ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਜਗਾਮਾਥ ਜਰਾਸਂਧੋ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਜਿਤਸ਼੍ ਚ ਰਾਮਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਮਦਃ ਯਦੁਭਿਰ੍ ਮਾਗਧੋ ਰਾਜਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕृष੍ਣਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਅਠਾਰਾਂ ਯੁੱਧ ਕੀਤੇ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਯਦੁਭਿਃ ਸ ਪਰਾਜਿਤਃ ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਰਾਸਂਧਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਜਰਾਸੰਧ ਕੁਝ ਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਬਲਂ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਤਤ੍ ਤੁ ਸਂਨਿਧਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਂਸ਼ਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਉਹ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਈ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਲੀਲਾ ਸਾ ਜਗਤਃ ਪਤੇਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਯਦ੍ ਅਰਾਤਿषੁ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸੈਵ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਂ ਤੁ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਤਸ੍ਯਾਰਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਪਣੇ ਕਿਯਾਨ੍ ਉਦ੍ਯਮਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਜਤਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਤਥਾਪਿ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤਦਨੁਵਰ੍ਤਨਮ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਬਲਵਤਾ ਸਂਧਿਂ ਹੀਨੈਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮ ਚੋਪਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਤਥਾ ਭੇਦਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਦਣ੍ਡਪਾਤਂ ਚ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਏਵ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਸਜ਼ਾ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਦੇਹਿਨਾਂ ਚੇष੍ਟਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਤੇ ਲੀਲਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਨ੍ਦਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇਉਂ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਖੇਡ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਂ ਗੋष੍ਠੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਸ਼੍ਯਾਲਃ षਣ੍ਢ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯਦੂਨਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਸੁਰ੍ ਯਾਦਵਾਸ੍ ਤਦਾ
ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਸ਼ਿਆਲਾ ਨੇ ਗਾਰਗਿਆ ਨੂੰ ਨਪੁੰਸਕ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਸ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸਃ ਸੁਤਮ੍ ਇਚ੍ਛਂਸ੍ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਯਦੁਚਕ੍ਰਭਯਾਵਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸੋ ऽਯਸ਼੍ ਚੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ ਦਦੌ ਵਰਂ ਚ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸੌ ਵਰ੍षੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕੇ ਹਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪਿਸਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾਦਾ। ਹਰਾ ਜੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਸਂਭਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਤਂ ਯਵਨੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਜਮ੍ ਤਦ੍ਯੋषਿਤ੍ਸਂਗਮਾਚ੍ ਚਾਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਦ੍ ਅਲਿਸਪ੍ਰਭਃ
ਯਵਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਜੋ ਭੰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਕਾਲਯਵਨਂ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਵੇ ਯਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਵਜ੍ਰਾਗ੍ਰਕਠਿਨੋਰਸਮ੍
ਉਸ ਯਵਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਲਯਵਨ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸੀਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਿਨੋ ਨृਪਾਨ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਾਰਦਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਯਾਦਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਵृਤਃ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਪਨ੍ਨੈਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਪਰਮੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਚਾਤਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਯਾਣੈਃ ਸ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਮਰ੍षੋ ਮੁਨਯੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੋਈ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਂ ਯਾਦਵਂ ਬਲਮ੍ ਯਵਨੇਨ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਾਗਧਃ ਸਂਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਦ ਯਵਨ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ ਕਾਲਯਵਨੋ ਬਲੀ ਹਨ੍ਤਾ ਤਦ੍ ਇਦਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਯਦੂਨਾਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਦ੍ਵਿਧਾ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲਯਵਨ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਗਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦੂਨਾਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਪਿ ਯਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯੇਯੁਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਵृष੍ਣਿਯਾਦਵਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਲੜ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਯਾਦਵ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਣਗੇ।
ਮਯਿ ਮਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇ ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਸਿਤੇ ऽਪਿ ਵਾ ਯਾਦਵਾਭਿਭਵਂ ਦੁष੍ਟਾ ਮਾ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਵੈਰਿਣੋ ऽਧਿਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਮਸਤ ਹੋਵਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਦੂਰ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨਾ ਕਰਨ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਯੋਜਨਾਨਿ ਮਹੋਦਧਿਮ੍ ਯਯਾਚੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਮੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਜ਼ਮੀਨ ਮੰਗੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਬਣਾਈ।
ਮਹੋਦ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਾਵਪ੍ਰਾਂ ਤਡਾਗਸ਼ਤਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼ਤਸਂਬਾਧਾਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਨਗਰੀ ਵੱਡੇ ਬਾਗਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਮਥੁਰਾਵਾਸਿਨਂ ਲੋਕਂ ਤਤ੍ਰਾਨੀਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਆਸਨ੍ਨੇ ਕਾਲਯਵਨੇ ਮਥੁਰਾਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਯਯੌ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਕਾਲਯਵਨ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪ ਮਥੁਰਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬਹਿਰ੍ ਆਵਾਸਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਮਥੁਰਾਯਾ ਨਿਰਾਯੁਧਃ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਵਨਸ਼੍ ਚ ਤਮ੍
ਜਦ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਸੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨਿਰਅਸਲਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਯਵਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤਂ ਬਾਹੁਪ੍ਰਹਰਣੋ ਨृਪਃ ਅਨੁਯਾਤੋ ਮਹਾਯੋਗਿਚੇਤੋਭਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਯਃ
ਜਦ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਵੱਡੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤੇਨਾਨੁਯਾਤਃ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਗੁਹਾਮ੍ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੇਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਯਵਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਗਤਂ ਨਰਮ੍ ਪਾਦੇਨ ਤਾਡਯਾਮ੍ ਆਸ ਕृष੍ਣਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਯਵਨ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਛੌਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਤੇਨਾਸੌ ਜਜ੍ਵਾਲ ਯਵਨੋ ऽਗ੍ਨਿਨਾ ਤਤ੍ਕ੍ਰੋਧਜੇਨ ਮੁਨਯੋ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਯਵਨ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਹਿ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍ ਨਿਦ੍ਰਾਰ੍ਤਃ ਸੁਮਹਾਕਾਲਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਵ੍ਰੇ ਵਰਂ ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਥਕावट ਕਾਰਨ ਲੰਮੀ ਨੀਂਦ ਮੰਗੀ ਸੀ।