ਮੋਹਾਯ ਯਦੁਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਤਤਾਨ ਸ ਵੈष੍ਣਵੀਮ੍ ਉਵਾਚ ਚਾਮ੍ਬ ਭੋਸ੍ ਤਾਤ ਚਿਰਾਦ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤੇਨ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਭਵਨ੍ਤੌ ਕਂਸਭੀਤੇਨ ਦृष੍ਟੌ ਸਂਕਰ੍षਣੇਨ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਯਾਤਿ ਯਃ ਕਾਲੋ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਪੂਜਨਮ੍
ਕਾਂਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜੋ ਸਮਾਂ ਮਾਪੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵृਥਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵੈ ਸਾਧੂਨਾਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ ਗੁਰੁਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ ਚ ਪੂਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਦੇਹਿਨਸ੍ ਤਾਤ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮਕृਤਂ ਪਿਤਃ ਕਂਸਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਤਾਪਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵਯੋਃ ਪਰਵਸ਼੍ਯਯੋਃ
ਜੋ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਓ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਲੰਘਣਾ ਮਾਫ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਕਾਂਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਬਸ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਭੌ ਯਦੁਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪਾਦਾਨਤਿਭਿਃ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੌਰਮਾਨਸਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਕਂਸਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ ਤਤਃ ਕਂਸਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਹਤਂ ਭੁਵਿ ਵਿਲੇਪੁਰ੍ ਮਾਤਰਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਕਾਂਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਈਆਂ।
ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਮ੍ ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਾਤੁਰਾ ਹਰਿਃ ਤਾਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਦ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਤਤੋ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ ਤਥੈਵੈਨਂ ਨਿਜਰਾਜ੍ਯੇ ਹਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਦੁਸਿਂਹਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸਃ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਘਾਤਿਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕृਤੋਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਚੈਨਂ ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਂ ਹਰਿਃ ਉਵਾਚਾਜ੍ਞਾਪਯ ਵਿਭੋ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜਦ ਅੰਤਿਮ ਕਰਤੱਬ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?'
ਯਯਾਤਿਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਵਂਸ਼ੋ ऽਯਮ੍ ਅਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹੋ ऽਪਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਮਯਿ ਭृਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਕਿਂ ਨृਪੈਃ
'ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਂ ਤੁ ਵਾਯੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗਾਦ ਹ ਨृਵਾਚਾ ਚੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਮਾਨੁषਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਾਯੋ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਲਂ ਗਰ੍ਵੇਣ ਵਾਸਵ ਦੀਯਤਾਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਭਵਤਾ ਸਭਾ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ; ਵਾਯੂ, ਹੁਣ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ। ਵਾਸਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਰਾਜਾਰ੍ਹਮ੍ ਏਤਦ੍ ਰਤ੍ਨਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸੁਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾ ਸਭਾ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਯਦੁਭਿਰ੍ ਆਸਿਤੁਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਯਾਦਵ ਇਸ ਵਿਚ ਬੈਠਣੇ ਚੰਗੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪਵਨੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ ਦਦੌ ਸੋ ऽਪਿ ਸੁਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਂ ਸਭਾਂ ਵਾਯੋਃ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਵਾਯੂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਯੁਨਾ ਚਾਹृਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸਭਾਂ ਯਦੁਪੁਂਗਵਾਃ ਬੁਭੁਜੁਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਭੁਜਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਉਹ ਦਿਵਯ ਸਭਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵਰਤੀ।
ਵਿਦਿਤਾਖਿਲਵਿਜ੍ਞਾਨੌ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਯਾਵ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਕ੍ਰਮਂ ਵੀਰੌ ਖ੍ਯਾਪਯਨ੍ਤੌ ਯਦੂਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰਵਜਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਾਂਦੀਪਨਿਂ ਕਾਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਵਨ੍ਤਿਪੁਰਵਾਸਿਨਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਵੀਰੌ ਬਲਦੇਵਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਅਵੰਤੀ ਨਗਰ ਦੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਾਸੀ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗੁਰੁਵृਤ੍ਤਿਪਰੌ ਹਿ ਤੌ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਵੀਰਾਵ੍ ਆਚਾਰਮ੍ ਅਖਿਲੇ ਜਨੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਹੋ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਸਸਂਗ੍ਰਹਮ੍ ਅਧੀਯਤਾਮ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਸਮੇਤ, ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੜ੍ਹੀ; ਹੇ ਦਵਿਜ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਸੀ।
ਸਾਂਦੀਪਨਿਰ੍ ਅਸਂਭਾਵ੍ਯਂ ਤਯੋਃ ਕਰ੍ਮਾਤਿਮਾਨੁषਮ੍ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੌ ਤਦਾ ਮੇਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਤੀਮਾਨਵ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਸਮਝਿਆ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਾਮਮ੍ ਅਸ਼ੇषਂ ਚ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਤੌ ਊਚਤੁਰ੍ ਵ੍ਰਿਯਤਾਂ ਯਾ ਤੇ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਗੁਰੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਮਿਲ ਗਈ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਮੰਗੋ।
ਸੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਯੋਃ ਕਰ੍ਮ ਮਹਾਮਤਿਃ ਅਯਾਚਤ ਮृਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਲਵਣਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਵਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਅਤੀੰਦਰੀਅ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੇ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ।
ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਤਤਸ੍ ਤੌ ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਤਂ ਲਵਣੋਦਧਿਮ੍ ਊਚੁਤੁਸ਼੍ ਚ ਗੁਰੋਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੀਯਤਾਮ੍ ਇਤਿ ਸਾਗਰਮ੍
ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਗਏ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ਼੍ ਚਾਬ੍ਧਿਸ੍ ਤਾਵ੍ ਅਥ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਉਵਾਚ ਨ ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹृਤਃ ਸਾਂਦੀਪਨੇਰ੍ ਇਤਿ
ਅੰਜਲੀ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਃ ਪਞ੍ਚਜਨੋ ਨਾਮ ਸ਼ਙ੍ਖਰੂਪਃ ਸ ਬਾਲਕਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੋ ऽਸ੍ਤਿ ਸਲਿਲੇ ਮਮੈਵਾਸੁਰਸੂਦਨ
ਪੰਚਜਨ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਜਲਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਤਥਾ ਕृष੍ਣੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਪ੍ਰਭਵਂ ਸ਼ਙ੍ਖਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਪੰਚਜਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਲਈ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਬਲਹਾਨਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਤੇਜੋ ਯਾਤ੍ਯ੍ ਅਧਰ੍ਮਸ਼੍ ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਧਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਮ੍ ਆਪੂਰ੍ਯ ਗਤ੍ਵਾ ਯਮਪੁਰੀਂ ਹਰਿਃ ਬਲਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਬਲਵਾਞ੍ ਜਿਤ੍ਵਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਯਮਮ੍
ਉਹ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਫੂਕ ਕੇ, ਹਰੀ ਯਮਪੁਰੀ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਵੈਵਸਵਤ ਯਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਂ ਬਾਲਂ ਯਾਤਨਾਸਂਸ੍ਥਂ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਸ਼ਰੀਰਿਣਮ੍ ਪਿਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਸ਼੍ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਦੇਵ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਾਤਨਾ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।