ਤਾ ਹਰ ਮਮਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮਿਟਾ ਦਿਓ।
ਤ੍ਵਂ ਪਯੋਨਿਧਯਃ ਸ਼ੈਲਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਨਾਨਿ ਚ ਮੇਦਿਨੀ ਗਗਨਂ ਵਾਯੁਰ੍ ਆਪੋ ऽਗ੍ਨਿਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਪੁਮਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਜੰਗਲ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋ।