ਮਥੁਰਾਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨੇਨ ਪਾਲਿਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਪੁਰੁषਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਵ੍ ਉਭੌ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਰਾਮ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਮਥੁਰਾ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਜੋ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਜਰਾਸਂਧਸੁਤੇ ਕਂਸ ਉਪਯੇਮੇ ਮਹਾਬਲਃ ਅਸ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ ਚ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਯੋਰ੍ ਭਰ੍ਤृਹਣਂ ਹਰਿਮ੍
ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਸ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ, ਅਸਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਬਲਪਰੀਵਾਰੋ ਮਾਗਧਾਧਿਪਤਿਰ੍ ਬਲੀ ਹਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਯਯੌ ਕੋਪਾਜ੍ ਜਰਾਸਂਧਃ ਸਯਾਦਵਮ੍
ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ।
ਉਪੇਤ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਸੋ ऽਥ ਰੁਰੋਧ ਮਗਧੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਭਿਃ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਥੁਰਾ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੈਈਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਲ੍ਪਪਰੀਵਾਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਸਮਂ ਤਸ੍ਯ ਬਲਿਨੌ ਬਲਿਸੈਨਿਕੈਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੇ।
ਤਤੋ ਬਲਸ਼੍ ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ ਚ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ ਆਯੁਧਾਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਮ੍ ਆਦਾਨੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲਈਏ।
ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚਕ੍ਰਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੇ ਤੂਣੌ ਚਾਪ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯੌ ਸ਼ਰੈਃ ਆਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਆਗਤੌ ਵੀਰੌ ਤਦਾ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਚਕਰ, ਧਨੁਸ਼, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣ, ਤੇ ਕਉਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆ ਗਏ।
ਹਲਂ ਚ ਬਲਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਗਨਾਦ੍ ਆਗਮਤ੍ ਕਰਮ੍ ਬਲਸ੍ਯਾਭਿਮਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੁਨਨ੍ਦਂ ਮੁਸ਼ਲਂ ਤਥਾ
ਬਲਭਦਰ ਦਾ ਹਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਬਲ ਲਈ ਸੁਨੰਦਾ ਮੁਸ਼ਲ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਜਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਮਗਧਾਧਿਪਮ੍ ਪੁਰੀਂ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ ਵੀਰਾਵ੍ ਉਭੌ ਰਾਮਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਜਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਜਰਾਸਂਧੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਜੀਵਮਾਨੇ ਗਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੋ ਮੇਨੇ ਨ ਤਂ ਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਹਾਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਆਜਗਾਮਾਥ ਜਰਾਸਂਧੋ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਜਿਤਸ਼੍ ਚ ਰਾਮਕृष੍ਣਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।
ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਏਵਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਮਦਃ ਯਦੁਭਿਰ੍ ਮਾਗਧੋ ਰਾਜਾ ਚਕ੍ਰੇ ਕृष੍ਣਪੁਰੋਗਮੈਃ
ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਅਠਾਰਾਂ ਯੁੱਧ ਕੀਤੇ।
ਸਰ੍ਵੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਚ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਯਦੁਭਿਃ ਸ ਪਰਾਜਿਤਃ ਅਪਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਜਰਾਸਂਧਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਜਰਾਸੰਧ ਕੁਝ ਹੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਬਲਂ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ ਅਨੇਕਸ਼ਃ ਤਤ੍ ਤੁ ਸਂਨਿਧਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਅਂਸ਼ਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਉਹ ਤਾਕਤ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬਚਾਈ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਲੀਲਾ ਸਾ ਜਗਤਃ ਪਤੇਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਯਦ੍ ਅਰਾਤਿषੁ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸੈਵ ਜਗਤ੍ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਂ ਤੁ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਤਸ੍ਯਾਰਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਪਣੇ ਕਿਯਾਨ੍ ਉਦ੍ਯਮਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਜਤਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਤਥਾਪਿ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤਦਨੁਵਰ੍ਤਨਮ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਬਲਵਤਾ ਸਂਧਿਂ ਹੀਨੈਰ੍ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮ ਚੋਪਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਤਥਾ ਭੇਦਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਦਣ੍ਡਪਾਤਂ ਚ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਏਵ ਪਲਾਯਨਮ੍
ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਸਜ਼ਾ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਵੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਦੇਹਿਨਾਂ ਚੇष੍ਟਾਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਅਨੁਵਰ੍ਤਤੇ ਲੀਲਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚ੍ਛਨ੍ਦਤਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇਉਂ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਖੇਡ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਂ ਗੋष੍ਠੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਸ਼੍ਯਾਲਃ षਣ੍ਢ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯਦੂਨਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਸੁਰ੍ ਯਾਦਵਾਸ੍ ਤਦਾ
ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਸ਼ਿਆਲਾ ਨੇ ਗਾਰਗਿਆ ਨੂੰ ਨਪੁੰਸਕ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੱਸ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸਃ ਸੁਤਮ੍ ਇਚ੍ਛਂਸ੍ ਤਪਸ੍ ਤੇਪੇ ਯਦੁਚਕ੍ਰਭਯਾਵਹਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸੋ ऽਯਸ਼੍ ਚੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ ਦਦੌ ਵਰਂ ਚ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸੌ ਵਰ੍षੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਕੇ ਹਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪਿਸਿਆ ਹੋਇਆ ਅਨਾਜ ਖਾਦਾ। ਹਰਾ ਜੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ।
ਸਂਭਾਵਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ ਤਂ ਯਵਨੇਸ਼ੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਜਮ੍ ਤਦ੍ਯੋषਿਤ੍ਸਂਗਮਾਚ੍ ਚਾਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਦ੍ ਅਲਿਸਪ੍ਰਭਃ
ਯਵਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ ਜੋ ਭੰਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਕਾਲਯਵਨਂ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਵੇ ਯਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਵਜ੍ਰਾਗ੍ਰਕਠਿਨੋਰਸਮ੍
ਉਸ ਯਵਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਲਯਵਨ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸੀਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਿਨੋ ਨृਪਾਨ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨਾਰਦਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਮੈ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਯਾਦਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਸੋ ऽਪਿ ਸਂਵृਤਃ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਪਨ੍ਨੈਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਪਰਮੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਚਾਤਵਚ੍ਛਿਨ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਯਾਣੈਃ ਸ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਯਾਦਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਸਾਮਰ੍षੋ ਮੁਨਯੋ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੋਈ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਕ੍ਸ਼ਪਿਤਂ ਯਾਦਵਂ ਬਲਮ੍ ਯਵਨੇਨ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਾਗਧਃ ਸਂਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਦ ਯਵਨ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮਗਧ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਮਾਗਧਸ੍ਯ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਸ ਕਾਲਯਵਨੋ ਬਲੀ ਹਨ੍ਤਾ ਤਦ੍ ਇਦਮ੍ ਆਯਾਤਂ ਯਦੂਨਾਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਦ੍ਵਿਧਾ
ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਲਯਵਨ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਗਣੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਰ੍ਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦੂਨਾਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਜਯਮ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ऽਪਿ ਯਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯੇਯੁਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ ਵृष੍ਣਿਯਾਦਵਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਕਿਲਾ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਲੜ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਯਾਦਵ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਲੜਣਗੇ।