ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ ਵਰ੍ਤਤੇ ਚ ਸਮਸ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੂਤਭਵਿष੍ਯਤੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੂਰਵ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਜ੍ਯਸੇ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯਾਚ੍ਯੁਤ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਵਾ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਅਚਿੰਤਯ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਚਲ; ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ, ਯਜਕ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।
ਸਾਪਹ੍ਨਵਂ ਮਮ ਮਨੋ ਯਦ੍ ਏਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵਕ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਤ੍ਮਜ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਵਿਡਮ੍ਬਨਾ
ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੀ ਇਨਕਾਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭ੍ਰਮ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਵ ਚ ਮੇ ਮਾਨੁषਸ੍ਯੈषਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਅਨਾਦੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਆਖੇਗੀ?
ਜਗਦ੍ ਏਤਜ੍ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸਂਭੂਤਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਯਤਃ ਕਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਨਾ ਮਾਯਾਂ ਸੋ ऽਸ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵਲੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਸ ਕੋष੍ਠੋਤ੍ਸਙ੍ਗਸ਼ਯਨੋ ਮਨੁष੍ਯਾਜ੍ ਜਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਕਰਣੈਰ੍ ਨ ਮਮਾਸਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਦਪਮਯਂ ਜਗਦ੍ ਈਸ਼ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਵਿਮੋਹਯਸਿ ਕਿਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਮਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੀ ਪੱਤੀ ਤੱਕ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ—ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ?
ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਦृਸ਼ਾ ਤਨਯੋ ਮਮੇਤਿ ਕਂਸਾਦ੍ ਭਯਂ ਕृਤਵਤਾ ਤੁ ਮਯਾਤਿਤੀਵ੍ਰਮ੍ ਨੀਤੋ ऽਸਿ ਗੋਕੁਲਮ੍ ਅਰਾਤਿਭਯਾਕੁਲਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਗਤੋ ऽਸਿ ਮਮ ਚੈਵ ਗਵਾਮ੍ ਅਧੀਸ਼
ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਤੇ ਕਾਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਝੱਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਗੋਕੁਲ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਉਥੇ ਵਧੇ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਰੁਦ੍ਰਮਰੁਦਸ਼੍ਵਿਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂਨਾਂ ਸਾਧ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਨ ਭਵਨ੍ਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਈਸ਼ਜਗਤਾਮ੍ ਉਪਕਾਰਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਨਃ ਪਰਿਗਤਃ ਪਰਮੋ ਵਿਮੋਹਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ—even ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਵੀ—ਉਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਉੱਚੀ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਵਿਜ੍ਞਾਨੌ ਭਗਵਤ੍ਕਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ਦੇਵਕੀਵਸੁਦੇਵੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ ਹਰਿਃ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ।
ਮੋਹਾਯ ਯਦੁਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਤਤਾਨ ਸ ਵੈष੍ਣਵੀਮ੍ ਉਵਾਚ ਚਾਮ੍ਬ ਭੋਸ੍ ਤਾਤ ਚਿਰਾਦ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤੇਨ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।'
ਭਵਨ੍ਤੌ ਕਂਸਭੀਤੇਨ ਦृष੍ਟੌ ਸਂਕਰ੍षਣੇਨ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਯਾਤਿ ਯਃ ਕਾਲੋ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ ਅਪੂਜਨਮ੍
ਕਾਂਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜੋ ਸਮਾਂ ਮਾਪੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵृਥਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵੈ ਸਾਧੂਨਾਮ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ ਗੁਰੁਦੇਵਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ ਚ ਪੂਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਦੇਹਿਨਸ੍ ਤਾਤ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਮਕृਤਂ ਪਿਤਃ ਕਂਸਵੀਰ੍ਯਪ੍ਰਤਾਪਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਆਵਯੋਃ ਪਰਵਸ਼੍ਯਯੋਃ
ਜੋ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਓ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਉਲੰਘਣਾ ਮਾਫ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਕਾਂਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਬਸ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਭੌ ਯਦੁਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਅਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਪਾਦਾਨਤਿਭਿਃ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਪੌਰਮਾਨਸਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਏ।
ਕਂਸਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ ਤਤਃ ਕਂਸਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਹਤਂ ਭੁਵਿ ਵਿਲੇਪੁਰ੍ ਮਾਤਰਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਫਿਰ ਕਾਂਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਦੁਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਈਆਂ।
ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰਮ੍ ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਾਤੁਰਾ ਹਰਿਃ ਤਾਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਦ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਤਤੋ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ ਤਥੈਵੈਨਂ ਨਿਜਰਾਜ੍ਯੇ ਹਤਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਦੁਸਿਂਹਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸਃ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਘਾਤਿਤਾਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕृਤੋਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਚੈਨਂ ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਂ ਹਰਿਃ ਉਵਾਚਾਜ੍ਞਾਪਯ ਵਿਭੋ ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜਦ ਅੰਤਿਮ ਕਰਤੱਬ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?'
ਯਯਾਤਿਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਵਂਸ਼ੋ ऽਯਮ੍ ਅਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹੋ ऽਪਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ ਮਯਿ ਭृਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਕਿਂ ਨृਪੈਃ
'ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਹੁਣ ਰਾਜ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਂ ਤੁ ਵਾਯੁਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗਾਦ ਹ ਨृਵਾਚਾ ਚੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਮਾਨੁषਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਾਯੋ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਲਂ ਗਰ੍ਵੇਣ ਵਾਸਵ ਦੀਯਤਾਮ੍ ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਭਵਤਾ ਸਭਾ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ; ਵਾਯੂ, ਹੁਣ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ। ਵਾਸਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਰਾਜਾਰ੍ਹਮ੍ ਏਤਦ੍ ਰਤ੍ਨਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸੁਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾ ਸਭਾ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਂ ਯਦੁਭਿਰ੍ ਆਸਿਤੁਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਧਰਮਾ ਨਾਮ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਯਾਦਵ ਇਸ ਵਿਚ ਬੈਠਣੇ ਚੰਗੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਪਵਨੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ ਦਦੌ ਸੋ ऽਪਿ ਸੁਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਂ ਸਭਾਂ ਵਾਯੋਃ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਵਾਯੂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਵਾਯੁਨਾ ਚਾਹृਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਤੇ ਸਭਾਂ ਯਦੁਪੁਂਗਵਾਃ ਬੁਭੁਜੁਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਢ੍ਯਾਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਭੁਜਸਂਸ਼੍ਰਯਾਃ
ਵਾਯੂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਉਹ ਦਿਵਯ ਸਭਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਵਰਤੀ।
ਵਿਦਿਤਾਖਿਲਵਿਜ੍ਞਾਨੌ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਯਾਵ੍ ਅਪਿ ਸ਼ਿष੍ਯਾਚਾਰ੍ਯਕ੍ਰਮਂ ਵੀਰੌ ਖ੍ਯਾਪਯਨ੍ਤੌ ਯਦੂਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਯਾਦਵ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਰਵਜਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਾਂਦੀਪਨਿਂ ਕਾਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਵਨ੍ਤਿਪੁਰਵਾਸਿਨਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ ਵੀਰੌ ਬਲਦੇਵਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਅਵੰਤੀ ਨਗਰ ਦੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਾਸੀ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗੁਰੁਵृਤ੍ਤਿਪਰੌ ਹਿ ਤੌ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਵੀਰਾਵ੍ ਆਚਾਰਮ੍ ਅਖਿਲੇ ਜਨੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਹੋ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਸਸਂਗ੍ਰਹਮ੍ ਅਧੀਯਤਾਮ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਤਦ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਸਮੇਤ, ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੜ੍ਹੀ; ਹੇ ਦਵਿਜ, ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਸੀ।